|
|
|
|
O
colectivo dos canteiros tiña unha estructura moi pechada na Idade
Media. É coñecido o feito de teren unha linguaxe propia:
o latín dos canteiros ou verba dos arxinas. Parece que o
que a motivou foi a chegada a Galicia de moitos mestres canteiros doutras
partes do país. Desta forma conseguían comunicarse entre
eles. Parece ser que era un vocabulario, de verbos e nomes, de case 5000
termos. Algúns máis coñecidos son: auga-oreta, augardente-oreta
xida, barro-patelo, canteira-releira, corda-xordelana, encargado-buxa
dangres... Hai tamén varios textos recompilados de cantos de
erguer, que recitaban mentras levaban a cabo a tarefa de ergue-las
pedras.
|
 |
Catedrais,
igrexas, conventos, claustros, pazos...son obra dos canteiros galegos.
É a cantidade de pedra granítica do noso país o que
fai que proliferen estes artesáns.
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Cruceiros, petos das ánimas, soportais, vivendas, escudos, esculturas, balaústres... forman parte da nosa paisaxe e lembran o traballo dos canteiros. |
Imos lembrar aquí unhas cantigas de erguer. Este traballo requería o esforzo conxunto de varios homes, para facilita-lo sincronismo dos movementos usábanse estas cantigas. |
¡Vai, pedriña, vai! |
¡Non desmaiare...! ¡Ampara alén...! ¡Eixiña o labrexo...! ¡Vai dala chumeira...! ¡Ven enseguida...! ¡Carguen mociños...! ¡Que está chegando ó seu descanso! ¡Ala por todos...! |
O fermoso legado destes artesáns está á vista de todos, é unha mágoa que moitos, dos que aínda existen, non teñan oportunidade de deixa-los seus coñecementos. Este oficio artesanal non é competitivo na nosa sociedade. A pedra é moi valiosa e os canteiros non poden arriscar perdela nas mans inexpertas dos aprendices. Por iso segue a ser unha tradición familiar, o que aprende na casa, seguirá traballando a pedra. E para rematar unha frase na súa verba que define o traballo destes artesáns: |
|
Volta
ó índice
|
 |
Volta
ó inicio da canteiría
|
 |