Traballo premiado no concurso “Entre nós en Galego”

LAIRD BAIRD,

ALÉN DOS XIGANTES DE FORMIGÓN.

POR: Xosé Manuel Asorey Carril. COU-A

Hai dous tipos de persoas: os bos e os malos. Os bos dormen ben, pero os malos parece que o pasan mellor cando están espertos.

W. ALLEN

PRÓLOGO

18:00 horas Martes, 14 de xullo de 1992.

...sucede ás veces que comezo a pensar e, xa sabe, os recordos do pasado que asaltan a memoria.

- Ben, iso non é malo, pásanos a todos, vemos no pasado unha felicidade que sempre nos parece mellor que o noso día a día, ¿recorda iso de tempos pasados sempre foron mellores? .

- Non no meu caso. Verá, ocorre todas as noites, na compañía da almofada, cando todo o mundo pensa en qué fará ó día seguinte eu só lle podo dar voltas a unha mesma idea.

- ¿ cal?

- ¿Sabe?, as pantasmas do pasado son fieis á súa rutina, nunca faltan á súa cita, primeiro a melancolía que te adormece, despois a impotencia que coa súa pequena agulla de prata fura, paseniñamente a caluga, e a tristeza que penetra e te invade por completo, despois vanse, en forma de lágrimas, nese intre non podo nin moverme, son incapaz de pensar noutra cousa que non sexa a dor e a soidade.

Pensará que son unha maricona chorona que non fago máis que lamentarme, pois está no certo, ¿sabe? , nin sequera sei qué fago aquí, síntoo, estou a facerlle perder o tempo.

- Non, non de ningunha maneira, por favor sente, estou aquí para escoitalo, compréndoo perfectamente, pero para axudalo terei que saber que é iso que o martiriza tódalas noites, terá que falarme da súa historia

- Temo que é demasiado longa de contar.

- Ben,teño todo o día, é máis, teño tódolos días para escoitalo, quero que me diga todo, todo o que recorda, todo o que lle ocorre. Pense que quere escribir as súas memorias, reláteme as súas sensacións, as anécdotas, todo, só así poderei axudalo, só así poderei dar fin ós seus temores.

- Está ben, agradézolle a súa axuda, pero é que agora teño traballo.

- Perfecto, comezamos mañá entón.

- Si, mañá teño todo o día libre, pero vostede ...

- Tranquilo, ata agora é vostede o meu único cliente así que non teremos o menor problema.

- Ata mañá entón, e gracias polo seu tempo, de verdade.

Mércores 15 de Xullo. 11:20

Paciente: Corso Aldrey Vega, nota recordatoria:

Recibín onte tarde o meu primeiro paciente, sen dúbida necesita axuda, sóubeno con só velo. En ningún momento cruzou os seus ollos cos meus, a mirada perdida mirando cada recuncho da habitación, e o seu aspecto olleiroso síntoma claro de longas noites de insomnio. Establecín un breve diálogo con el no que me relatou o problema que o trouxo ata min, parece que algo que lle ocorreu no pasado o martiriza agora, algo que non fixo e debería de ter feito ou ó contrario. Quedamos citados para mañá tarde como data de inicio da terapia, creo que se trata de un caso sinxelo, ese home só necesita que alguén o escoite e ese é o meu traballo.

15:30

- ¿Como se atopa?.

- Ben, gracias.

- Durmiu ben esta noite?.

- Si, dentro do que cabe, mellor que outras veces.

- Alégrome, imos comezar entón, sente nese diván, por favor.

- ¿Por que o seu asento está ás miñas costas?, ¿para que non poida ver como dorme?.

- Si, algo así, en realidade trátase de que se esqueza de que estou aquí, así non pode ver que cara poño ou cando tomo notas.

- Era só unha broma, déixeo.

- Comecemos entón, reláxese e xa sabe, cónteme todo o que lle pase pola cabeza, canto máis e mellor me conte máis sinxelo será todo...

