|
|
|
|
CURSO 2006/07
CURSO 2005/06 AGAPEMA 1º premio provincial Este ano o concurso de AGAPEMA foi moi curioso porque trataba de TENSEGRIDADES, unhas construccións de varas que gardan unha distribución precisamente pola tensión das gomas. Curioso, non si? Aquí tedes a nosa, “Introspección”, que gañou o 1º Premio Provincial.
E coa disculpa da Pascua tamén aproveitamos para aprender a vaciar os ovos e decoralos, e como non tamén a facer pompóns, para ter tamén poliños.
Tampouco é necesario unha data especial para facer un agasallo, a vez que desenvolvemos as nosas capacidades artisticas.
Na asignatura de inglés aproveitamos a data de Nadal para traballar o vocabulario e decorar a entrada
Esta árbore, é o revés pois cando as outras perdían as follas esta saíanlle, pero tiñan que levar un refrán escrito
HALLOWEEN Todolos 31 de outubro se celebra Halloween, dín que este invento naceu cos celtas irlandeses hai moitisimos anos. Por medo ós espíritus disfrazábanse con pieles de animais. Como non tiñamos pieles, nin disfraces,.....fixemonos a tamaño natuarl e coa pinta que mais nos gustou, o resultado está nas fotos
CURSO 2004/05
Este curso embarcamonos en moitos traballos, que nos parecian interesantes, e ben, moi ben pois por riba houbo premios .
AGAPEMA Seguindo cos traballos premiados neste curso, o día 7 de xuño Os
alumnos/as de 4º, 5º, 6º de Primaria: Montserrat Méndez Puig, Noemí Jato
Ferreiro, Alexandre Valin Roca, Jéssica Jato López, Marcos López de
La Fuente, Eva Pombo Teijeira recibiron u 1º premio da 3º edicción dos premios
Arte e Xeometria convocado por AGAPEMA coa obra titulada " Castelos no
Aire" Melissa Sánchez Balo, José Antonio López Fojo, Marcos Vila
López, Eva Méndez López, Victoria Pol Seoane de 4º, 5º,6º Acadaron o 2º
premio do mesmo concurso coa obra titulada "Tonalidades" Tamen nos apuntamos a PRIMAVERA VIVA, e o dificil era escoller
o tema pois temos moito onde escoller o final A VIBORA DE SEOANE
Participamos ENTRE NÓS, EN GALEGO na modalidade de cartel e lema e tivemos un primeiro premio provincial no segundo ciclo de primaria e un 2º premio provincial no 3º ciclo
Empezamos co concurso da ONCE,
presentamos tres traballos, e dous tiveron premio
Tamén o día do libro
DÍA DO LIBRO INFANTIL
DIA DA MULLER TRABALLADORA
E como hai temas que non entenden de fronteiras ,nin de áreas, e todos somos iguais e distintos á vez...o 3 de decembro adicámo-lo a algúns de nós, é o DÍA DOS DISCAPACITADOS
DIA DA MULLER TRABALLADORA
Unha celebración americana coñecida a nivel mundial, o Día de Acción de Gracias ou ... THANKSGIVING DAY
O DIA DA PAZ
GUY FAWKES Aprendemos tamén algo da historia dos británicos tal e como podedes ver nas fotos. ..
E tamén costumes: cada 11 de Novembro ,ás 11h, gardan un minuto de silencio polos caídos en guerra, é... o ARMISTICE DAY
Este ano celebramos a festa de HALLOWEEN
os nenos /as de primaria, ademáis de pasalo ben, aprendemos moitas cousas:
Vocabulario, orixes, costumes......como podedes ver
E tamen nos disfrazamos, estas son as fotografias
Aquí tedes os nosos traballos
Curso 2003 /04 PREMIOS DO CONCURSO O PARLAMENTO
ARGALLADAS
O home que tiña moito diñeiro.
Fai uns anos nun lugar do Caurel, había
un home moi, moi rico, que tiña moito diñeiro; pero un día marchou para unha
cidade moi lonxe. O
alcalde dixolle, como tes tanto diñeiro e ainda vas facer mais, podías repartír
co pobo que xa ves que está na ruina.
