A DESPEDIDA DA AMADA

Estando eu en Bilbao

unha carta recibín

que estaba a miña noiva enferma

e tívenme que vir.

Ó chegar á presencia dela

toda a xente choraba

ó ver a despedida

que súa amante lle daba.

En presencia dela unha

voz escoitei que dicía:

“amante meu, eu morro,

xa que non podo ser túa

acompáñame ó cemiterio”.

Ó chegar ó cemiterio

unha rosa lle tirei

e dixen:

que non se manche de terra

a faciana que eu biquei.

X.R. Doamo Casanova