A muller en Roma

De Wiki Aller

Índice

A muller na Antigüidade

Nas familias ricas, a muller debía levar unha vida de obediencia. O traballo era axeno, excepto o hilar e texer. Como ama de casa debía supervisar as tarefas domésticas, cumplidas por los esclavos. Para os romanos, o crimen máis grande que podía cometer unha muller era o adulterio, considerado non sólo un crimen de caráter moral, se non una traición para os deuses tutelares.

A diferencia do varón, a muller estaba exenta do reclutamento no exército e de combatir nas campañas militares.

O matrimonio

O matrimonio na Antigua Roma era unha das principais institucións da sociedade e tiña como principal obxetibo xenerar fijos lexítimos que herdasen a propiedade e a situación dos seus pais. Entre os patricios tamén servía para sellar alianzas políticas ou económicas.

Na Antigua Roma, o matrimonio se había de cumprir con ceertos requisitos tales como a idade, sendo comuns os catorce anos para os homes e os doce para as mulleres, sendo raro que se casaran pasada a treintena.

Os rituais do matrimonio en Roma

Varios ritos do matrimonio na Antigua Roma foron herdados po lo mundo ocidental contemporáneo, como a existencia de un anelo de compromiso, o consentimento dos pais, un velo para a novia, a unión das mans dos contrallentes ou o acto do beso coa novia despois de que quen dirixía a cerimonia de matrimonio os declarase legalmente casados, o que demostra que todos os países poseen a influencia de unha das civilizacións máis poderosas do mundo antiguo.

Confarreatio

O confarreatio era a máis antiga e solemne forma de matrimonio na Roma Antiga, sendo practicada po los patricios durante esos tempos. Era práctica obligatoria entre os Rex Sacrorum, os Flamen Dialis, os Flamen Martialis y os Flamen Quirinalis, ademáis sólo podían casarse de esta forma, estos sacerdotes teíñan que ser fillos das parellas casadas en un confarreatio.

O confarreatio tamén era a única forma de matrimonio na que los sacerdotes podían estar presentes. A cerimonia se celebraba en presenza de dez testigos, xa que os novios estaban ca cabeza cuberta un ao lado do outro en bancos cubertos con pel de ovella ofrecida en un sacrifício. Despois continuaba con un acto solemne en o que o novio daba una volta a dereita do altar, tomaba un poco de sal e una bola de espelta, el panis farreus (o que daba lugar ao nombre confarreatio), con o cua xuraba amar a sua esposa, quedando ambos elementos depositados nas mans dos contrayentes)

Coemptio

O coemptio sí foi unha restauración simbólica dos tempos remotos nos que os homes compraban as mulleres para poder casarse. Requería únicamente cinco testigos, ante os cales o novio pagaba o pai da novia una moeda de prata e unha de bronce, o que colocaba ao home en un equilibrio seguro (el libripens).

Usus

O usus era una das tres formas de matrimonio, xunto a da confarreatio e a da coemptio admitidas no Dereito Romano para a celebración do matrimonio. Para poder levar a cabo esta forma de matrimonio a novia debía haber estado un ano con seu home. Para disolver o matrimonio era necesario que a novia durmira durante tres noites seguidas fora da sua casa (trinoctio).

As leis romanas sobre o matrimonio

Requisitos

Para que o matromio fora valido na Antigua Roma (iustae nuptiae), era necesario que se respetaran os seguientes requisitos: a capacidade xurídica Matrimonial, a idade e os consentimentos

Conubium

A capacidade xurídica matrimonial recibía o nome de conubium e de ela gozaban únicamente os cidadans romanos. Os estranxeiros, os escravos, os actores e os que dedicaban á prostitución tiñan prohivido contraer matrimonio, ainda que o conubium podía concederse en casos excepcionais.

Non era lícito o conubium entre pai e filla, nai e fillo (incluso si o fillo ou filla era adoptado) nin entre hirmans (incluso si eran medio hirmans) Tampouco estaba permitido o matrimonio de un home coa sua filla ou coa filla dun hirman, prohibición que foi modificada po lo Senado Romano para permitir o matrimonio do emperador Claudio coa sua sobriña Agripinila no ano 49 d. C., expoñendo as razons o estado romano

Edad legal

A idade que debían ter as persoas para casarse estaba relacionada ca pubertade. No caso dos homes, a idade fijada era de catorce anos (ser púber) e nas mulleres era aos doce anos. De feito, era moi estrano que un home se casara pasados os trinta anos. En canto as mulleres, esperabase que se casarian entre os catorce e os quince anos. O matrimonio de un home con unha muller de mallor edad era socialmente aceptado, ainda que no caso contrario non tanto.

Casarse cuando ainda non se había conpletado o proceso de desarrollo fisico inplicóu para moitas mulleres romanas a morte prematura durante o parto así como outras aplicacions asociadas. As mulleres das clases menos acomodadas se casaban a unha idade maís madura xa que para elas non era tan facil obter a dote. Os pais podían realizar una promesa matrimonial para os seus fillos cando éstos xa tiñan sete anos.

Consentimiento

o consentimento requerido para casarse era os pater familias

Modalidades da cerimonia en Roma

Confarreatio

El "confarreatio" era un matrimonio entre patricios, as familias aristocráticas de Roma. A cerimonia involucraba cerimonias relixiosas e legais frente a dez testigos legales. Un Torta feita de fariña e auga salgada coñecida como "far" era compartida po la novia e o novio para representar una unión permanente e, a continuación, a torta era ofrecida a os deuses po lo sacerdote. Despois, unha ovella era sacrificada con o intercambio de votos matrimoniais.

Usus El "usus" era un tipo de matrimonio de prueba que guarda similitudes con el matrimonio moderno del derecho común. Era practicado por los plebeyos o por los ciudadanos no libres de Roma. En el "usus", una mujer iba a vivir con un hombre durante un año con la intención de convertirse en su esposa. Puede que haya habido otras ceremonias que iban junto al "usus", sin embargo, la pareja era considerada como esencialmente casada, excepto la mujer, en la medida que ella se quedaba lejos de su marido durante tres noches consecutivas al año, permanecía como parte de la casa de su padre y tenía el derecho a la herencia que su padre le había permitido. El marido del "usus" no controlaba la propiedad de la esposa.


Coemptio El "coemptio" era una forma más adecuada de matrimonio entre los plebeyos y lleva de vuelta a las tradiciones mucho más antiguas en las que las mujeres eran compradas literalmente a sus familias. En el "coemptio", una novia era comprada simbólicamente a su familia. Una moneda única representaba el dinero de la compra. Se realizaba en un conjunto de escalas sostenido por un soporte de escala frente a cinco testigos.

Sine Manu Hubo otra distinción en el matrimonio, por lo general, relacionada con la forma de "confarreatio" porque se trata de la propiedad de las familias. El "Conventio in manum" era el estado normal del matrimonio. La mujer se convertía en un miembro de la familia de su marido y renunciaba a todo derecho a la herencia de la propiedad de su familia de origen. En ciertas circunstancias, una mujer podía casarse "sine manu". Esta expresión significa unión libre, y en la unión libre, la novia seguía siendo una parte de su familia de origen y retenía las demandas de titularidad y de herencia y no tenía ningún derecho sobre los bienes de la nueva familia. Un matrimonio libre podría ser terminado por una simple notificación por cualquiera de las partes que dijera que el matrimonio se había acabado.

A xornada da muller casada

Notas

Bibliografía

Ferramentas persoais