De Wiki Aller
(Diferenzas entre revisións)
|
|
| Liña 24: |
Liña 24: |
| | | | |
| | ===As leis romanas sobre o matrimonio=== | | ===As leis romanas sobre o matrimonio=== |
| - |
| |
| - | O matrimonio romano é a unión de duas personas de diferente sexo que conviven ca voluntade de ser marido e muller. Dous elementos afloran en este concepto:
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | ====Elemento objetivo: la convivencia conyugal====
| |
| - |
| |
| - | Un obxetivo, externo, que é a convivencia conxugal (coniunctio), conetada íntimamente con o honor matrimonii, que hfai referencia a forma en que 0os cónxuges deben comportarse e respetarse mutuamente, e con respecto a muller, exterioriza socialmente a sua condición de esposa, facendoa partícipe da dignidade e rango do marido.
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | =====Elemento subjetivo: voluntad de permanecer unidos como marido y mujer=====
| |
| - |
| |
| - | Otro subjetivo, intencional, que es la voluntad recíproca de permanecer unidos como marido y mujer (consensus). Es el elemento más importante, y tanto que Ulpiano afirma tajantemente que nuptias non concubitus, sed consensus facit, esto es, el matrimonio no lo hace la cópula sino el consentimiento. Tal principio, a través de la doctrina canónica medieval, va a informar el moderno Derecho matrimonial canónico, según el cual, la esencia del matrimonio la constituye el consentimiento no la cópula carnal (copula carnalis). Ahora bien respecto a este elemento hay que hacer una distinción entre Derecho clásico y Derecho justineaneo.
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | En el Derecho clásico se exige no una voluntad inicial, sino continuada de permanecer unidos en matrimonio, y precisamente por este carácter permanente, los juristas hablan más que de consensus de affectio maritalis. De tal modo, que la existencia del matrimonio depende de la persistencia de esta recíproca voluntad de permanecer unidos, y basta con que uno de los cónyuges la pierda para que el matrimonio se considere disuelto. Es por ello por lo que en ésta época el divorcio no es un acto jurídico, ni reviste ninguna forma especial: la interrupción de la affectio maritalis lleva consigo automáticamente el divorcio.
| |
| - |
| |
| - | En Derecho postclásico y justinianeo, aunque el matrimonio descansa sobre el mismo principio consensusfacit nupcias , tal consensus o affectio indican ahora voluntad inicial de los cónyuges, dirigida a la constitución del matrimonio, el cual subsiste con independencia o no de la affectio maritalis, y sólo se entenderá disuelto cuando se efectúe formalmente el divorcio.
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | - La promesa de matrimonio en la antigua Roma
| |
| - |
| |
| - | El matrimonio puede ser precedido de un acuerdo mediante el cual los futuros esposos, o sus respectivos padres si estaban sometidos a su potestad, se comprometen a contraer matrimonio. Si bien ya en la época clásica no era necesario una forma especial de celebración, al principio, tal acuerdo tomaba la forma especial de una sponsio (derivado de spondeo=prometer), de donde el nombre de sponsalia (esponsales) para indicar la promesa de matrimonio, y sponsus (esposo) y sponsa (esposa) para designar los futuros contrayentes, términos que aún perduran en la actualidad.
| |
| - |
| |
| - | Para llevarla a cabo los esponsales cuentan prácticamente los mismos requisitos e impedimentos que para el matrimonio, salvo que podían contraerse entre impúberes, fijando Justiniano la edad mínima de siete años.
| |
| - |
| |
| - | Aunque los esponsales daban lugar a un vínculo más bien social que jurídico, sin embargo, de su celebración se derivaban algunas consecuencias jurídicas, especialmente en relación a los supuestos en que hayan mediado arras en Derecho justinianeo, el que rehuse cumplir la promesa pierde las que entregó, o deberá devolver al duplum las que recibió. Tampoco en nuestro Código Civil (art.42) la promesa de matrimonio produce la obligación de contraerlo, aunque el incumplimiento sin causa de tal promesa producirá la obligación de resarcir a la otra parte de los gastos hechos y las obligaciones contraídas en consideración al matrimonio prometido (art. 43).
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | - Requisitos del matrimonio romano
| |
| - |
| |
| - | Los requisitos para contraer legítimo matrimonio (legitimum matrimonium) son los siguientes:
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | + Capacidad natural
| |
| - |
| |
| - | No pueden contraer matrimonio los impúberes, que eran los varones menores de 14 años y las hembras menores de 12, pues se entiende que aún no han alcanzado el desarrollo necesario para procrear.
