 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
DÍA DA PAZ 2004
debuxos, Obra de teatro, Canción, Voltar páxina principal
|
||||||||||||||
A BOMBA ATÓMICA
PERSONAXES:
Átom1; Átomo 2; Átomo 3; Átomo 4; Átomo 5.
Público 1; Público 2;
Público 3 ; Público 4
O Xeneral
Señorón 1 ; Señorón 2; Señorón 3 ; Señorón 4
Cidadáns.
ESCENA 1ª
No escenario aparecen os cinco átomos a saudar ó público.
ÁTOMO 1º ( Saudando) ¡ Bos dias, queridos amigos e amigas! Nós somos un grupo de átomos que escapamos dunha bomba atómica.
Os átomos quedan en silencio observando a reacción do público. Deixan pasar uns segundos....
ÁTOMO 2º Estou mirando para vós e paréceme adiviñar o que estades pensando: “ Estes non son átomos .Son un grupo de atolados.”
ÄTOMO 3º( Dirixíndose ó compañeiro)Pois ben mirado , algo de razón poden ter. Atolados , atolados...Temos que recoñecer que somos un pouco raros¿ non? ( mirando cara os seus compañeiros)
ÁTOMO 1º Un pouco raros si somos . ¡ Mira ti que escapar dunha bomba atómica! ¡A quen se lle conte!
ÁTOMO 4º( Dirixindose o público)Escapar dunha bomba atómica , algo que sempre haberá que celebrar ..
ÁTOMO3º Quedamos moi contentos despois de deixar a aquel Xeneral Xeneralisimo sen a súa guerra atómica.
ÁTOMO 2º Ainda estou vendo a cara de parvo que lle quedou cando as bombas atómicas non estouparon.
ÁTOMO 1º Estabamos moi satisfeitos e decidimos compartir a nosa alegria con tódolos átomos do mundo. E por iso estamos aquí con vós.
ÁTOMO 4º( Dirixindose os outros átomos)¿ Acordádesvos daqueles señoróns que vendian armas atómicas?
ÁTOMO3º Cando comprobaron que as bombas non estoupaban comenzaron a morder e a tragar os puros que estaban a fumar , e berraban : ¿Traizón , traizón frude , fraude que nos devolvan os cartos!
Os átomos escachan coa risa..De súpeto , de entre o público , levántase un e diríxese ós átomos
PÚBLICO 1º ¿ Pero que estades a contar? ¿ Qué é iso do Xeneral Xeneralísimo e duns Señoróns tragandose puros e dunhas bombas atómicas que non estoupan?
ÁTOMO 2º ¿ Queredes coñecer toda a nosa historia?
PUBLICO1,2,3,4Si si contádea.
ÁTOMO1º Ponédevos cómodos. Vai contarbola este compañeiro.
ÁTOMO5º ¿ Ola familia unida! ¿ Cómo vos vai pola vida? Bos dias átomos pais e nais. Bos dias , átoms fillos . Bos dias átomos fillas.
PÚBLICO 2º ¿ Porque nos chamades átomos? Eu chámome Paquiño.
ÁTOMO 5º Está ben Paquiño . Pero ti e tódalas persoas que estades aí sentadas sodes da nosa familia, ainda que as aparencias poidan enganar un pouquiño...
PÚBLICO 2º ¿ Somos da vosa familia?
ÁTOMO 2º Si muller, si.Todos e todas somos átomos da mesma familia. Teño que recordarvos unha cousa :¿qué o mundo está cheo de átomos! Todo está feito de átomos.Por iso todos pertenecemos , dalgunha maneira, á mesma familia.
PÚBLICO 3º A mestra dixo o outro dia que os átomos son moi cativiños.
PÚBLICO 4º E cando se xuntan , forman moléculas.
ÁTOMO 3º Certo , moi ben explicado. E as moléculas forman tódalas cousas que coñecemos .
ÁTOMO 4º Todos estamos feitos de átomos .
ÁTOMO 5º Cando os átomos viven xuntos en harmonia, todo funciona marabillosamente. A vidas baséase nesta Harmonia...
