¿ISTO SERÁ A VIDA?

Non sei onde estou nin me importa, aquí estase quentiño, poderiamos dicir moi quentiño...Cando teño fame, como; cando teño sono, durmo; e así pasan os días. Non coñezo a ninguén pero confórmome con estar aquí.

Non sei onde estou nin tampouco a onde irei parar, simplemente que aquí eu estou ben,¡¡¡ CHACHI!!! , de algo me soa esa palabra, igual a escoitei algunha vez, non sei, soa ben.

Xa digo, non teño a mínima idea de onde estou , pero...¡¡¡TASE TAN BEN!!!

Algo ten que haber no exterior desta capa graxenta, pero a miña memoria non dá atopado o qué....

Paréceme escoitar voces que proveñen de alá fóra , pero non atino qué debe ser...

Boto o tempo durmindo, estase tan ben...

¡¡¡Shsss!!! Parece que escoito algo ¿que é?, ¿que din?

-Isto é vida ...

As palabras son case inintelixibles, pero eu intento pór atención e escoitar o que din....¿Que estará a pasar por aí fóra?

-¡¡¡EI!!!¡¡¡EI!!!-Berro e patalexo, pero parece ser que ninguén me escoita. Agora escoito unhas palabras

-Vai para futbolista...

-Cariño, ti sempre pensando no fútbol...

-Este vai ser mellor ca Raúl...

Falan de min, se saben que eu estou aquí...Non, non é posible, se saben que eu estou aquí, igual me sacan deste fermoso fermosísimo lugar, "non, esta é a miña casa, ¡¡¡ non quero saír de aquí!!!”

Volvo escoitar palabras, pero ninguén parece escoitarme...Mellor así.

Nuns segundos paréceme escoitar uns berros de sufrimento e dor...¿Que estará a pasar?Sinto que me empuxan, que me sacan da miña coviña...Respiro algo fresco...Pétanme...¿Que se cren eses seres para petarme? Choro, pegan cada unha...Lávanme.

Cólleme alguén xeitosiñamente, non entendo nada... ¿Por que?

¿Por que tanto movemento?Bícanme...Ó fin podo abri-los ollos, vexo unha muller, mírame e sorrí, fálame, quero contestarlle e non podo...Só me saen babas...

Como antes escoitei..... ¿ISTO SERÁ A VIDA?