| A PANDA |
|---|
| ¿que pasa? |
| Non hai moito tempo, nun dos barrios máis antigos de Barcelona, había unha panda. O xefe era un rapaz moi espelido de dez anos que se chamaba Jordi, pero a quen todos chamaban Tanet. O segundo chamábase Quim, pero como era moi sabichón e todo o argallaba, chamábanlle Fleming, o nome dun sabio moi coñecido en todo o mundo. Despois viña o Juli. O Juli non tiña alcume ningún: era un rapaz máis ben alto, con lentes, e gustáballe moito escribir e estudiar. Outro chamábase Manel.O Manel tiña azougue, era valente coma ninguén, pero...abondo atolado, e estragábao todo. E andaba sempre feito un baldrogas. E outro era o Josep, pero como era bochudo e redondiño, chamábanlle Garavanzo. O Garavanzo non era o que se di moi valente, pero si moi espelido, e cando o Fleming inventaba cousas, o Garavanzo era o seu mellor axudante. O pequeno da panda tamén se chamaba Josep, pero chamábanlle Pitus. Un día o Pitus caeu enfermo dunha doenza moi grave. Os médicos dixeron que só o podería curar un médico sueco. Pero na casa do Pitus eran moi pobres, e a viaxe a Suecia moi cara. Cando no barrio se coñeceu a doenza do Pitus toda a xente acordou que habería que facer algo para recoller cartos. Fixéronse rifas, e tamén un festival... Así, pouco a pouco, o peto para a viaxe do Pitus íase enchendo. |
| ¿que pasa? |
Escribe ó lado do nome dos rapaces da panda os adxectivos que aparecen no texto.