ÁTOMO 1º Pero cando alguén rompe un átomo...¿ É terrible! Cando alguén rompe un átomo , os anacos vólvense tolos e golpean furiosos a outros átomos , e comenza todo a estoupar e a morrer.
( Os átomos simulan chocar uns cos outros e e berran como se estoupase
)
ÁTOMO 3º Eche ben certo. Cando alguén rompe un átomo ocorre unha explosión terrorífica é a morte atómica.
ÁTOMO 5º E aquí comenza a nosa verdadeira historia. Nós , como diciamos ó principio, somos un grupiño de amigos átomos que andamos este ano por libre contando a todo o mundo unha historia que nos pasou cun xeneral Xeneralisimo . Non vos vaiades, eh!
( Os átomos quedan inmóbiles mentres cae o pano)
ESCENA 2ª
(Na escea ten que aparecer unha bomba , cun gran letreiro : Bomba Atómica. No interior da bomba está o grupo de átomos .)
ÁTOMO1º : ¡ Non hai dereito! ¡ Mira que meternos aquí , nunha bomba!
ÁTOMO2º: ¡ Eu non aguanto máis! ¡ Eu escapo!
ÁTOMO 3º : Eu non quero explotar , nin quero matar a ninguén ...
ÁTOMO 4º : ¡ Chist! ¡ Calade que ven o Xeneral!
( Os átomos anicanse e quedan como durmidos.)
XENERAL : (Atravesa o escenario , cheo de galóns e medallas, fretando as mans e dando palmadas na súa barriga): O meu arsenal de bombas atómicas está case completo . En canto teña unhas poucas máis , farei estoupar unha magnífica guerra, unha guerra guerrísima ...
( O xeneral ri e marcha)
ÁTOMO 1º : Temos que actuar xa . Este xeneral está tolo.
ÁTOMO 2º : Eu non me resigno a ficar aquí pechado. ¡Temos que escapar desta bomba e ir falar cos átomos das outras bombas!
ÁTOMO 5º : Si. Temos que facelo asiña , porque este xeneral está apunto de desencadear a guerra.
ÁTOMO4º : E vai ser terrible....Van morrer moitos nenos e nais, e pais , moitos gatiños, moitos paxariños....Todo o mundo
ÁTOMO 2º : Vanse destruir paises enteiros . Onde hoxe hai casiñas brancas con tellados vermellos e árbores verdes ó redor ...só quedará un horrible burato todo queimado.
ÁTOMO 3º : ¡ Temos que rebelarnos e escapar da bomba!
(Volve o xeneral cun grupo de señoróns gordos, fumando uns grandes puros )
SEÑORÓN 1º : Temos gastado un monte de cartos para facer as bombas , e non debemos esperar a que se enferruxen
.
SEÑORÓN 2º: Meu señeral.¡ Ten vostede que declarar a guerra xa!
SEÑERAL : Si, si. Iso está feito . Teño que comezar a guerra xa. E así chegarei a ser Xeneral Xeneralísimo.
SEÑORON 3º : Imos logo declarar a guerra guerrísima para o noso xeneral xeneralísimo.
SEÑORÓN 1º: ¡ Vivan os cartos cartísimos que imos gardar na nosa carteira carteirísima!
SEÑORÓNS 1,2,3,4: ¡ Viva a guerra guerrísima! ¡ Viva a guerra guerrísima!
(Quedan nun lado do escenario a besbesellar.)
ÁTOMO 1º: Compañeiros ¡ Veña lixeiro imos avisar os demais.!
Todolos átomos van escapando da bomba.
XENERAL: Está ben farei unha guerra moi grande, pero antes vou botarlles un discurso os cidadáns do meu país.
SEÑORÓN 3º Moi ben , ¡ e que sexa moi patriótico!
XENERAL (Ponse no medio do escenario , cara ó público , ponse a ler un bando ): Queridos parvos e parvas da miña nación : este é un día de gloria para min que son un xeneral xeneralísimo capaz de matalo todo en menos que canta un galo inimigo . ¡ Ah ¡ ¡ Qué poder de destrucción tan maravilloso teño! ¡ Bombas ¡ ¡ Bombas!
