R. Pois logo de catro meses adicado a propagar o que nos fixeron e o que pasaba coa marea negra á fin puiden volver ao meu, a escribir ficción. Desde hai uns días volvín a unha historia que deixara parada, é algo que arranca dun libro anterior meu ("O país da brétema", Edit. Aguilar), un intento de contar unha historia épica: o destino dos herois, a morte, a guerra, a maxia...Ambientada na época celta, a dos castros, os torques e os guerreiros máxicos.

”Galicia tiene días. A veces está envuelta en algo como niebla, o humo de petróleo, entonces los reyes que se han ido y los santos peregrinos arriban en barcas de piedra. Estemos atentos, uno de esos días llega: este sábado un marinero de un pueblo de la Costa da Morte lanzó al mar una piedra de cinco kilos y la piedra flotó. El agua era negra y sólida.” El texto, que surgió de manera “inesperada”, pretende ser un “acto cívico, pasional, de militancia y de protesta”. De hecho, la experiencia no acaba aquí y por cada ejemplar vendido se destinará un euro a ‘Nunca Máis’, ya que, como asegura el autor, la causa de esta plataforma “es la de todos, de la democracia y un problema de Estado”.

R. Naceu a partir tanto das miñas capacidades como das miñas carencias. As miñas capacidades estaban no lado da expresión a través da palabra e do debuxo. De pequeno chamábanme "o pintore" porque debuxaba ben supoño, e unha das miñas habilidades máis celebradas polos maiores eran contar contos, tanto chistes como os contos dun cómico que daquela se oía pola radio, "O Xestal". E máis adiante na escola dábanseme ben as redaccións e esas cousas. Por outro lado resultábame moi difícil concentrarme no pensamento abstracto, na aritmética, química. De maneira que tiven claro pouco e pouco que o meu camiño na vida tiña que ir polo lado de traballar coa imaxinación.

R. Sen dúbida, que lea moito e, se de verdade quere ser escritor, que se forme literariamente. Debe buscar información sobre as tendencias artísticas, as linguaxes literarias, os diversos camiños posibeis...

R. Probabelmente o que máis traballo me deu foi esta novela, deille voltas ao argumento durante uns tres anos e logo levoume escribila outros tres anos. E tiven que ler unha verdadeira biblioteca sobre diversos temas. Porque aínda que todo é imaxinado, para saber que non metes a pata tés que ler primeiro sobre o asunto.

R. Non tiña vocación de profesor, e pola contra tiña unha vocación moi clara de escritor. Quería vivir como un escritor, adicar todas as enerxías e toda a miña creatividade a iso e non telo que repartir entre actividades diversas. Ademais diso, durante anos defendín que a literatura galega precisaba escritores profisionais se de verdade quería ser unha literatura normalizada, unha literatura con público lector, ou sexa unha literatura de verdade. E si que se pode vivir disto. Claro que eu levo vinte anos publicando libros e levo publicado uns vintealgo, traducidos a outros idiomas, adaptados a teatro, algún ao cinema...Tamén nalgunhas ocasións colaborei en prensa dun xeito regular. Ou sexa, que se pode vivir disto se a túa obra se consolida co tempo e se traballas moito. Aínda que é difícil. Sen embargo teño claro que se pode ser un escritor, mesmo un gran escritor, aínda que non se viva disto. Sen embargo a grande maioría dos escritores cuia obra sobreviviu foron profesionais dun modo ou doutro, de Sófocles, a Shakespeare, a Cervantes...

Volver Portada

Su obra ha sido traducida a varias lenguas, siendo objeto de estudio en diversas universidades europeas. Es una de las figuras más representativas de la literatura gallega actual, en donde ha publicado más de veinte obras y es uno de los principales narradores españoles contemporáneos. Entre sus títulos destacan la obra de teatro Unha rosa é unha rosa (1997) y los libros de narrativa Caixón desastre (1983); Polaroid (1986); Land Rover (1988); Ambulancia (1990); Tic-Tac (1993), Premio da Crítica Española; A sombra cazadora (1994); Conta saldada (1996); Calzados Lola (1997), Premio Blanco Amor; Círculo (1998); Non volvas (2000), Premio da Crítica Española. Escribió, también, libros de periodismo y ensayo como Parado na tormenta (1996), Eterno retorno (1996), O país da brétema (2000), A carreira do salmón (2001) y la obra Nunca máis (2003). Su última novela Trece campanadas (2003) es una narración de terror y metafísica, es una indagación sobre la memoria de nuestra ciudad, Santiago, pero también sobre el impreciso límite entre la realidad y la invención popular del mal; ha sido adaptada al cine por el director Xavier Villaverde y protagonizada por Juan Diego Botto.

erías expresar realmente? R. Interésame moito o mundo do máxico, do relixioso, do lado trascendente e misterioso da existencia. E dentro diso o tema do mal é moi importante. En realidade esta novela é a miña versión dun tema literario de longa tradición, o tema de Fausto: o ser humano que se revela contra o destino humano, que quere deixar de ser humano, ser semellante a un deus.

? R. A idea orixinal é moi simple, imaxinei a unha fantasma que aniñaba na nosa cidade, algo así como un veciño monstroso que vivía desde hai séculos na cidade axexante. De aí saiu todo. Máis tarde tiven que imaxinar quen era esa personaxe, e iso levoume aos tempos fundacionais da cidade, a Idade Media. E levoume aos constructores do tempo, en concreto a un personase fascinante e do que descoñecemos case todo, que é o Mestre Mateo. Eu inventeille unha vida e unhas circunstancias persoais.

R. Eu xa estou censurado na Galiza desde hai anos. Desde hai uns sete anos o meu nome está prohibido que apareza nas páxinas do xornal local, El Correo Gallego, decretaron a miña desaparición. E na miña propia cidade. E desde hai tres anos, por orden de Fraga Iribarne, os meus artigos deixaron de aparecer no xornal máis importante de aquí do que era colaborador. Aínda máis, a noticia de que apareceran as miñas tres últimas novelas apareceron nas páxinas da edición local de Santiago de "La Voz", é dicir que aos lectores das outras once edicións do xornal se lle oculta que sae un libro novo meu. ¿Parécevos que me poden perxudicar moito máis? Desde hai uns anos todo o que publico na prensa é en xornais de Madrid ou Barcelona. Estanme botando fóra do meu país, como se eu non existise.