Aínda que nós chamámoslle mandarino o nome botánico desta árbore é Citrus, que procede do grego e significa limón, reticulata do latín reticulatus. A orixe desta árbore está no sudeste asiático e Filipinas. Contáse que o nome vulgar, mandarina, procede dunha antiga tradición chinesa, a de facer ofrendas destas froitas ós mandarines e tamén que foi o color das túnicas destes o que lle deu o seu nome. Unha estimación da data do consumo desta froita, sería duns 2400 anos. O coñecemento nos países mediterráneos atribúese ás expedicións de Alejandro Magno. |
| É unha árbore pequena, 2 a 6 metros, de tronco no moi recto, con ramiñas angulosas e follas ovadas, elípticas ou lanceoladas. Non as perde no inverno. |
 |
Teñen de 4 a 8 centímetros de lonxitude e ata catro de ancho. Bordo aserrado na base, cor verde escura e brillante na face, máis clara no envés. Arrecenden ó rompelas, son coriáceas. |
 |
 |
As flores poden ser únicas ou en grupos de ata catro, terminales ou laterales; teñen cinco pétalos de cor branca e moi olorosas. Teñen sobre 20 estames. |
 |
O mesmo que outros cítricos como as laranxa, das flores do mandarino obténse a auga de azahar de grandes propiedades, sedantes e antiespasmódicas. É moi característico o arrecendo que exhalan. |
| Estes pequenos froitos medraron no mandarino do patio, aínda despois do ataque das plagas que case rematan coa árbore. |
 |
O froito é globoso algo achatado, de cor laranxa. Ten a pel fina e despréndese con facilidade. |
 |
 |
Esta forma de froito chámase hesperidio e ten o interior dividido en porcións onde se aloxan as sementes, cando existen. Agora hai variedades que non as teñen. |
 |
A pulpa está formada por numerosas vexigas cheas de zume moi aromático e doce. Este feito, unido a facilidade de pelala, fan desta froita que sexa moi apreciada. |
|
O mesmo que outras árbores do xénero Citrus o mandarino
provén das zonas tropicais de Asia. O cultivo chegou a Europa
no século XVI. Agora son grandes productores Xapón, Israel,
Alxeria e España. Esta froita aporta unha grande cantidade de auga e non moitos azucres e calorías. Ten fibra, a maioría na parte branca, vitamina C (algo menos cas laranxas), provitamina A (beta-caroteno), ácido fólico, ácido cítrico, potasio, magnesio... A provitamina A, en maior proporción que noutros cítricos, transfórmase no organismo en vitamina A, cando este a precisa. É importantísima para a vista, pel, osos, cabelo e sistema inmunolóxico. Ademais reforzada pola vitamina C (resistencia as infeccións, formación dos osos, absorción do ferro, formación dos glóbulos vermellos...) teñen unha grande acción antioxidante. Por iso é moi importante para a boa saúde e debería consumirse xenerosamente. |
| Esta árbore, coma outros cítricos é sensible ó ataque da cochinilla e tamén os fungos. |
 |
 |
 |
|
Estes asentan na melaza excretada por cochinillas e pulgóns. O ano 2004 noso mandarino tivo un grande ataque que conseguimos dominar 'pintando' as partes atacadas da árbore con aceite. |
 |
Tamén gracias a unha aliada moi especial: a Rodolia cardinalis. Este coleoptero é un exemplo de loita biolóxica, xa que come os ovos e larvas da cochinilla algodonosa dos cítricos. |
|
Da chegada desta árbore á península, e norte de Marrocos, sabemos que foron os portugueses os que a trouxeron. Pola súa procedencia chamáronse "naranjas mandarinas" en español e laranxas tangerinas en portugués. Esto último deberíase ó seu parecido coa laranxa, xa aclimatada no país, e tamén a que nos primeiros tempos foi cultivada en Tanger, entón colonia portuguesa. Poderiamos aplicar a esta árbore adiviñas tradicionalmente aplicadas á laranxeira e a súa froita: |
|
De bronce é o talo, |
Primeiro fun branca logo verde me vin, e agora que estou dourada, ¡ai probe de min! |
 |
Volve ó índice das árbores |
|
Vai ó curso de tele-formación
|
 |