A comezos do século XX, moitas mulleres incorporáronse ó traballo nas fábricas nunhas condicións moi duras: xornadas laborais larguísimas, de doce e máis horas, recibindo salarios inferiores ós dos homes. A medida que as mulleres se ían incorporando ó mundo laboral, facíase máis evidente que aquela situación non era xusta, e pouco a pouco empezaron a organizarse. Unha das protestas reivindicando mellores condicións laborais foi a que protagonizaron as traballadoras da fábrica téxtil Cotton de Nova York, en Estados Unidos. Era o 8 de marzo de 1908 e as traballadoras encerráronse no interior para pedir que se lles reducira a súa xornada laboral a 10 horas. Os propietarios da fábrica decidiron incendiar o edificio para facelas saír de alí, pero o resultado foi de 129 traballadoras mortas. A cor lila con que se identifica este día é porque dese tono era o tecido que estaban a facer as obreiras o día que morreron.
				Estes son los feitos puntuais, que nos serven de referencia concreta para conmemorar este día, pero el 8 de marzo é moito máis ca celebración duns feitos concretos. Por iso, neste día dedicamos unha xornada de reflexión sobre o largo camiño cas mulleres tiveron que percorrer para ver recoñecidos os seus dereitos. Só temos que fixarnos que, entre o ano 1908, en que sucederon os feitos da fábrica Cotton en Nova York, e 1975 cando Nacións Unidas declara o 8 de marzo "Día Internacional da Muller", han pasado case 70 anos.
		O día da muller traballadora é unha conmemoración, e non de celebración, porque recorda un feito moi desgraciado como para festexalo. Pero isto deu pé as mulleres a tomar iniciativas para ser tratadas co respecto que se merecen todos os seres humanos.