... ben, por onde empezo, pois no referente á miña nenez non hai moito que dicir, pódese dicir que fun un neno feliz, xa sabe, o típico, unha casa nunha aldea de gran extensión e pouca poboación, catro casas en concreto, fixen bos amigos alí, eramos bastantes rapaces porque en cada familia había alomenos cinco aínda pequenos coma min, na miña non, era eu só, ben en realidade tivera un irmán pequeno pero naceu morto e nin sequera o cheguei a ver, despois diso miña nai non puido ter ningún máis, pero suplía esa carencia cos veciños xa que todos eramos coma irmáns, si teño bos recordos daquela época, a época das falcatruadas.

- ¿Así?

- Si, exacto, por favor continúe.

Pois, eran bos tempos pero fugaces, e pronto aqueles nenos medraron e fixéronse mozos, e os mozos non quedan na aldea, moitos deles, case todos, marcharon da aldea para Bilbao, Barcelona, Granada ou Madrid, nunca os volvín ver, a ningún deles. Eu quería marchar tamén pero non puiden porque como era o único fillo da casa tiña que axudar ós meus pais, tampouco me pareceu mal, comprendía a situación, e tendo traballo aquí non tiña por que ir buscalo a ningún lado. Despois tiven unha época bastante aburrida, na escola xa non me podían ensinar moito e na casa aínda que como dicía meu pai sempre hai algo que facer tiña moito tempo co que non sabía que facer, así que un día cando miña nai me dixo se quería ir aprender música non o pensei dúas veces. Tratábase dun señor de unha parroquia veciña que lles debía un favor ós meus pais e ofreceuse para ensinarme música, na época ser músico estaba ben visto e se tiñas certa fama dábache para vivir ben, cando menos alí era así.

Recórdoo como se fose onte, tiña dezaseis anos; traxe de domingo e camiño, bastante camiño, eran uns catro quilómetros que andando se facían eternos, a ansia e a curiosidade asaltábanme antes de chegar.

A casa era moi fermosa,dende logo non se soían ver casas así nas aldeas ou alomenos eu nunca as vira, tiña dúas plantas e na superior unha gran terraza a modo de viseira e un gran xardín con plantas de cantas cores puidesen existir, era unha especie de pequeno paraíso, si, recordo aquela sensación,¿nunca notou como se algo a enchese por dentro? de unha maneira que ... todo o teu corpo se sente coma voando..., creo que era feliz, si eso debía de ser, a felicidade.

Había un pequeno sendeiriño que que parecía retorcerse xogando ás escondidas coas flores que o apandaban, seguino, dirixinme á porta de entrada e chamei. E saíu el, era un home alto co pelo longo e totalmente branco igual que a súa pel, parecía que nunca vira o sol. En canto me viu sorriu e invitoume a pasar, chamábase...

- Ola, mozo, estábate a esperar, ¿como te chamas?.

- Corso.

- Vaia, non é un nome moi corrente por aquí, ¿es de fóra?.

- Non, meu avó si, era de Córcega, por iso mo puxeron.

- De Córcega, vaia que interesante, ben, supoño que máis ou menos sabes a que vés.

- Dixo a miña nai que me ensinaría música.

- Mira os teus pais dixéronme que o que querían era que che aprendese a tocar a gaita pero para iso terás que aprender algo de solfexo, ¿sabes o que é?, ben, trátase de que poidas ler música para non ter que tocar de oído, non hai peor músico que o que toca de oído.¿Sabes ler non?.

- Si ben das letras normais si que sei, fun á escola.

- Iso esta ben, así xa temos bastante adiantado e ¿tocaches algunha vez a gaita?.

- Si, cando hai festa na casa soio tocar algo, pero de oídas.

- Imos logo arriba á terraza, alí estaremos máis cómodos.

