GAME OVER

A meu curmán Alberto

Setembro 2000

Mañá do xoves

Antón ten 30 anos. Leva case dez conducindo a súa furgoneta, encárgase de repartir o pan a tódalas aldeas dos arredores. E novo, feliz. Gústalle saír, ver a moza, levala ó cine... sempre e cando non o obrigue a ver unha de Richard Gere...

Alberto ten 5 anos. É o meu curmán. Vive nunha desas aldeas ás que vai Antón. Gústalle o seu pan, sobre todo con chocolate. É feliz, encántalle ver a tele, aínda non ten moza para ir ó cine, pero gústalle unha nena da súa clase. O da clase non lle gusta moito, ben, si... cando remata. De maior quere ser piloto de carreiras. Agora “pilota” só a súa bici.

Tarde do xoves

Antón vai a toda présa facer o último percorrido. Unha soa parada máis e á casa. Quere durmir. Gústalle correr, séntese o amo da estrada cando vai de présa. Domínao todo. É coma un xogo para el. Séntese seguro.

Alberto espera con ansias a chegada do pan. Van ser as seis. Xa ten fame. A súa nai enreda na cociña. A súa irmá tamén ten fame, acende a tele. Alberto é inquedo, moi inquedo. Non é capaz de estar sentado. Colle a bici. Imaxina que é un piloto famoso, nesa última carreira que o levará ó máis alto.

Antón acelera con forza, non aguanta máis, ten sono. Está canso. Acércase á casa de Alberto. Segue pola pista, é estreita. Non chove. As vacas pacen ó lonxe. Tranquilas.

Alberto segue coa última carreira. Dá voltas e voltas ó redor da casa... Corre moito. Ó igual que Antón, coa súa bici tamén se sente o amo.

Xa queda moi pouco para chegar á casa. O último... xa chega. “¿Que foi iso?

Alberto xace no chan. A furgoneta levouno. Está morto. Acabou a última carreira para el. Acabouse o xogo para Antón.

A última carreira, a derradeira... directa ó ceo. Ó máis alto. Rematou o xogo. Game Over.

Cando imos conducindo pensamos que somos os reis do asfalto, que nin o acelerador, nin as copas, nin os despistes, nin a choiva... nada, parece que poida estragar ese soño de dominalo todo. Nada parece que poida estragar ese soño de vivir. Pero non podemos dominar nada.

Aínda que soe a tópico inútil, “se bebes non conduzas”, aínda que sexa incómodo, leva o cinto, aínda..., porque aínda que che pareza mentira, pódeche pasar a ti ou ós teus.

Conducir non é un xogo. Lembra que é mellor chegar