HISTORIA

..

O feito de ter follas e froitos durante o inverno foi considerado DENDE SEMPRE como un símbolo da vida, xa que  o acivro aguanta o esmorecemento do resto da vexetación durante esa estación do ano.

Os celtas considerábanno unha árbore sagrada, con capacidade para atraer a boa sorte.
Por iso, é recomendable colocar na casa ferraduras, campaíñas, visgo ou acivro para a protección do fogar. Empregábase nos rituais do solsticio de inverno. No calendario druídico identificábase co periodo que ía entre o 15 de maio e o 11 de xuño, e no alfabeto Ogham coa letra T.

O costume de usar pólas de acivro neste tempo do Nadal ven do moi antigo; as tribos xermánicas, no comezo do inverno,  puñan na entrada das súas casas,  pólas de acivro.
Para os romanos estaba asociado ás festas saturnais celebradas a finais de decembro na honra do deus da sementeira e da agricultura: Saturno. Conta o historiador romano Plinio que os acivros se plantaban cerca das casas para protexelas das bruxas e dos lóstregos.

Tal costume foi estendéndose polo mundo chegando no século XVI ao continente americano coa invasión europea do mesmo.

 Hai moitos anos usouse a póla do acivro para acadar o amor dunha moza. Unha velliña explicaba o ritual: Cortámola a noite de San Xoán as 12 mesmo e a pasamos 13 veces por baixo das ondas do mar, rezando un credo de cada vez, e despois con ela tocamos a moza elixida.

 O candeeiro, de acivro, alumeaba a palloza. A falta de luz eléctrica obrigaba a utilizar elementos do medio para alumea-la vida no inverno. O candeeiro ou pasmón era unha póla do acivro longa e delgada enlazada cun pé. Nun extremo da póla prendíase o lume e ardía a modiño cunha chama semellante á dunha candea.

                                                                                                         VOLVER