O Naranxo.Ángel Vidal
De Wiki Aller
| Liña 1: | Liña 1: | ||
'''Resumo''': debido a que este é un libro de relatos, o meu resumo adicareillo a un dos mesmos,'''” A torre de don Ramiro”'''. Este capítulo do libro cóntanos a historia de don Ramiro, o único habitante dun pazo que contaba cunha torre. Nesta torre ninguen entrou dende que un día petara na porta do pazo un xoven que pedía esmola, don Ramiro era un bo home, que axudaba ao que o necesitaba, pero neste caso díxolle ao rapaz que el era xove e que tiña corpo para traballar, e negoulle a esmola. Ao día seguinte o rapaz apareceu morto de fame na beira do río, cando don Ramiro se decatou disto, encerrouse na torre dicindo que o rapaz morrera pola súa culpa e que el tiña que morrer polo mesmo que morrera o mozo. | '''Resumo''': debido a que este é un libro de relatos, o meu resumo adicareillo a un dos mesmos,'''” A torre de don Ramiro”'''. Este capítulo do libro cóntanos a historia de don Ramiro, o único habitante dun pazo que contaba cunha torre. Nesta torre ninguen entrou dende que un día petara na porta do pazo un xoven que pedía esmola, don Ramiro era un bo home, que axudaba ao que o necesitaba, pero neste caso díxolle ao rapaz que el era xove e que tiña corpo para traballar, e negoulle a esmola. Ao día seguinte o rapaz apareceu morto de fame na beira do río, cando don Ramiro se decatou disto, encerrouse na torre dicindo que o rapaz morrera pola súa culpa e que el tiña que morrer polo mesmo que morrera o mozo. | ||
| - | + | '''Comentario''': "O Naranxo" é un libro que nos conta historias da época do autor ou de moito antes incluso, está dividido en 12 relatos diferentes, cunha introducción que nos axuda a comprensión do mesmo. O nome do libro ven dado polo personaxe principal do primeiro capítulo. Este relato impactoume xa que como di o narrador, ao Naranxo tiñano polo tolo de Lalín, pero tal e como falaba non parecia estar tolo de todo (pero tampouco cordo de todo). O Naranxo decía ser o propietario de moitas cousas pero ao mesmo tempo non era propietario de nada, tamén dicía cousas como que era propietario de dous bancos pero que alí o único que tiñan eran firmas de que posuian cartos, pero cartos físicos non; esto tamén pasa na actualidade, xa que agora non teñen cartos nin os propios bancos. Con respecto ao libro é moi facil de ler, sobretodo se tamén se lee a introducción. Utiliza unha linguaxe moi sinxela,o que facilita a lectura do mesmo. Ademáis encántame este tipo de libros divididos en relatos independentes. Polo que recomendo este libro para todos os que lle guste dar un "paseo literario". | |
Revisión como estaba o 9 de xuño de 2013 ás 20:04
Resumo: debido a que este é un libro de relatos, o meu resumo adicareillo a un dos mesmos,” A torre de don Ramiro”. Este capítulo do libro cóntanos a historia de don Ramiro, o único habitante dun pazo que contaba cunha torre. Nesta torre ninguen entrou dende que un día petara na porta do pazo un xoven que pedía esmola, don Ramiro era un bo home, que axudaba ao que o necesitaba, pero neste caso díxolle ao rapaz que el era xove e que tiña corpo para traballar, e negoulle a esmola. Ao día seguinte o rapaz apareceu morto de fame na beira do río, cando don Ramiro se decatou disto, encerrouse na torre dicindo que o rapaz morrera pola súa culpa e que el tiña que morrer polo mesmo que morrera o mozo.
Comentario: "O Naranxo" é un libro que nos conta historias da época do autor ou de moito antes incluso, está dividido en 12 relatos diferentes, cunha introducción que nos axuda a comprensión do mesmo. O nome do libro ven dado polo personaxe principal do primeiro capítulo. Este relato impactoume xa que como di o narrador, ao Naranxo tiñano polo tolo de Lalín, pero tal e como falaba non parecia estar tolo de todo (pero tampouco cordo de todo). O Naranxo decía ser o propietario de moitas cousas pero ao mesmo tempo non era propietario de nada, tamén dicía cousas como que era propietario de dous bancos pero que alí o único que tiñan eran firmas de que posuian cartos, pero cartos físicos non; esto tamén pasa na actualidade, xa que agora non teñen cartos nin os propios bancos. Con respecto ao libro é moi facil de ler, sobretodo se tamén se lee a introducción. Utiliza unha linguaxe moi sinxela,o que facilita a lectura do mesmo. Ademáis encántame este tipo de libros divididos en relatos independentes. Polo que recomendo este libro para todos os que lle guste dar un "paseo literario".
