Este es el famoso CANTO IV en el que escribe un poema dormido en su caballo. En estos versos, el trovador se libera de la anécdota y de lo concreto.

Farai un vers de dreyt nien:
non er de mi ni d'autra gen,
non er d'amor ni de joven,
ni de ren au,
qu'enans fo trobatz en durmen
sobre chevau.

No sai en qual hora.m fuy natz:
no suy alegres ni iratz,
no suy estrayns ni sui privatz,
ni no.n puesc au,
qu'enaissi fuy de nueitz fadatz,
sobr' un pueg au.


No sai quora.m fuy endurmitz
ni quora.m velh, s'om no m'o ditz.
Per pauc no m'es lo cor partitz
d'un dol corau;
e no m'o pretz una soritz,
par Sanh Marsau!

Malautz suy e tremi murir,
e ren no sai mas quan n'aug dir;
metge querrai al mieu albir,
e non sai tau;
bos metges es qui.m pot guerir,
mas non, si amau.

M'amigu' ai ieu, no sai qui s'es,
qu'anc non la vi, si m'ajut fes;
ni.m fes que.m plassa ni que.m pes,
ni no m'en cau,
qu'anc non ac Norman ni Frances
dins mon ostau.

Anc non la vi et am la fort,
anc non n'aic dreyt ni no.m fes tort;
quan non la vey, be m'en deport,
no.m pretz un jau
qu'ie.n sai gensor et bellazor,
e que mais vau.

Fag ai lo vers, no say de cuy;
e trametrai lo a selhuy
que lo.m trametra per autruy
lay vers Anjau,
que.m tramezes del sieu estuy
la contraclau.

 

 

 Haré un poema de la pura nada. No tratará de mí ni de otra gente.
No celebrará amor ni juventud

ni cosa alguna,
sino que fue compuesto durmiendo
sobre un caballo.
II No sé en qué hora nací
no estoy alegre ni estoy triste,
no soy huraño ni sociable,
y no puedo hacer otra cosa,
que de este modo fui de noche hadadoen una alta montaña

II No sé cuándo estoy dormido
ni cuándo velo, si no me lo dicen.
Por poco se me parte el corazón
de un punzante dolor;
pero no doy a cambio el precio de una hormiga,
¡Por San Marcial!
IV Enfermo estoy y temo morir,
y de ello no sé más que lo que oigo decir;
médico buscaré a mi voluntad,
y no sé de uno así.
Buen médico será si consigue curarme,
pero no, si empeoro.
V Amiga tengo, no sé quién es,
pues nunca la vi, por mi fe.
Nada ha hecho que me agrade o me disguste
y no me importa en absoluto,
que nunca hubo normando ni francés
en mi casa.
VI Nunca la he visto y mucho la amo,
jamás obtuve de ella favor ni disfavor; cuando no la veo, hago caso omiso: no doy a cambio un gallo.
Que sé de una más gentil y hermosa,
y que más vale.
VII No sé en qué lugar habita,
si es en montaña o si es en llano;
no me atrevo a decir la sinrazón que me hace prefiero callar;
y mucho me pesa que ella se quede aquí: por eso me voy.
VIII Mi poema está hecho, no sé sobre qué. Me propongo enviarlo a aquel
que, por medio de otro, lo enviará
a Poitou, de mi parte;
y le ruego que de su estuche me haga llegarla contraclave.