Usuario:Claudia Alonso

"A forma das nubes" de María López Sández.

A novela comeza falando de C. , unha rapaza de 13 anos. Ésta embarca a esa idade nun cruceiro coa súa nai, o seu pai e co seu irmán O., de pouca idade aínda, ao que C. quería moito e que aínda que non o quixera recoñecer, gustáballe xogar con el... Pouco despois de embarcar, a rapaza descubriría que ía a compartir cruceiro coa súa actriz favorita e propondríase achegarse a ela tanto como lle fose posible. Tal oportunidade estaría pouco despois ao seu alcanza, cando o capitán do barco anuncia que a actriz D. necesitaba un extra da idade e características de C. Ésta non duda en apuntarse e a asistir ó "casting", do cal saíu victoriosa. Entre a novela, a protagonista fainos pequenas prolepses na que nos adianta detalles como a morte da nai, ou que se dedicará á fotografía. A C. adulta ten ademáis problemas psicolóxicos: non é capaz de amar, escolle homes que sabe que non lle custará perder e foxe daqueles que sabe que amará. A razón según ela foi a súa temperá aprendizaxe do desamor. Por outro lado, a idade de 35 decide que quere ter un fillo e para o conseguir ocórreselle que a mellor forma é buscar na inauguración dunha galería de arte a un home extranxeiro que nunca volvería a ver para evitar problemas coa custodia. Por iso, cando se vai aquel home negro co que fai o amor, dálle número e dirección falsos. A filla que tería chamaríase Cloé. Volvendo ao asunto da nai, a protagonista vai contándonos como a súa nai foi caendo pouco a pouco na loucura ata rematar, literalmente, devoráda polos cans tras escapar do sanatorio onde a internaran. O pai morrería máis adiante logo de que a rapaza perdera relación con el. Antes de todo isto, volvendo ó cruceiro, C. unha noite decide esconderse no camerino de D. . Alí atópase con D. e un home e é neste instante cando todo o que sabe sobre o amor e a sexualidade cambia para ela: non era como o que dicían os poetas, era diferente. En canto á relación de D. e a rapaza, D. adoptouna no sentido figurado. A rapaza acabou sabendo o que lle gustaba e o que non e gardaba con recelo todo o que lle dicía, razón de máis para que ao crecer fora quen de publicar un libro sobre a actríz de fotogramas. E foi ésta a razón pola cal volvera a ver a D. viente anos despois, cando preparaba o libro. Cando C. xa tiña a pequena Cloé, a moza namórase sen podelo evitar. De feito, o seu namorado comezou a vivir con ela e, dous anos despois de esto, quixo ter un fillo con ela. C. acedeu e naquel nadal soupo que estaba embarazada. Desgraciadamente, pouco despois a nai de R. (o seu namorado) morre. Dende entón R. comeza a distanciarse dela e nun dos viaxes de negocios do namorado, C. ten un aborto. O médico díxolle a C. que abortara por mor dunha enfermidade de transmisión sexual e entón ela dase conta de que R. comezara a estar con outras mulleres e acabase a súa relación con R. .

Na miña opinión a novela consegue contar moitas cousas en moi poucas páxinas. Consegue sumerxirte no mundo de C. : podes meterte na súa mente, no que pensa, no que sinte. Está chea de referencias á moda, ao cine, á fotografía e á literatura. Quizais o que é máis confuso é a maneira na que che conta a tramos a súa vida, sen levar sempre un orde cronolóxico dos feitos: comeza contando o seu cruceiro, mais logo adiántanos a morte da nai, da que case non se explicara aínda a situación nin o feito do psiquiátrico. Outro dato interesante para min é o significado do título: "A forma das nubes". Según ela, para o que eu entendín, aqueles que buscan a forma que teñen as nubes non son tan felices como aqueles que simplemente deixan vaciar a mente cando as ve, porque se ó intentar que os outros vexan a forma que eles viron non a ven, cáusalles un enorme malestar eco do que levan dentro. Porén, a novela asemella ter un ton moi pesimista no canto do amor. Si ben pode ser certo que é moi realista non sempre podemos estar de acordo cuanha visión tan crúa e negativa. Por outra parte, que acabe da maneira que acabou, contradicindo ó anteriormente dito, si que me gustou e me chamou a atención: non remata da mesma forma que as típicas novelas, ao final ela queda denovo desamparada polo amor. Mais ás veces o libro require dun lector empírico capaz de entender a simboloxía dalgunhas das cousas que dí, moitas cun bonito signidicado. A novela é boa no conxunto pola maneira na que a autora reflicte a vida.