AVENTURA NO BOSQUE
Estaba moi cansa, así que decidín sentar nun
penedo grande e moi alto no que, pensei, tería unhas vistas moi fermosas, e ó
subir comprobei que así era.
Comezaba a
anoitecer, podía ver como o sol era engulido polas montañas poboadas de milleiros
de árbores verdes que reflectían a vida oculta daquela natureza tan arredada a
min.
O ceo, vestíase
con pinceladas vermellas, que comezaban a tornarse de cor violácea, e os
paxaros despistados voaban entre as súas cores. No fondo, podía divisar o
regato, coa auga tan pura e transparente como me sentía eu nese momento, e co
seu curso sosegado, tamén coma min. O
seu son resultoume tan apetecible que me fixo baixar ata as súas marxes, onde
quedei contemplando un anaco o danzar das súas augas, que pronto me invitaron a
espirme e deslizarme entre elas, sentíndoas rozar contra o meu corpo nu. Pensei
que era tan libre coma aqueles peixiños que tan rápido nadaban coándose entre
as miñas pernas. A miña alma estaba tan limpa coma aquelas augas, e o meu pensamento,
voaba libre entre as árbores daquel lugar.
De súpeto un
ruído de pasos rompeu a calma que me estaba a inundar. Sentín vergoña, porque
non me parecía nada agradable que algún descoñecido me vise en panos menores.
Mirei ó meu
redor, pero non había ninguén. Vin unha sombra entre as árbores, asexando entre
a escuridade que cada vez era maior, unha néboa espesa comezaba a envolverme
coma un manto, e confundía os meus ollos.
-¿Quen está
aí?-preguntei, mais ninguén me contestaba.
Comecei a sentir
un lixeiro sentimento de temor que foi aumentando a medida que pasaba o tempo.
Dábame moito medo saír da auga, pero quería ir mirar quen estaba fóra, e
ademais, xa tiña o corpo entumecido polo frío, pois a temperatura da auga
pasara de ser temperada a estar tan terriblemente fría que ata me fería a pel.
Non sei moi ben de onde saquei forzas, supoño que foi do autoconvencemento que
me ofrecía a miña conciencia de que nada nin ninguén estaba aí. E si, saín.
Dirixinme ó lugar onde deixara a miña roupa, mais non quedaba nin rastro dela.
Estaba eu alí,
núa, tremendo de medo e de frío. O meu longo cabelo mollado escorría auga pola
miña pel. Fiquei quieta durante un tempo que me pareceu interminable, sen saber
que facer nin a onde dirixirme. Nos meus ollos comezaban a bailar as bágoas.
O meu cerebro
quería funcionar a toda velocidade mais non podía, neses momentos eu era
incapaz de pensar e de sentir outra cousa que non fora o medo que me estaba a
afogar.
Sentín pasos
detrás miña, pasos lentos pero decididos que facían crepitar o chan, mais eu
era incapaz de virarme. De súpeto unha man
pousouse vacilante no meu ombreiro mollado.
Na miña gorxa
formouse un berro que eu sabía que ninguén escoitaría. A modiño, virei a cara,
e cegoume unha potente luz que penetrou directamente nos meus ollos chorosos.
Tívenos que pechar, e sentín unha tensión enorme apertándome a gorxa, de tal
maneira que facía a miña respiración incriblemente custosa. Sentín que me
abandonaban as forzas, e, sen poder evitalo derrubeime no chan e perdín o
coñecemento.
Cando espertei,
ós meus ollos custoulles traballo adaptarse á escuridade e tardei un anaco en
conseguir distinguir as siluetas do meu redor. Decateime de que xa non estaba
núa, pero non era a miña roupa a que me cubría o corpo, senón que era unha especie
de túnica dunha textura moi delicada, como de seda, e de seguido, comezou a
emitir destelos dourados que iluminaron a estancia, e que me deron a certeza de
que estaba nunha cova.
A cova, estaba
perfectamente amoblada, era coma se alguén vivise alí, e realmente, non faltaba
de nada. Erguinme do leito no que estivera acomodada toda a noite e dirixinme ó
que me parecía a saída pois era de onde proviñan escasos raios de sol.
Camiñei uns pasos
e, efectivamente, vin a saída da cova ante min. A medida que me achegaba, os
meus oídos enchíanse de sons de piar de paxaros e de correr de augas, ou ben,
mellor dito, de caída de augas pois ó chegar á saída da cova-casa descubrín
como porta, unha enorme catarata que cubría o meu paradoiro. O certo é que
estaba a vivir coma un soño, non
comprendía nada, pero sentíame en completa harmonía e en paz comigo e co que me
rodeaba.
Atravesei a
catarata, pero, para a miña sorpresa, non me mollei, é máis, aínda seguía seca
cando atravesei o río e saín del.
Quedei un anaco
mirando para o río, e de súpeto chegaron ós meus oídos unhas voces femininas
moi fermosas que entoaban unha canción. O coro parecía vir do río, e non tardei
en descubrir que así era, pois eran as súas augas as que entoaban aquela
melodiosa canción.
Dende aquela, aprendín
a vivir da maxia, da natureza que me falaba, e á que eu escoitaba cada día
esperando unha nova historia, sabia e fermosa, que me mostraba a parte máis
leda da vida. Nunca volvín sentir medo, nin dor, nin me volvín a atragoar coa
angustia, nin co egoísmo nin co sufrimento. Non teño nada que envexarvos a vós,
que vivides nun mundo hostil cheo de ira, de incomprensión e de egocentrismo.
¿Desexades saber qué me pasou?¿por que estou así?¿Que son?¿como cheguei ata
aquí?Deixade voar as vosas mentes, como deixei eu voar a miña un atardecer de
primavera, e chegaredes a este acougo, facédeo, porque, aínda que aquí o teño
todo, aínda desexo algo: un semellante.