Recordo que facía un tempo estupendo, aínda que el non o parecía apreciar moito porque se escondía do sol tras un enorme pararraios. As clases transcorrían moi ben, el era agradable e bo profesor e eu aprendía rápido, pero a min faltábame algo, iso da gaita a verdade é que non me chamaba moito.

Foi un día cando baixaba tras unha clase para o xardín cando o vin ... alí nun recuncho, un feixe de luz de unha pequena ventá mostraba o seu dourado brillar, pregunteille a Xaquín, que así se chamaba o mestre, acerca daquel instrumento, e díxome que era un saxo, falei con el acerca do problema que tiña coa gaita e se en troques podería aprender a tocar aquelo e el díxome que sempre que os meus pais estiveran de acordo non tiña ningún problema en ensinarme. E así foi, convencín ós meus pais e comecei a gozar daquel novo instrumento, ó principio teño que recoñecer que me custou bastante pero unha vez aprendín a sacarlle as primeiras notas todo veu rodado, realmente era todo un goce soprar por aquel cacharro conseguindo un son tan fermoso, pronto comecei a poder imitar os grandes mestres que Xaquín me dera a coñecer no seu aparato de discos, o meu preferido era o por sempre eterno Charlie Parker, tocaba a trompeta pero podería tocar o instrumento que quixese, era o mellor sen dúbida, recordo especialmente unha canción súa, chamábase Laird Baird.

Ambos compartiamos unha gran paixón polo instrumento, escoitabamos os seus vellos discos mentres me contaba historias sobre a súa estadía en Nova York, alí segundo el dicía era alí onde se atopaban os mellores clubs, alí tocaban os mellores.

E así foi pasando o tempo, traballando e tocando, fixera xa un ano dende a miña primeira clase cando meus pais me deron a noticia de que marchabamos, a Valencia, eu negueime dende o primeiro aínda que no fondo comprendía a súa situación, pero finalmente eles deixaron á miña elección se quería ir con eles ou non, tiña xa dezaoito anos, así que decidín non ir, coa intención de marchar para Santiago a buscar traballo, o día en que marcharon meus pais foi o último que os vin.

- ¿Por que non me falou ata agora deles?

- Porque eles non teñen nada que ver co problema que lle quero contar, con eles fun todo o feliz que desexaría calquera fillo.

- Entón ¿por que non foi con eles?.

- Xa tiña unha idade, non podía seguir vivindo con eles aínda que eles así o quixesen, ademais eu non pintaba nada en Valencia, para min non se estaba en ningún sitio mellor que en Galicia ou en Nova York, o de non poder volver a velos si que me segue a aflixir, pero agora non é momento de esa historia ...

Cando lle fun dar a nova a Xaquín este entristeceuse bastante xa que o pasabamos realmente ben, así que me ofreceu vivir con el unha temporada ata que tivese un lugar ó que ir, xa que a opción de Santiago gustábame cada vez menos.

Xaquín era un home solitario, non tiña familia e nunca me quixo falar dela, pero tiña unha muller e unha filla, sóubeno polos retratos da súa casa.

A partir de aí tiven claro que o meu destino estaba ó outro lado do Atlántico, tódalas noites ollaba as fotografías do mestre das súas viaxes, en especial unha pola que tiña especial predilección na que se vía Manhattan. O problema era que para ir alí necesitábanse cartos, moitos cartos, pero entre o que meus pais me deixaran e o que gañaba traballando para Xaquín fun aforrando. Así que chegou o momento da miña partida, falei co el da miña decisión e mostrouse conforme.

Unha semana mais tarde despedinme de Xaquín agradecéndolle o moito que me axudara, antes de marchar regaloume o seu saxo e a foto que admiraba todas as noites, a Xaquín tampouco o volvín ver.

Porto da Coruña e un día frío de inverno é o que máis lembro daquel día, estaba triste por non poder despedirme de meus pais, que nin sequera sabían aínda que marchaba.