O home repartiu con todos agás con un que sempre presumía que él tiña
moito. Aquela cidade puxose en "guerra" e Alberto dicidiu volver o Caurel, xa case non coñecía o sitio pois todo proguesara, gracias o seu
diñeiro.
A xente non o coñecía pois pasaran moitos anos e él decía avellentado
e pobre.
Buscou traballo e o principio non lle daban, mais un señor deulle pena e
deulle un traballo, pero el non sabía traballar.
Un veciño un día falando con él deuse conta de quen era, e levouno
para a súa casa, cando os veciños se enteraron, xuntaronse e xa o axudaron.
Había
una vez una niña llamada Wendy, que vivía en un pueblo del Caurel, de cuyo
nombre no me acuerdo. Todo
en su vida parecía normal, pero un día al salir del cole, le apeteció ir a
dar un paseo por la montaña, fue a su casa cogió un bocadillo y se fue a dar
una vuelta. Al volver para casa cuando ya era de noche, sintió un ruído en una
cueva, era una niña muy curiosa. Se acercó a ver lo que pasaba,
cual fue su sorpresa que vio
a una mora escondiendo un tesoro. La
mora le dijo que no dijera nada a nadie, a
cambio la llevó a su cueva, le dio una poción a beber
para que Wendy tuviera poderes mágicos. La
mora le dijo que si se lo decía a alguien le quitaría los poderes.
Wendy llegó muy contenta a casa pero pensó que vivía en una casa
muy pequeña y que no le gustaba la comida que tenía, entonces con sus poderes
creó un palacio, montones de pasteles y refrescos… Cada
día, quería más y más. Un día vió
un cartel que decía: La persona que pueda dar información sobre el tesoro de la Mora de la montaña.
SERÁ RECOMPENSADA.
Wendy sin pensárselo dos veces se fue
a decirlo, pensando que la mora no
le haría nada. Pero cual fue su sorpresa que cuando llegó a casa el palacio
había desaparecido, también todas sus riquezas y su magia. Se
miró al espejo y se dio cuenta de que ya no era la misma chica guapa de antes,
ya era vieja y había pasado su vida solo pensando en dinero. Ahora
estaba sola y era pobre pero había aprendido la lección.
DESOBEDIENTE
Un día os meos pais reñeronme moito e decidin marchar da casa, asi
podería facer o que me petase, sen ter que estudiar, axudar na casa…….
Asi que empecei a camiñar, camiñar…….e o pouco non sabía onde
estaba, era xa case de noite (e eo non sabía voltar), pero ainda estaba
enfadado e decidin que non voltaría. Fixose de noite
e oiase a curuxa “gurú, gurú….gurú,gurú, o vento silbaba entre as
árbores ¡sinnn! Asi que empecei a coller medo, cada vez mais medo, xa qería
voltar, pero non sabía o camiño, xa non podía mais co sono e co canasacio asi
que vin unhas ramas e decidin deitarme ali un pouco.
Cerca do día durminme e xa á mañá noite algo que me facía coxegas na
cara, era día e quen me facía as coxegas era un esquiu moi bonito, eo
puxenme a falar con il e cal é a miña sorpresa cando me contesta.
_ Eh, non pagues o teu xenio conmigo
_ Oes, pero ti sabes falar
_ Si, e pódoche axudar, si me contas o que che pasa Eu
conteille todo e el díxome tes que me explicar ben como é o teu lugar, e verei
si eu o coñezo ,entón eu dixenlle:
É un lugar pequeño, rodeado de montañas,
ten un río polo medio, ten unha iglesia no centro, ten un palco e as
casas son case todas de cor branco. _E
ten unha aceña ¡a que si! _¿Coñecelo
verdade? _
Si, e voute levar ata ali, pero tes que prometerme que vas estudiar, axudar na
casa………en fin portarte ben _Si,
si, xa verás vas estar moi orgulloso de min. O
esquiu acompañoume a entrada do lugar, e alí despidámonos. Agora
cando vexo un esquiu poñome a falar con el, pero non me contestan, mais o outro
día iba eu cos meos pais e un esqui puxo a patiña diante da boca , chuscamonos
os ollos e quedei calado.
|
|
|
