María Lado
De Wiki Aller
(Diferenzas entre revisións)
| Liña 1: | Liña 1: | ||
'''María Lado''' é unha poeta galega nada en Cee o 14 de abril de 1979. É titulada en Produción Audiovisual e licenciada en Filoloxía Galega. | '''María Lado''' é unha poeta galega nada en Cee o 14 de abril de 1979. É titulada en Produción Audiovisual e licenciada en Filoloxía Galega. | ||
| + | |||
| + | |||
| + | == Contexto == | ||
| + | |||
| + | Na década dos noventa revitalízase o panorama coa chegada de novos autores ó espacio da escritura poética. Estas novas voces nútrense das fontes abertas polos autores dos oitenta nun maxisterio recoñecido por eles mesmos pero que non implica un seguidismo epigonal a respecto dos modelos senón a búsqueda da creación dunha liña persoal que varía na adopción de temas e formas. Os autores que comenzan a publicar nos noventa, malia compartiren en gran medida as características do movemento dos oitenta, presentan algúns trazos individualizadores como a modernización dos campos léxicos e a incorporación o verso de vocabularios específicos que lle eran alleos: a linguaxe da burocracia, os termos do doméstico, as vertentes do mito... Malia todo, apréciase en certos poetas un empobrecemento léxico buscado para lograr a inmediatez e a efectividade do discurso. | ||
| + | |||
| + | Formalmente algúns autores recuperan formas métricas clásicas malia ser habitual a procura de novos camiños poéticos con menor preocupación formal. Dáse unha desbarroquización xeral das formas, expresada en poemas máis curtos e menos herméticos, | ||
| + | nun intento de regresar ó lector evidenciado xa na importancia que dan á organización de recitais públicos. | ||
| + | |||
| + | Podemos, en resumo, definir provisoriamente a obra dos novos poetas galegos pola contención expresiva ligada á preocupación pola comunicabilidade co lector, pero cun rigor lingüístico herdado dos anos oitenta; pola asunción dos temas poéticos universais desde a revisión crítica dos modelos e mitos patriarcais por parte das poetas; por un maior intimismo ligado á poesía vivencial e, maís que nada, pola procura dunha voz poética persoal desde o cultivo de temas e formas clásicos. | ||
| + | |||
| + | Aparecen colectivos poéticos, carentes dunha poética común pero si moi unidos pola vertente externa que rodea á poesía,é dicir, movilizarse para comunicar, crear iniciativas capaces de levar a poesía a todos os rincóns. Polo tanto, existe un claro individualismo na intimidade da propia obra, pero activismo colectivo no momento de canalizar a forma de expresión da mesma. Esta vai ser a metáfora que defina a toda unha nova xeración poética galega: unidos na acción, distantes na poética. | ||
== Traxectoria == | == Traxectoria == | ||
| Liña 6: | Liña 18: | ||
Ademais de poeta é narradora. Varios dos seus relatos pódense atopar en revistas e colaboracións, coma no volumen Narradoras, editadp po Xerais no 2000. Tamén se dedica ao teatro e realiza traballos profesionais como actriz. | Ademais de poeta é narradora. Varios dos seus relatos pódense atopar en revistas e colaboracións, coma no volumen Narradoras, editadp po Xerais no 2000. Tamén se dedica ao teatro e realiza traballos profesionais como actriz. | ||
Traslada aos seus poemas un imaxinario do femenino no que se reivindica ademais figuras habitualmente marxinalizadas na sociedade como as bruxas, as prostitutas, as lesbianas, etc.. Unha sensibilidade e visión do mundo novas (soliradariedade, comuñón coa natureza, tenrura, afán de liberdade, erotismo); unha linguaxe sexualizada a unha propositada reconstrucción e relectura dos mitos e metáforas tradicionais da cultura androcéntrica. | Traslada aos seus poemas un imaxinario do femenino no que se reivindica ademais figuras habitualmente marxinalizadas na sociedade como as bruxas, as prostitutas, as lesbianas, etc.. Unha sensibilidade e visión do mundo novas (soliradariedade, comuñón coa natureza, tenrura, afán de liberdade, erotismo); unha linguaxe sexualizada a unha propositada reconstrucción e relectura dos mitos e metáforas tradicionais da cultura androcéntrica. | ||
| + | |||
| + | Esta poeta conxuga fantasticamente, en toda a súa obra, a modernidade e as tradicións; os seus poemas mesturan marabillosamente todo o sufrimento deste país, o amor, as paixóns, a revolución, o sexo... Xa no seu primeiro poemario,'' A Primeira Visión'', María Lado amósanos o seu particular punto de visto do mundo no que lle gustaría ter vivido; un mundo | ||
| + | ordinario e mitolóxico onde a autora era a espectadora principal desa visión. | ||
| + | |||
| + | ''Berlín'' é un libro de poemas de amor. ''Berlín'' é o nombre do protagonista da obra que vive un amor imaxinado, creado. Hai un 'eu poético' que escribe para Berlín e desta forma establécese unha relación entre o poeta e a ciudade. Nesta obra podemos apreciar unha | ||
Revisión como estaba o 21 de maio de 2011 ás 17:55
María Lado é unha poeta galega nada en Cee o 14 de abril de 1979. É titulada en Produción Audiovisual e licenciada en Filoloxía Galega.