A viaxe durou dous días, facía bastante frío pero quentabamos as noites facendo un par de festas, entre os que iamos no barco.Ata que chegou o día, doce de Xaneiro de 1965, ese día coa madrugada descubrín o lugar dos meus soños, facía frío, a neve dos xigantes de formigón ... alí comezou a miña historia ...

- Ben,¿ parécelle este un bo punto para deixalo ata mañá?.

- Si, claro, ademais comezo a ter a boca seca de tanto falar, ¿apetécelle que baixemos ó bar tomar algo?. Onte vina cos seus amigos nese lugar ¿como se chama?, o tranvía creo.

- Síntoo, mentres sexa o meu paciente non podo velo fóra da consulta. É unha norma básica.

- Está ben, comprendo,¿vémonos mañá entón?.

- Si, claro ata o xoves entón.

18:30

Notas recordatorias: A miña primeira idea acerca da necesidade do paciente por ser escoitado faise máis evidente, entra en detalles e amosa os seus sentimentos sen ningún reparo ante min, hoxe rematou dicindo que era agora cando comezaba a súa historia, esa que parece perseguilo, é significativo o feito de que perder os seus seres máis queridos como son os seus pais ou ese mestre do que mostraba unha máis que evidente dependencia non sexa un deses sucesos dos que agora se parece arrepentir, hoxe notei como me volveu mirar dun xeito estraño, non creo que é que queira nada de min nin nada parecido pero pareceume estraño, quizais sexa pola súa idade, non sei, ten uns ollos estraños, faime sentir algo, ben que fago falando de min... como dicía sigo á espera de máis información para sacar conclusións claras do caso.

Martes 14 de Xullo, 22:00

Caía xa a noite cando Atenea saíu da casa, o pub quedaba cerca de alí gustáballe andar pola noite pero chegaba tarde á cita ,así que decidiu coller o coche.

Cando ela chegou “O Tranvía”, que así se chamaba o garito, xa todos estaban alí, fieis á súa cita dende fai case vinte anos, a tropa de amigos de Atenea permanecía impasible ante o paso do tempo, ninguén deixaba o grupo e ninguén se adhería a el, alí os únicos que ían variando eran as respectivas parellas de cada un, xa que unha especie de regulamentación interna, unha desas que nunca se din pero todos coñecen e comprenden, era a de non pasar da amizade entre eles, xa que iso acabaría por fragmentar o grupo.

Atenea entrou e desculpouse pola pequena tardanza. Naquelas reunións falábase de todo,menos de política, claro, esa era outra regra non escrita, como cada un traballaba de unha cousa diferente sempre había novos temas de conversación.

Xan era o panadeiro e era o máis parecido que te podes botar en cara a Chema o fariñeiro de Barrio Sesamo, tiñan a mesma cor de pelo, a mesma melena, a mesma alopecia na parte frontal da cabeza, incluso cantaban igual de mal, a diferencia era que Xan suplía este defecto non cantando e o de Sesamo non paraba de atormentar os nenos cos seus agudos de castrato fracasado, Martín foi o que lle atopara a Xan este parecido porque era gran seguidor de espinete o “ourizo” dos ollos inmóbiles.

Martín era avogado, dos de oficio e non lle gustaba nada o seu traballo, fixo as oposicións porque entraba enchufado e segundo el dicía non estaba a vida para darse o luxo de rexeitar un emprego fixo, se o metesen de varredor moi posiblemente sería máis feliz, sempre e cando lle pagasen o mesmo, claro. Era bastante avaricioso nese aspecto pero non chegaba a ser un deses rácanos repelentes, un catalán vamos.

Despois estaba Marilia que tiña unha tenda desas de pret a portter, Eva que daba clase nunha escola, Marcos era xinecólogo e as súas anécdotas de traballo eran as máis apreciadas no grupo, iso do secreto profesional non ía con el.

María era a máis veterana do grupo e traballaba de directora nunha serie cutre da televisión galega, traballaba máis ben pouco porque facía un capítulo e repetíano en antena corenta veces, ela ,claro, só cobraba unha. E por último Atenea na que todos tiñan especialmente interese aquela noite por ser o seu primeiro día de traballo, un traballo case tan interesante como o de Marcos, Atenea era psicóloga.

