Dos arquivos do trasno.Nicolás Varela

De Wiki Aller

(Diferenzas entre revisións)
 
Liña 1: Liña 1:
-
Dos arquivos do trasno, libro de Rafael Dieste, é un conxunto de relatos de gran carácter etnográfico e cultural. Reflicte moi ben aspectos típicos rurais (por exemplo, un vello que vivía no monte e que nunca vira o tren ou como un pai morreu agardando a que o seu fillo volvera da emigración). Contén certos toques satíricos (como un levador deixou morrer ao suposto morto dentro do cadaleito, '''sentíndoo''' rabuñar por dentro) e mesmo irónicos (un home morre sen querer confesar os seus pecados, e o único que sabe destes é o '''sancristán'''). No tocante ao carácter cultural toca todos os puntos da sociedade galega: mendigos, emigrantes, pescadores, vellos do rural...
+
Dos arquivos do trasno, libro de Rafael Dieste, é un conxunto de relatos de gran carácter etnográfico e cultural. Reflicte moi ben aspectos típicos rurais (por exemplo, un vello que vivía no monte e que nunca vira o tren ou como un pai morreu agardando a que o seu fillo volvera da emigración). Contén certos toques satíricos (como un levador deixou morrer ao suposto morto dentro do cadaleito, sentíndoo rabuñar por dentro) e mesmo irónicos (un home morre sen querer confesar os seus pecados, e o único que sabe destes é o sancristán). No tocante ao carácter cultural toca todos os puntos da sociedade galega: mendigos, emigrantes, pescadores, vellos do rural...
-
'''(Corrixe o que está en negriña)'''
+
 
[[Categoría:Literatura galega.Lecturas opcionais]]
[[Categoría:Literatura galega.Lecturas opcionais]]

Revisión actual feita o 23 de xuño de 2012 ás 14:54

Dos arquivos do trasno, libro de Rafael Dieste, é un conxunto de relatos de gran carácter etnográfico e cultural. Reflicte moi ben aspectos típicos rurais (por exemplo, un vello que vivía no monte e que nunca vira o tren ou como un pai morreu agardando a que o seu fillo volvera da emigración). Contén certos toques satíricos (como un levador deixou morrer ao suposto morto dentro do cadaleito, sentíndoo rabuñar por dentro) e mesmo irónicos (un home morre sen querer confesar os seus pecados, e o único que sabe destes é o sancristán). No tocante ao carácter cultural toca todos os puntos da sociedade galega: mendigos, emigrantes, pescadores, vellos do rural...