A nena e os seus amigos do bosque

Había unha vez unha nena chamada Natalia, que foi a recoller moras ó bosque.

Estaba moi animada recollendo moras, pero nunha delas había unha avespa, que, ó verse en perigo, intentou picar a Natalia.

Natalia correu sen mirar por onde ía e perdeuse no bosque.

Atopou á coella Estrela e preguntoulle:

• Hola, ¿pódesme axudar a volver á miña casa? - díxolle Natalia.

• Creo que coñezo a alguén que nos pode axudar - respondeu Estrela.

Puxéronse en camiño cara a casa da esquio Crispina. Ó chegar, atopáronna comendo unhas noces. Saludáronna e Estrela pedíulle axuda:

• Bos días, Crispina, ¿podes axudarnos a esta nena e a min a atopa-lo camiño de volta á súa casa.

• Eu non o sei, pero coñezo a quen pode axudarnos. Se queredes que vos acompañe teredes que darme unhas moras – dixo Crispina.

Puxéronse en camiño e dirixíronse á casa da bolboreta Esmeralda.

Ó mediodía pararon a comer unhas moras e a descansar un pouco. Despois continuaron a viaxe e chegaron a media tarde ó seu destino.

• Boas tardes, Esmeralda. ¿Podes indicarnos onde é a casa desta nena? - dixo Crispina.

• Boas tardes, non coñezo o camiño, pero sei quen pode axudarnos. - respondeu Esmeralda.

Foron en busca do niño do falcón Luk, que tiña no alto dun eucalipto.

Cando chegaron anoitecía e o falcón acababa de chegar do seu paseo.

• Boas noites, amigo Luk, ¿podesnos axudar a atopa-la casa desta nena? - dixo Esmeralda.

• Boas noites, Esmeralda. ¿Non sería mellor que foramos mañá pola mañán?, os falcóns non voamos pola noite como as curuxas e os mouchos. - respondeulle.

• Como ti queiras, Luk - dixo Estrela.

Estrela contoulle ós seus compañeiros de viaxe o que falara con Luk e díxolles que buscaran un lugar cercano para pasa-la noite.

Crispina díxolle a Natalia que se subise a unha árbore para durmir.

Estrela buscou un recuncho no medio dunhas silvas.

Crispina dirixiuse a un piñeiro e subíu o máis alto que puido.

Esmeralda pousouse nunha rosa vermella para que os seus enimigos non a visen.

A medio noite un raposo famento andaba á procura de comida e ía pensando:

• ¡Canto me gostaría atopar un galiñeiro cheo de galiñas! ¡Menuda festa que ía facer!

Estaba o raposo nestes pensamentos polo bosque adiante, cando atopou a cova na que durmía Estrela.

Non o pensou moito, e foi a por ela.

Un ruido das patas do raposo despertou a Estrela, que fuxía hacia a árbore onde estaba Natalia e berrou:

• ¡Natalia, corre que ven un raposo a por min, axúdame!

Todos despertaron e Luk lanzouse en picado para distrae-lo raposo.

Mentras Estrela aproveitou para buscar un novo escondite.

Natalia empezou a tirarlle landras dende o alto do carballo no que pasaba a noite. Crispina tiráballe piñas e Esmeralda manchou a súas ás de polen e arrimouse ó nariz do raposo, que empezou a estornudar.

Estrela, xa recuperada do susto empezou a lanzarlle zanahorias, mentras Luk dáballe picotazos en todo o corpo.

Acorralado, Zorri, que así se chamaba este lambón, rendíuse.

Luk, o máis valente do grupo, explicoulle ó raposo o que lle pasaba a Natalia.

Zorri, ó vela, recordou que fora á súa casa a paparlle algunha galiña e coñecía moi ben o camiño.

• Eu coñezo o camiño que leva á túa casa, se parades de pegarme vos axudarei - dixolles Zorri.

En canto chegaron á casa, Natalia organizou unha festa para agradecerlles ós seus amigos a axuda.

Colorín, colorón

este conto rematou

con un gran festón.