De Wiki Aller

Revisión actual feita o 23 de xuño de 2014 ás 11:23

A muller na Antigüidade

Nas familias ricas, a muller debía levar unha vida de obediencia. O traballo era axeno, excepto o hilar e texer. Como ama de casa debía supervisar as tarefas domésticas, cumplidas por los esclavos. Para os romanos, o crimen máis grande que podía cometer unha muller era o adulterio, considerado non sólo un crimen de caráter moral, se non una traición para os deuses tutelares.

A diferencia do varón, a muller estaba exenta do reclutamento no exército e de combatir nas campañas militares.

O matrimonio

O matrimonio na Antigua Roma era unha das principais institucións da sociedade e tiña como principal obxetibo xenerar fijos lexítimos que herdasen a propiedade e a situación dos seus pais. Entre os patricios tamén servía para sellar alianzas políticas ou económicas.

Na Antigua Roma, o matrimonio se había de cumprir con ceertos requisitos tales como a idade, sendo comuns os catorce anos para os homes e os doce para as mulleres, sendo raro que se casaran pasada a treintena.

Os rituais do matrimonio en Roma

Varios ritos do matrimonio na Antigua Roma foron herdados po lo mundo ocidental contemporáneo, como a existencia de un anelo de compromiso, o consentimento dos pais, un velo para a novia, a unión das mans dos contrallentes ou o acto do beso coa novia despois de que quen dirixía a cerimonia de matrimonio os declarase legalmente casados, o que demostra que todos os países poseen a influencia de unha das civilizacións máis poderosas do mundo antiguo.

Confarreatio

O confarreatio era a máis antiga e solemne forma de matrimonio na Roma Antiga, sendo practicada po los patricios durante esos tempos. Era práctica obligatoria entre os Rex Sacrorum, os Flamen Dialis, os Flamen Martialis y os Flamen Quirinalis, ademáis sólo podían casarse de esta forma, estos sacerdotes teíñan que ser fillos das parellas casadas en un confarreatio.

O confarreatio tamén era a única forma de matrimonio na que los sacerdotes podían estar presentes. A cerimonia se celebraba en presenza de dez testigos, xa que os novios estaban ca cabeza cuberta un ao lado do outro en bancos cubertos con pel de ovella ofrecida en un sacrifício. Despois continuaba con un acto solemne en o que o novio daba una volta a dereita do altar, tomaba un poco de sal e una bola de espelta, el panis farreus (o que daba lugar ao nombre confarreatio), con o cua xuraba amar a sua esposa, quedando ambos elementos depositados nas mans dos contrayentes)

Coemptio

O coemptio sí foi unha restauración simbólica dos tempos remotos nos que os homes compraban as mulleres para poder casarse. Requería únicamente cinco testigos, ante os cales o novio pagaba o pai da novia una moeda de prata e unha de bronce, o que colocaba ao home en un equilibrio seguro (el libripens).

Usus

O usus era una das tres formas de matrimonio, xunto a da confarreatio e a da coemptio admitidas no Dereito Romano para a celebración do matrimonio. Para poder levar a cabo esta forma de matrimonio a novia debía haber estado un ano con seu home. Para disolver o matrimonio era necesario que a novia durmira durante tres noites seguidas fora da sua casa (trinoctio).

As leis romanas sobre o matrimonio

Requisitos

Para que o matromio fora valido na Antigua Roma (iustae nuptiae), era necesario que se respetaran os seguientes requisitos: a capacidade xurídica Matrimonial, a idade e os consentimentos

Conubium

A capacidade xurídica matrimonial recibía o nome de conubium e de ela gozaban únicamente os cidadans romanos. Os estranxeiros, os escravos, os actores e os que dedicaban á prostitución tiñan prohivido contraer matrimonio, ainda que o conubium podía concederse en casos excepcionais.

