Voltaire
De Wiki Aller
Índice |
Nome
François Marie Arouet, máis coñecido baixo o seu seudónimo,Voltaire.
Datas de nacemento e morte
21 de noviembre de 1694 – 30 de mayo de 1778
Nacionalidade
París, Francia
Biografía
Escritor francés. Foi a figura intelectual dominante do seu siglo. Deixou unha obra literaria heteroxénea e desigual, da que resaltan os seus relatos e libros de polémica ideolóxica. Como filósofo, Voltaire foi un divulgador, e o seu credo laico e anticlerical orientou aos teóricos da Revolución Francesa. Voltaire estudiou cos jesuitas no colexio Louis-le-Grand de París (1704-1711). O seu padriño, o abate de Châteauneuf, introduceuno na sociedade libertina do Temple. Estivo en La Haya no 1713 como secretario de embaixada, pero un romance que tivo ca filla dun refuxiado hugonote obligouno a regresar a París. Catro anos despois escribiu uns versos irrespetuosos, dirixidos contra un rexente, que lle valeron a reclusión na Bastilla. Unha vez liberado, foi desterrado á Châtenay, donde adoptou o seudónimo de Voltaire, anagrama de Árouet le Jeune» o do lugar de orixe de seu padre, Air-vault. Uns anos despois tivo un altercado co cabaleiro Rohan, no que foi apaleado polos sirvientes de éste, polo que Voltaire de novo á Bastilla; despois de cinco meses, foi liberado e exiliado a Gran Bretaña do 1726 ao 1729. Recibírono tanto na corte de Londres coma nos medios literarios e comerciales británicos calurosamente; a influencia británica empezó a orientar su pensamiento. Publicó Henriade (1728) y obtuvo un gran éxito teatral con Bruto (1730); en la Historia de Carlos XII (1731), Voltaire llevó a cabo una dura crítica de la guerra, y la sátira El templo del gusto (1733) le atrajo la animadversión de los ambientes literarios parisienses.
Pero su obra más escandalosa fue Cartas filosóficas o Cartas inglesas (1734), en las que Voltaire convierte un brillante reportaje sobre Gran Bretaña en una acerba crítica del régimen francés. Se le dictó orden de arresto, pero logró escapar, refugiándose en Cirey, en la Lorena, donde gracias a la marquesa de Châtelet pudo llevar una vida acorde con sus gustos de trabajo y de trato social (1734-1749).
El éxito de su tragedia Zaïre (1734) movió a Voltaire a intentar rejuvenecer el género; escribió Adélaïde du Guesclin (1734), La muerte de César (1735), Alzire o los americanos (1736), Mahoma o el fanatismo (1741). Menos afortunadas son sus comedias El hijo pródigo (1736) y Nanine o el prejuicio vencido (1749). En esta época divulgó los Elementos de la filosofía de Newton (1738).
Ciertas composiciones, como el Poema de Fontenoy (1745), le acabaron de introducir en la corte, para la que realizó misiones diplomáticas ante Federico II. Luis XV le nombró historiógrafo real, e ingresó en la Academia Francesa (1746). Pero no logró atraerse a Mme. de Pompadour, quien protegía a Crébillon; su rivalidad con este dramaturgo le llevó a intentar desacreditarle, tratando los mismos temas que él: Semíramis (1748), Orestes (1750), etc.
Su pérdida de prestigio en la corte y la muerte de Mme. du Châtelet (1749) movieron a Voltaire a aceptar la invitación de Federico II. Durante su estancia en Potsdam (1750-1753) escribió El siglo de Luis XIV (1751) y continuó, con Micromégas (1752), la serie de sus cuentos iniciada con Zadig (1748).
Ideas principais do seu pensamento
A influencia británica empezou a orientar o seu pensamento:
- Ainda que foi un pensador polifacético e poco ou nada sistemático, Voltaire convirteuse nun símbolo do enciclopedismo e das ideas modernas ilustradas que defendían a libertade de pensamento, a tolerancia e a xusticia como instrumentos superadores da ignorancia, o dogmatismo e as supersticions. Frente ao oscurantismo non só ideolóxico, senon académico, Voltaire escribiu cunha enorme claridade crítica e franqueza que lle fixeron ganarse numerosos problemas e enemigos.
- A crítica volteriana ten unha función terapeútica, ainda que é consciente dos límites do que podía facer.
- Dogmatismo- é unha corrente filosófica feita ao escepticismo e ao idealismo, que facendo derivar o pensamiento dunha persona, presupón a supremacía do obxeto respecto ao suxeito, da realidade das ideas e da naturaleza do espíritu.
- Unha pregunta que se facía era:
“¿En qué se convirte e qué importancia ten na humanidade, o bo facer, a modestia, a paciencia, a dozura, a sabiduría, a piedade, cando media libra de plomo lanzada dende 600 pasos me destroza o corpo, se morro aos vinte anos entre tormentos inenarrables, no medio de cinco ou seis mil moribundos, cando os meus ollos, ao abrirse por última vez, ven a cidade donde nacín destruída polo ferro e o lume, e o último son que escoitan os meus oidos son os berros das mulleres e os nenos que expiran baixo as ruinas,e todo polo interés dun home ao que non conocemos?”.
Bibliografía máis importante
- Adélaïde du Guesclin (1734)
- La muerte de César (1735)
- Alzire o los americanos (1736)
- Mahoma o el fanatismo (1741)
- Elementos de la filosofía de Newton (1738)
