Populus nigra

Chopo negro, Lamagueiro, Lamigueiro, Álamo mouro

O mesmo que o Populus alba recibe o seu nome por ser unha árbore do pobo e, neste caso nigra, lembra a cor das rugosidades da cortiza.
Atópase nas mesmas zonas que o Populus alba.
Na antigüidade grega chamouse Álamo das Helíades e tiña un sentido funerario: as Helíades, irmás do heroe solar Faetón, desesperadas pola morte do seu irmán, caido no río, foron transformadas en álamos polos deuses. Entre os romanos o Populus nigra foi consagrado á deusa Proserpina, deusa da fertilidade e dos mortos

É unha árbore dioica de ata 30 metros, coa copa alta e ampla, moi densa nos exemplares máis novos e aberta nos máis vellos.
Ten unha raiz principal e fortes secundarias que fan un bo anclaxe. Non é moi esixente.
O tronco é forte, dereito e groso. A cortiza é cincenta, no principio, e oscura e rugosa cos anos.

As follas teñen un perfil triangular con pequenos dentes. O pecíolo é moi longo, son verde-vermello cando son pequenas e logo viran ó verde oscuro.

As flores son unisexuais verdosas ou avermelladas. O froito é unha cápsula, a semente vai envolta nunha cuberta algodonosa. Reproducese moi ben por esquexes.

A madeira é moi lixeira e utilizada para embalaxes ou pasta de celulosa. As xemas e cortiza das ramas son utilizadas contra as hemorroides. Tamén as xemas teñen propiedades diuréticas.

E agora algúns textos que recollen o protagonidmo destas árbores na vida dos homes e dos poetas.

"En las mañanicas
del mes de mayo
cantan los ruiseñores
retumba el campo

En las mañanicas
como son frescas
cubren los ruiseñores
las alamedas."

Lope de Vega

"...Álamos del amor que ayer tuvisteis
de ruiseñores vuestras ramas llenas;
álamos que seréis mañana liras
del viento perfumado en primavera;
álamos del amor cerca del agua
que corre y pasa y sueña,
álamos de las márgenes del Duero,
conmigo vais, mi corazón os lleva!..."

Antonio Machado

"Chopos de música verde
bordean el agua fresca;
a su sombra y a su música.
el claro arroyo platea..."

J.R. Jiménez

"...Allá, en las tierras alta
por donde traza el Duero
su curva de ballesta
en torno a Soria, entre plomizos cerros
y manchas de raídos encinares,
mi corazón está vagando, en sueños...
¿No ves, Leonor, los álamos del río
con sus ramajes yertos?..."

Antonio Machado

E para rematar unha curiosidade. En terras de Aragón había costume de poñer na plaza da vila, a última semana de abril, un tronco de chopo limpo, sen ramas nin follas. No alto poñían un polo ou un xamón. Era unha chamada á fertilidade da terra.

Volve ó índice das árbores

Vai ó curso de tele-formación