O xeneral e os señoróns póñense a tirar unhas bombas pequenas que levan escrito en letras grandes bombas atómicas , pero ningunha estoupa.
XENERAL: ¡ Traizón ¡ , ¡ Traizón ¡ ¿ Quén me estragou as bombas?
SEÑORÓN 1º : ¡ Estas bombas non funcionan! ¡ Vostede enganounos ¡
SEÑORONS: ¡ Fraude ¡, ¡ Fraude!
Os señoróns fan que baten o xeneral e perségueno escapando do escenario.A continuación entran tódolos átomos pacifistas collidos da man berrando.
ÁTOMOS: ¡ Cidadáns! ¡ Saíde dos refúxios! ¡ Vinde, vinde , cidadáns que as bombas están baleiras!
Aparecen os cidadans con flores. Cada un vai cara unha bomba baleira e utilízaa como un floreiro.
CIDADANS: ¡ Viva, non houbo guerra! ¡ Viva non houbo guerra!
E toda a xente canta e baila , xunto cos átomos.
ÁTOMO 1º: ( Dirixíndose o público): E así foi como acabou aquela guerra, que non foi guerra gracias á nosa rebelión.
ÁTOMO 2º : E por iso andamos a comtar esta historia por todo o mundo .Para que a xente se poña en contra da guerra e dos fabricantes de guerras.
PÚBLICO1º : ¿ E que foi do xeneral xeneralísimo?
ÁTOMO 3º : Pois como xa non había máis guerras quedou sen traballo. E para aproveitar o seu uniforme cheo de galóns e de medallas fíxose porteiro dun hotel de 14 estrelas .
ÁTOMO 1º : Pero era bastante burro e o único que sabía dicir cando aparecían os turistas era: ¡ Firmes! ¡ Ar!
ÁTOMO 2º : E a xente cabreábase con el porque non ía coller as maletas. E berrábanlle : ¨¡ A ver , medallón , deixa de facer o xeneralísimo e colle as maletas! ¡ Tería que darche vergonza! ¡ Neste hotel de 14 estrelas o servicio é moi malo!¨.
ÁTOMO 3º : E o xeneral xeneralísimo púñase moi colorado . Pero seguía berrando¡ Firmes, ar! Porque era o único que sabía facer.
ÁTOMO 1º: Agora xa coñecedes a nosa historia . Nós temos que seguir polo mundo adiante contándoa. A ver se entre todos somos quen de acabar coas guerras, cos vendedores de guerras , cos exércitos e cos xeneralísimos dos exécitos . ¡ Deica logo!
( Soa unha música alegre mentres cae o pano.)
TEÑO , TEÑO, TEÑO
Teño un video , teño un coche
teño un piso e algo maís
teño todo o que uero
pero moita soidade.
Eu non teñ tantas cousas
nin sequera teño pan
teño frio no inverno
que no verán xa se me vai.
¿ Qué é a fame? ¿ Qué é o frio?
eu non coñezo ese mal
quixera ter amigos
pero non sei onde están.
Se ti queres compartimos
eu o amigo , ti o pan
e seremos moi felices
ti con menos e eu con maís
CANCIÓN
SOMOS CIUDADANOS DEL MUNDO
Somos ciudadanos del mundo
Que busca el sueño de una paloma
Somos coraciones abiertos
Sedientos de tu amor
Por eso estamos aquí laralala
Conmigo puedes contar laralala
Y dejaré mi equipaje a un lado
Para tener bien abiertas las manos
Y el corazón lleno de paz ( BIS)
CANCIÓN: COLOR ESPERANZA
Se que hay en tus ojos
con solo mirar
que estás cansado
de andar y de andar
y caminar
girando siempre en un lugar.
Se que las ventanas
se pueden abrir
cambiar el aire
depende de ti
te ayudará
vale la pena una vez más
Saber que se puede
quere que se pueda
quitarse los miedos
sacarlos afuera
pintarse la cara
color esperanza
tentar al futuro
con el corazón