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | + Capacidad jurídica
| |
| - |
| |
| - | En Derecho romano la aptitud para contraer matrimonio legítimo se denominaba conubium (de cum y nubo = casarse). Tal capacidad la tenían sólo las personas libres y los ciudadanos romanos. Este requisito es propio de una sociedad que admite la desigualdad entre sus miembros, y donde no sólo los esclavos carecían de toda personalidad, sino también los individuos pertenecían a diversas categorías y clases. A partir de la época postclásica, habiéndose concedido la ciudadanía romana a todos los súbditos del imperio (a. 212), y por influjo del cristianismo que propicia la igualdad entre los hombres, dicho requisito irá cayendo en desuso hasta desaparecer completamente.
| |
| - |
| |
| - |
| |
| - | + Consentimiento de los esposos
| |
| - |
| |
| - | El consentimiento de los esposos no es válido si se hubiese prestado bajo el influjo de la violencia. Si eran alieni iuris se exigía también el consentimiento de sus paterfamilias que, según interpretación de los juristas, no tenía que ser explícitamente manifestado, bastando con que no se opusieran al matrimonio. Si el paterfamilias se negara a prestarlo sin suficiente motivo, los esposos podrían recurrir a un magistrado.
| |
| | | | |
| | ===Modalidades da cerimonia en Roma=== | | ===Modalidades da cerimonia en Roma=== |
Revisión como estaba o 12 de xuño de 2014 ás 08:13
A muller na Antigüidade
Nas familias ricas, a muller debía levar unha vida de obediencia. O traballo era axeno, excepto o hilar e texer. Como ama de casa debía supervisar as tarefas domésticas, cumplidas por los esclavos. Para os romanos, o crimen máis grande que podía cometer unha muller era o adulterio, considerado non sólo un crimen de caráter moral, se non una traición para os deuses tutelares.
A diferencia do varón, a muller estaba exenta do reclutamento no exército e de combatir nas campañas militares.
O matrimonio
O matrimonio na Antigua Roma era unha das principais institucións da sociedade e tiña como principal obxetibo xenerar fijos lexítimos que herdasen a propiedade e a situación dos seus pais. Entre os patricios tamén servía para sellar alianzas políticas ou económicas.
Na Antigua Roma, o matrimonio se había de cumprir con ceertos requisitos tales como a idade, sendo comuns os catorce anos para os homes e os doce para as mulleres, sendo raro que se casaran pasada a treintena.
Os rituais do matrimonio en Roma
Varios ritos do matrimonio na Antigua Roma foron herdados po lo mundo ocidental contemporáneo, como a existencia de un anelo de compromiso, o consentimento dos pais, un velo para a novia, a unión das mans dos contrallentes ou o acto do beso coa novia despois de que quen dirixía a cerimonia de matrimonio os declarase legalmente casados, o que demostra que todos os países poseen a influencia de unha das civilizacións máis poderosas do mundo antiguo.
Confarreatio
O confarreatio era a máis antiga e solemne forma de matrimonio na Roma Antiga, sendo practicada po los patricios durante esos tempos. Era práctica obligatoria entre os Rex Sacrorum, os Flamen Dialis, os Flamen Martialis y os Flamen Quirinalis, ademáis sólo podían casarse de esta forma, estos sacerdotes teíñan que ser fillos das parellas casadas en un confarreatio.
O confarreatio tamén era a única forma de matrimonio na que los sacerdotes podían estar presentes. A cerimonia se celebraba en presenza de dez testigos, xa que os novios estaban ca cabeza cuberta un ao lado do outro en bancos cubertos con pel de ovella ofrecida en un sacrifício. Despois continuaba con un acto solemne en o que o novio daba una volta a dereita do altar, tomaba un poco de sal e una bola de espelta, el panis farreus (o que daba lugar ao nombre confarreatio), con o cua xuraba amar a sua esposa, quedando ambos elementos depositados nas mans dos contrayentes)
Coemptio
O coemptio sí foi unha restauración simbólica dos tempos remotos nos que os homes compraban as mulleres para poder casarse. Requería únicamente cinco testigos, ante os cales o novio pagaba o pai da novia una moeda de prata e unha de bronce, o que colocaba ao home en un equilibrio seguro (el libripens).
Usus
O usus era una das tres formas de matrimonio, xunto a da confarreatio e a da coemptio admitidas no Dereito Romano para a celebración do matrimonio. Para poder levar a cabo esta forma de matrimonio a novia debía haber estado un ano con seu home. Para disolver o matrimonio era necesario que a novia durmira durante tres noites seguidas fora da sua casa (trinoctio).
As leis romanas sobre o matrimonio
Modalidades da cerimonia en Roma
A xornada da muller casada
Notas
Bibliografía