A CASA PEQUENA

Como ben se sabe, a xente adulta, ou en proceso, mellor é dicilo claro, só pensa en certas cousas; menos estudiar, calquera cousa, pasalo ben, estar coas rapazas (sobre todo esto último) e non ter que pensar en estudios, ou traballar, que xa só de pensalo cansa ¿ou non? (eu póñome nese caso), xa que se hai que axudar, axúdase, pero non é un gran plan que digamos.

Ben, vouvos comentar unha "chorrada" duns colegas, imaxinádevos. Estabamos unha noite dun sábado con dúas rapazas que acababamos de coñecer, non eu só, por suposto, estaba cun colega; podía estar eu coas dúas, pero non era choio, ¿non credes?, aínda que algún pense o contrario, ¡non hai que ser avaricioso!, hai que compartir. Non sei cómo, pero ó pasar un pouco tempo estabamos con elas (liados ou como queirades chamarlle), pero, claro, non podiamos estar sós, nese momento chegou outro colega (a quen lle marchara a moza) a darnos a lata, e non se lle ocorre outra cousa que dicirlle ás rapazas que vaian con nós para a casa pequena (por suposto, nós non é que non quixeramos ir, pero...), claro que eu dixen que non, pero, sen pensalo, elas dixeron que non lles importaba; ó final deixámolo para o sábado seguinte, e si que fomos.

E non conto nada máis, deixámolo en que pasou, cada un que pense o que lle pareza, pero que conste que o meu colega e mais eu somos uns SANTIÑOS, así que imaxinade.

A casa pequena, que conste, ten camas e de todo.

Dedicado a uns Flipaíllos

Busy