Unha mañá de verán paseaba un jaguar pola selva. O sol estaba acadando o seu cénit e a selva palpitaba chea de vida e exhuberancia. Os sons dos paxaros mesturábanse co chapoteo da cascada e o alarido burlón dos monos trepadores.

O jaguar movíase con elegancia, deleitándose en cada paso que daba, consciente da súa imponente presencia e poder. Tras camiñar varios kilómetros sentiu sede, e decidiu acercarse a unha charca para beber.

Mentres se achegaba, divisou xunto á beira a unha suculenta iguana, que repousaba prácidamente exposta ao sol do mediodía. Ao vela lembrou  que xa había tempo que non comía, e que sería moi sinxelo converter á incauta iguana no seu aperitivo.

Coa habilidade innata do cazador felino, o seu paso fíxose cada vez máis preciso e silencioso, tódolos seus sentidos enfocados na súa presa, que parecía completamente allea ao perigo que se achegaba a ella.

Cando estaba a punto de abalanzarse sobre a iguana, escoitou un siseo sibilante, case un susurro, saíndo da gorxa do reptil:

- Se me escoitas, alegraraste.

Era a primeira vez que unha iguana lle falaba, así que polo momento a curiosidade puido máis que o seu apetito.

- ¿Qué tes que dicir, iguana? Pero date prisa, que as miñas tripas roxen ao mirarte -

A iguana apenas se moveu. O sol cravaba as súas garras de lume na pel verdosa da selva.

- Teño unha adivinanza para ti. Se o resolves, poderás comerme. Se non, deixarás que siga tomando o sol.

O jaguar respondeu:

- ¿E qué gaño eu con iso, se fácilmente podería atraparte agora  mesmo sen resolver ningunha adiviñanza?

A iguana tomou o seu tempo para responder.

- É verdade o que dis, pero tómao como un reto. Para alguén tan poderoso coma ti, debe resultar demasiado fácil cazar canto che apeteza.

- Tes razón – dixo satisfeito o jaguar, cuia curiosidade estaba sendo incitada pola ousadía da iguana -  a miña axilidade e maestría na arte da caza non teñen parangón.

Mentres o jaguar falaba das súas habilidades a iguana foi, pouco a pouco, case imperceptiblmente, movéndose cara á charca, ata que finalmente escabulliuse.

Ao ouvir o chapoteo da agua, o jaguar decatouse enfurecido da astuta trampa do reptil. Pero era xa demasiado tarde.

Cuando se atopaba lonxe do alcance do jaguar, a iguana suspirou aliviada:

- Ufff, por pouco...sorte que o jaguar creíase mellor ca min.

E megrullándose novamente alonxouse en busca de una beira tranquila