O nome desta árbore procede do nome latino Laurus, que a su vez podería vir do celta "laur" que ten o significado de verde. Así se aludiría á característica de non perder as follas no inverno.

Pode considerarse árbore aínda que con frecuencia é tan só un arbusto. Pode chegar os vinte metros de altura, pero son máis abondosas as de cinco e dez metros.

É orixinaria do Mediterráneo e vexeta ben nos terreos húmidos e sombríos das costas. É espontánea na nosa terra.

O nome nobilis faría mención ó porte e á elegancia destas árbores.

A copa é baixa e densa, o tronco acostuma ser dereito e ramificado xa dende o chan, cando medra no lugar axeitado. Ó principio ten forma cónica que logo vai arredondando.

A cortiza é de cor parda que co tempo torna agrisada e lisa.

A madeira é moi dura e cun arrecendo característico.

As follas son alternas, coriáceas, de forma oblonga e bordo enteiro, aínda que con ondas; cun pecíolo moi curto e de cor verde escura e brillante na face e máis clara no envés.

As follas son perennes e teñen unhas células cargadas de aceite que lle dan olor moi peculiar.

Os froitos son bagas de forma de ovo, dun centímetro de grosor, ó primeiro verdes pero ó madurar tórnanse de cor negra brillante.

A multiplicación é por semente, unha por baga, que deixan caer as aves cando comen os froitos. A maduración ten lugar no outono.

Co aceite que se obtén dos froitos elabórase a "manteiga" moi usada en veterinaria para combatir parásitos dos animais.

As follas utilizánse como tónico estomacal e carminativo. Recomendacións tradicionais atribuen propiedades antiinflamatorias, resolutorias nas picaduras, contra a dor de oidos e alivio da fatiga. Restablecen o apetito. Son moi usadas nas cociñas para dar gusto ós guisos e facelos máis apetitosos.

A tradición de esparexer ramas de loureiro á entrada dos templos, cristianizou na bendición dos ramos na Semana Santa. Estes ramos levan emparexada a facultade de espantar os treboadas.