<html>
<head>
<meta http-equiv="Content-Language" content="es">
<meta name="GENERATOR" content="Microsoft FrontPage 5.0">
<meta name="ProgId" content="FrontPage.Editor.Document">
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=windows-1252">
<title>Pagina nueva 1</title>
<style>
<!--
p.MsoNormal
{mso-style-parent:"";
margin-bottom:.0001pt;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman";
margin-left:0cm; margin-right:0cm; margin-top:0cm}
-->
</style>
</head>
<body>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal" align="center">
<img border="0" src="./images/parrulo.gif" width="120" height="100"></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL">Había un neno pequeno
visitando aos seus avós na granxa. Tiña un tirachinas co que xogaba todo día no
bosque pero nunca daba no branco. Un pouco desilusionado, voltou á casa para a
cena. Ao acercarse á casa, divisou ao parrulo mascota da avoa. Sen poder
conterse, usou o tirachinas doulle na cabeza e matouno. </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL"> </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL">Estaba triste e
espantado, con pánico, e agachou o cadáver do parrulo no bosque. Pero decatouse
de que a súa irmá estivera observándoo. Susana vírao todo pero non dixo nada.
Despois de comer a avoa dixo, "Susana, acompáñame a lavar os pratos." Pero
Susana dixo, "Avoa, Pedro díxome que hoxe quería axudarche na cociña, ¿non é
certo Pedro? E ela díxolle ao oído: "¿Lembras o do parrulo?" Entón, sen dicir
nada, Pedro lavou os pratos. </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL"> </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL">Noutra ocasión o avó
preguntoulles se querían ir de pesca, e a avoa dixo, "Síntoo pero un deles debe
axudarme a preparar a comida." Pero Susana cun sorriso dixo, "Eu si podo ir,
porque Pedro díxome que a el lle gustaría axudar." Novamente lle dixo ao oído
"¿Lembras o do parrulo?" Entón Susana foi a pescar e Pedro quedou. </span>
</font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL"> </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL">Transcorridos moitos
días nos que estaba facendo as súas propias tarefas e as de Susana, finalmente
non puido máis. Foi onde a avoa e confesoulle que el matara ao parrulo. Ela
axeonllouse, deulle unha gran aperta e díxolle, "Meu ruliño, eu xa o sabía.
Estiven parada na ventá e vino todo, pero porque te quero moito, perdoeite. O
que me preguntaba era ata cando permitirías que Susana te tivera como escravo.</span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><span lang="GL"> </span></font></p>
<p class="MsoNormal"><font face="Arial"><i><span lang="GL">¿Ata cándo permitirás
que os teus pecados sen confesar te manteñan escravo? Hoxe podes gozar da
gloriosa liberdade se te decides a perdoar e a perdoarte.</span></i></font></p>
</body>
</html>
|
Equipo directivo