Este ano o Día
das Letras Galegas está dedicado a D.Eladio Rodríguez González, un home amante
de Galicia, un poeta, un xornalista do seu tempo , un activista social...
Eladio Rodríguez
González , naceu na pequena aldea de S.Clodio ,
pertencente ó concello Ourensán de Leiro , o 24 de Xullo de 1896.
A súa
familia era de condición modesta, o seu pai era un humilde labrego e a súa nai
traballaba como costureira.
Cando
aínda era un neno, súa nai mandouno á
Coruña onde viviu na casa de seu tío e seguiu a estudiar nunha escola da
Coruña.
Máis
tarde volveu á súa terra natal, para impartir docencia no Convento de S.Clodio,
onde el tamén se formara de pequeno, pero unha denuncia fíxoo abandonar esta
actividade.
Xa
dende novo manifestou un vivo interese pola poesía, actividade que realizou ó
longo da súa vida .
Cando
contaba con tan só 20 anos , obtivo o seu primeiro premio nun certame literario
en Pontevedra e comezou a colaborar en revistas ourensás ou nas galegas da
emigración, obtendo tamén o premio de honor no certame literario celebrado en
Betanzos a súa peza``Os orfos da emigración´´
A súa
vila natal non pode satisfacer os seus anhelos culturais e marcha
definitivamente á cidade da Coruña con 24 anos. Alí a súa actividade cultural
intensifícase notablemente.
As
colaboracións nos xornais eran moi numerosas e constituían unha fonte de
ingresos. Comeza a traballar no Concello como escribán temporeiro.
Casou
o 28 de marzo de 1891 con Josefa Benigna Evarista Yordi Visier. Froito do seu
matrimonio naceron sete fillos , falencendo o primeiro moi novo.
O seu
cultivo pola poesía é constante e adoita presentarse ós diferentes certames
literarios.
A
colección Biblioteca Gallega publica o seu primeiro libro de poesías
chamado``Folerpas´´ en 1984 con 30 anos.
O seu
labor xornalístico foi inmenso ó longo da súa vida , e esta actividade lévao a
formar parte na creación da Asociación da Prensa no ano 1904, chegando a ser o
seu presidente.
O
xornal madrileño ABC nomeouno o seu correspondente.
Eladio
seguiu colleitando premios nas distintas cidades galegas. En 1915 premiáronlle en Lugo a súa Peza
``Sombras´´.
En
1916 créase a Irmandade da Fala da que foi membro , e colaborou en moitas das
publicacións mais importantes.
O seu
papel como membro da Academia Galega cobra maior relevancia pois é nomeado
secretario da institución..
O 20
de Novembro de 1926, foi elixido por unanimidade presidente da Academia Galega
Estivo á fronte desta institución só ata 1934 pois viuse na obriga da
solicitar a renuncia por motivos de saúde.
O 14
de Abril de 1949 morreu na cidade de A Coruña este bo coñecedor do léxico
galego, posto que durante moitos anos da súa vida estivera traballando na
redacción do Diccionario Enciclopédico Gallego-Castellano que publicou Galaxia
en tres volumes entre os anos 1958 e 1961.
*Cronoloxía das súas obras.
1886-Obtén o primeiro premio nun certame literario celebrado en Pontevedra
coa súa composición ``A noite de San
Xoán´´. Aparecen as súas primeiras colaboracións na revista ourensá O tio Marcos d´a portela, e tamén nas
galegas da emigración cubana A Gaita
Gallega e Galicia Moderna.
1887-Concédenlle en Betanzos un premio á súa peza "Os orfos da emigración" .As súas composicións "Arrenégote moda" foi
premiada co 1º accésit e a lenda en verso "O
puzo d´o barco", gañou o caravel de ouro nese mesmo certame.
1891-A súa composición ``Desperta ´´
é premiada nun certame literario celebrado en Tui.
1894-Publica o seu primeiro libro de poesía titulado Folerpas.
1898-A Asociación Recreativa e Instructiva de artesanos publica "La última broma definitivamente" e
"El gachó del cisne" dous
apropósitos carnavalescos que escribira xunto con Alfredo de la Fuente.
1915-Concédenlle un premio en Lugo á súa peza "Sombras".
1916-O
seu texto "Paisaxes" é
galardoado en Santiago de Compostela.
1922-Sae
á luz o seu poemario "Raza e
terra" co número nove da
colección Céltiga.
1924-Recibe
en Santiago o premio de honor na Festa de Língoa Galega coa súa composición "Oraciós campesiñas".
1958
e 1961- Publicación póstuma dos tres volumes do seu Diccionario Encliclopédico
Gallego-Castellano.
BÁTETE,
CORAZÓN
Bátete,
corazón, bátete,
bátete
entramentres poidas,
que
non baterte está a vida,
y-a
vida sempre foi loita
y-a
loita requer fortaleza,
y-a
fortaleza é a groria.
O
día que cheguen
a
faltarche as forzas
é
que vén para ti o descanso
eterno
da Silenciosa,
que
nos leva hastr´o carreiro
das
escuras sombras,
onde
todo acaba
y-onde
todo pousa...
***
Bátete,
corazonciño,
bátete
e garda as túas coitas.
Gárdaas
ben dentro, que a morte
non
fala nin toa.
Eladio
Rodríguez
Ana Marcos Cardo
3ª
ESO A