Adiós, rí­os; adiós, fontes;
adios, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos,
non sei canto nos veremos.

Miña Terra, miña Terra,
Terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto
figueiriñas que prantei,

prados, rí­os, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,

muí­ño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas timbradoras
da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras
que eu lle daba ao meu amor,
caminiños antre o millo,
¡adiós, para sempre adiós!

¡Adiós, groria! ¡Adiós, contento!
¡Deixo a casa onde nací­n,
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non ví­n!

Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben queroÂ…
¡Quen pudera no o deixar…!

Adiós, adiós, que me vou,
herbiñas do camposanto
donde meu pai se enterrou,
herbiña que biquei tanto,
terriña que vos criou.

Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar ;
para min, ¡ai !, coitadito,
nunca máis han de tocar.

Xa se oien lonxe, máis lonxe…
Cada balada é un delor ;
voume soio, sin arrimoÂ…
Miña Terra, ¡adiós, adiós!

¡Adiós tamén, queridiña…!
¡Adiós por sempre quizais…!
Dí­goche este adiós chorando
desde a beiriña do mar.


Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás…
tantas légoas mar adentro…
¡Miña casiña!, ¡meu lar!

2005-05-18