-Avoa, eu volverei o próximo verán. Teño que volver. Sandra e mais eu plantamos unha árbore. Temos que coida-la entre os dous.
-Sandra é moi simpática e alegre.
-Si. Fixémonos moi amigos. Gustaríame que puidera vir comigo á cidade e poder xogar con ela tódolos días.
-Verédesvos o próximo verán...
-¿Estás triste, avoa, porque nos marchamos?
-Si, un pouco-e ó dicilo deulle un bico a Óscar, que se emocionou. Sentiu por dentro algo raro, como unha pena. Nunca lle pasara ata agora. ¿Sentiría o mesmo ó despedirse de Sandra?
Xa un pouco tarde saíu á rúa. Foi busca-la súa amiga. Falaron pouco.
-¿A que hora marchas?-preguntou Sandra.
-Meu pai di que ás oito da mañá...
Sandra marchou cara á súa casa. Ela tamén empezaba a sabe-lo que era unha pena que nunca tivera ata o de agora.