Aínda ben non atravesara a porta cando todos lle preguntaban xa, coas miradas como fora o seu primeiro día na consulta.

- Pois realmente só tiven un paciente, así que...

- (o panadeiro): ¿só un pirado en todo o día?, ben cando menos sería un bo, un deses esquizofrénicos, ou un paranoico.

- (Atenea) :Non empeces Xan, a verdade é que era un home do máis amable.

- (o panadeiro): ¿pero que, como unha chiba?, ¿non?

- (Atenea): Pois non, era do máis normal, só que estaba algo triste por algo que lle pasara, e non me preguntes máis porque non sei máis, ata mañá non o volverei ver.

- (o avogado): Ben feito, Alicia, xa tes un amarrado por unha temporada.

- (Marilia): Xa está o capitalista coas súas, descansa Mr.Gates, que xa cerrou a bolsa en Nova York.

- (Atenea): Pois xa vedes, de momento non teño nada que contar, ¿de que estabades a falar?.

O grupo seguiu falando ata altas horas da madrugada, non volveu saír o tema, pero Atenea seguía pensando, á espera do día seguinte onde coñecería a historia do seu paciente. O pub cerraba xa e despedíronse, cando chegou á casa pensou en facer unha nova nota recordatoria do paciente co fin de logo poder gardar as impresións da consulta, ben mañá mellor, pensou.

Eran as catro e seguía cos ollos abertos, pensando nel, na súa mirada.

Xoves, 16 de Xullo.

- E ¿ que ocorreu cando se viu alí en Nova York, só?

- Pois xustamente sentín iso, soidade ante aquela paisaxe tan estraña, era moi diferente ó que vira na fotografía, sentíame unha formiga baixo aqueles edificios, pero non lle dei maior importancia, pasei o día dando voltas pola cidade atordado polo ruído e por aquel aparente caos, pronto chegou a noite, demasiado pronto quizais, aínda non atopara un lugar onde durmir, foi tras dar un par de voltas cando atopei un motel duns Mexicanos, sabía inglés, ensinárame Xaquín pero oír falar en castelán a aquelas persoas aledoume bastante. Pedín unha habitación e subín, non comera e non ceei, non tiña fame, un formigueo continuo no estómago impedíamo. Esa noite pasei medo, como non pasei na miña vida, cheguei a oír un disparo, ó que seguiu a sirena dun coche da policía, entón recordei aquelas historias de mafiosos que eu non cría nin deixaba de crer do mestre, o mestre, recordeino porque quería volver, collín a súa foto e olleina unha vez máis, tiña algo na parte de atrás,seguro que a escribiu aí con intención, unha dirección e un nome, un tal señor Allen...

Ó día seguinte non o pensei dúas veces e fun cara á dirección da foto, atopeime co señor Allen, era miúdo, con un aspecto extremadamente fráxil e unhas gafas negras enormes.

- ¿Está a falarme de Allen, Woody?, o director.

- Si, ese mesmo, o director e o músico, cando cheguei recoñeceume e díxome que

me estaba a esperar, que o chamara Xaquín para que me fixera unha proba, unha proba tocando o saxo, así que me deixou un e demostreille do que era capaz, toquei con todas as ganas do mundo porque sabía que niso me ía o pelo, ó rematar o señor Woody díxome que nunca vira tocar tan ben un tema para trompeta co saxo, eu non sabía se iso era bo ou malo pero cando me dixo que me contrataba para o seu grupo decateime de que non debía ser malo de todo. Woody

era moi amable ,sabe, buscoume unha casa de baixo alugamento, ensinoume novos temas e fixémonos moi bos amigos, os dous compartiamos admiración por Groucho e pasabamos o día intercambiando citas súas.