Contexto
Na década dos noventa revitalízase o panorama coa chegada de novos autores ó espacio da escritura poética. Estas novas voces nútrense das fontes abertas polos autores dos oitenta nun maxisterio recoñecido por eles mesmos pero que non implica un seguidismo epigonal a respecto dos modelos senón a búsqueda da creación dunha liña persoal que varía na adopción de temas e formas. Os autores que comenzan a publicar nos noventa, malia compartiren en gran medida as características do movemento dos oitenta, presentan algúns trazos individualizadores como a modernización dos campos léxicos e a incorporación o verso de vocabularios específicos que lle eran alleos: a linguaxe da burocracia, os termos do doméstico, as vertentes do mito... Malia todo, apréciase en certos poetas un empobrecemento léxico buscado para lograr a inmediatez e a efectividade do discurso.
Formalmente algúns autores recuperan formas métricas clásicas malia ser habitual a procura de novos camiños poéticos con menor preocupación formal. Dáse unha desbarroquización xeral das formas, expresada en poemas máis curtos e menos herméticos,
nun intento de regresar ó lector evidenciado xa na importancia que dan á organización de recitais públicos.
Podemos, en resumo, definir provisoriamente a obra dos novos poetas galegos pola contención expresiva ligada á preocupación pola comunicabilidade co lector, pero cun rigor lingüístico herdado dos anos oitenta; pola asunción dos temas poéticos universais desde a revisión crítica dos modelos e mitos patriarcais por parte das poetas; por un maior intimismo ligado á poesía vivencial e, maís que nada, pola procura dunha voz poética persoal desde o cultivo de temas e formas clásicos.
Aparecen colectivos poéticos, carentes dunha poética común pero si moi unidos pola vertente externa que rodea á poesía,é dicir, movilizarse para comunicar, crear iniciativas capaces de levar a poesía a todos os rincóns. Polo tanto, existe un claro individualismo na intimidade da propia obra, pero activismo colectivo no momento de canalizar a forma de expresión da mesma. Esta vai ser a metáfora que defina a toda unha nova xeración poética galega: unidos na acción, distantes na poética.
Traxectoria
Comezou a escribir no núcleo do Batallón Literario da Costa da Morte, onde publicou os seus primeiros textos en tres libros colectivos, Nós, Mar por medio e Rumbo ás illas.Ten participado en máis volumes colectivos e antoloxías poéticas, e colaborado tamén en prensa co xornal dixital Vieiros, coa revista Dorna e coa revista portuguesa Comentário, entre outras; así coma en diversas publicacións galegas e peninsulares. É muller de humildade asombrosa e de extraordinacapacidade poética e recitadora. O seu primeiro libro A primeira visión(1997) é publicado en Letras, editorial orixinario dun feixe de poetas dos noventa onde publicarán moitos deles. Sequirá con Casa Atlática Casa CAbaret (2001) e con Berlín(2005).
Ademais de poeta é narradora. Varios dos seus relatos pódense atopar en revistas e colaboracións, coma no volumen Narradoras, editadp po Xerais no 2000. Tamén se dedica ao teatro e realiza traballos profesionais como actriz. Traslada aos seus poemas un imaxinario do femenino no que se reivindica ademais figuras habitualmente marxinalizadas na sociedade como as bruxas, as prostitutas, as lesbianas, etc.. Unha sensibilidade e visión do mundo novas (soliradariedade, comuñón coa natureza, tenrura, afán de liberdade, erotismo); unha linguaxe sexualizada a unha propositada reconstrucción e relectura dos mitos e metáforas tradicionais da cultura androcéntrica.
Esta poeta conxuga fantasticamente, en toda a súa obra, a modernidade e as tradicións; os seus poemas mesturan marabillosamente todo o sufrimento deste país, o amor, as paixóns, a revolución, o sexo... Xa no seu primeiro poemario, A Primeira Visión, María Lado amósanos o seu particular punto de visto do mundo no que lle gustaría ter vivido; un mundo
ordinario e mitolóxico onde a autora era a espectadora principal desa visión.
Berlín é un libro de poemas de amor. Berlín é o nombre do protagonista da obra que vive un amor imaxinado, creado. Hai un 'eu poético' que escribe para Berlín e desta forma establécese unha relación entre o poeta e a ciudade. Nesta obra podemos apreciar unha