Non era lícito o conubium entre pai e filla, nai e fillo (incluso si o fillo ou filla era adoptado) nin entre hirmans (incluso si eran medio hirmans) Tampouco estaba permitido o matrimonio de un home coa sua filla ou coa filla dun hirman, prohibición que foi modificada po lo Senado Romano para permitir o matrimonio do emperador Claudio coa sua sobriña Agripinila no ano 49 d. C., expoñendo as razons o estado romano

Edad legal

A idade que debían ter as persoas para casarse estaba relacionada ca pubertade. No caso dos homes, a idade fijada era de catorce anos (ser púber) e nas mulleres era aos doce anos. De feito, era moi estrano que un home se casara pasados os trinta anos. En canto as mulleres, esperabase que se casarian entre os catorce e os quince anos. O matrimonio de un home con unha muller de mallor edad era socialmente aceptado, ainda que no caso contrario non tanto.

Casarse cuando ainda non se había conpletado o proceso de desarrollo fisico inplicóu para moitas mulleres romanas a morte prematura durante o parto así como outras aplicacions asociadas. As mulleres das clases menos acomodadas se casaban a unha idade maís madura xa que para elas non era tan facil obter a dote. Os pais podían realizar una promesa matrimonial para os seus fillos cando éstos xa tiñan sete anos.

Consentimiento

o consentimento requerido para casarse era os pater familias

Modalidades da cerimonia en Roma

Confarreatio

El "confarreatio" era un matrimonio entre patricios, as familias aristocráticas de Roma. A cerimonia involucraba cerimonias relixiosas e legais frente a dez testigos legales. Un Torta feita de fariña e auga salgada coñecida como "far" era compartida po la novia e o novio para representar una unión permanente e, a continuación, a torta era ofrecida a os deuses po lo sacerdote. Despois, unha ovella era sacrificada con o intercambio de votos matrimoniais.

Usus

O "usus" era un tipo de matrimonio de proba que guarda similitudes co matrimonio moderno do dereito común. Era practicado po los plebeos o po los ciudadans non libres de Roma. No "usus", una muller iba a vivir con un home durante un ano coa intención de convertirse na sua esposa. Pode que hubera otras cerimonias que iban xunto ao "usus", sin embargo, a parexa era considerada como esencialmente casada, escepto a muller, na medida que ela se quedaba lexos do seu marido durante tres noites consecutibas ao ano, permanecía como parte da casa do seu pai e tiña o dereito a herdancia que o seu pai lle permitira. O marido do "usus" non controlaban a propiedade da esposa.

Coemptio

O "coemptio" era unha forma mais adecuada de matrimonio entre os plebeos e leva de volta as tradicions moito máis antigas en que as mulleres eran compradas, literalmente, as suas familias. No "coemptio", unha novia era comprada simbólicamente a sua familia. Unha moeda única representaba o diñeiro da compra. Se realizaba en un conxunto de escalas sostido por un soporte de escala frente a cinco testigos.

Sine Manu

O "confarreatio" se trata da propiedade das familias. El "Conventio in manum" era o estado normal de matrimonio. A muller se convertía en un membro da familia do seu marido e renunciaba a todo dereito á herencia da propiedade da sua familia de orixen. En certas circunmstancias, unha muller podía casarse "sine manu". Esta expresión significa unión libre, y en la unión libre, a novia seguía sendo una parte da sua familia de orixen e retiña as demandas de titularidade e de herencia e non tiña ningún dereito sobre os bens da nova familia. Un matrimonio libre podría acabar por unha simple notificación por calquera das duas partes que dixera que o matrimonio se había acabado.

A xornada da muller casada

A muller romana de familia acomodada estaba ao cuidado dos fillos pequenos y debía supervisar os traballos das escrabas, como traer auga da fonte, preparar a comida para o día ou lavar a roupa.

Notas

Bibliografía

• Os rituais do matrimonio en Roma; Conferratio; Coemptio; Usus
• Wikipedia A muller na Antigüidade
• Os rituais do matrimonio en Roma