Amada miña, tardei en me dar conta de canto te quería.
Lembro o día que nos coñecemos, a mellor noite de San Xoán da miña vida.
Vinte a través do lume, quedei mirándote sen saber que dicir. Pero estragueino todo, dixéchesme o que sentías, pero tiven medo, moito medo, non sabía que facer, non sabía que dicir, e ti marchaches lonxe de min.
Ao final decateime do que sentía, ao final sabía o que quería da vida, a ti.
Agora arrepíntome de facer que desapareceras do meu lado.
Como castigo ao meu erro, como castigo a que fixera que me abandonaras, escribo agora esta carta co meu sangue entre o lume que nos viu namorar.
Serei sempre teu. |