Un día vin anunciada unha película súa e entrei a vela, nunca vira ningunha súa, e pareceume moi boa, realmente tiña talento, máis incluso que para tocar o clarinete.

Na banda eramos sete, Mike co trombón, Buch coa batería, Woody co clarinete, Ross co contrabaixo, Roger co banjo, Mariette no piano e eu coa trompeta, porque ó final acabei tocando a trompeta, coma Charlie.

Tome, aquí teño unha foto, esa, a da dereita é Mariette, tiña ese nome porque o seu avó era francés, pero ela nunca o chegara a coñecer, igual ca min. Mariette era moi fermosa, e moi agradable, cando Woody suspendía algún concerto porque rodaba ese día iamos cear a un restaurante Italiano e pasabamos as noites falando e falando, parecía francesa, era moi romántica, recordo que unha vez contoume cal era o seu soño, namorarse e vivir en tres lugares, Nova York, París e Madrid, eu pregunteille que por qué eses tres lugares, e escoitei o soño máis fermoso que oín na miña vida, ¿sabe, por que o quería así? Para namorarse en tres linguas diferentes, “I love you”, “Je te aime”, “te quiero”, cun mesmo amor, porque o amor significa o mesmo en calquera lugar, por iso as tres se escriben con tan só oito letras.¿ Fixárase algunha vez niso?, as tres significan o mesmo e escríbense co mesmo número de letras, oito. Eu díxenlle que en galego “quérote” tamén se escribía con oito letras, e que Santiago era unha cidade fermosa. Esa noite ela cambiou Madrid por Santiago, esa noite eu cambiei a soidade pola compañía de aquela fermosa muller, Mariette e eu decidimos cumprir o seu soño.

- A súa historia é moi fermosa, pero non o entendo.

- ¿Qué é o que non entendes Atenea?.

- A súa vida, é unha historia incrible, ¿como lle pode producir agora remordementos?, e ¿como sabe o meu nome?

- Mañá será o día, ¿de acordo?, mañá explicareillo todo, rematarei coa historia.

- Pódese quedar máis, non teño nada que facer.

- Non, mañá por favor.

21:00

A noite caía e non deixaba de pensar naquel home, naquela historia, soou o timbre e ergueuse, era Marilia a súa amiga, Atenea aproveitou a escusa para saír da casa e foi tomar un café, de nada serviu, seguía a darlle voltas á historia daquel home, de Corso, nin sequera compartir con Marilia o seu problema a axudou, ela non a comprendía ,non vira a mirada daquel home, non sentira aquelo que Atenea vivira, facíase tarde e volveu á casa, deitouse e non puido pechar os ollos en toda a noite, estaba impaciente por descubrir aquel segredo, non era curiosidade, era xa unha especie de anhelo existencial incomprensible para ela, chegou a pensar que era culpa da profesión, que se lle facía grande, pero non, era algo máis.

E chegou a mañá do venres, estivo esperando, tirada no diván a que chegara, non o fixo, pensou que viría ó mediodía pero tampouco o fixo, e volveu a noite, xa non podía aguantar máis e foise ó Tranvía xunto cos seus amigos, esa noite nin sequera as anécdotas de Marcos o xinecólogo a aledaron, tampouco os chistes de Chema o panadeiro farlopeiro, nada.

E chegou o sábado e seguía sen aparecer, non sabía con quen podía descargar todo o que tiña dentro, e notou de novo ese sentimento de soidade que non sentira dende que abandonara o orfanato, cando pasaba días e noites soa nunha habitación con catro xoguetes.

Aquela noite só as pastillas calmaron o seu nerviosismo, durmiu, ata as catro da tarde.

Domingo 19 de Xullo.

Atenea espertou con fame e menos preocupada que de costume, duchouse, en auga fría, vestiuse e saíu a comer fora, abriu a porta de entrada e viuno alí esperado a que saíse.

- Bos días, Alicia, como está.

- !Señor Corso!, ¿por que non volveu?, cheguei a estar preocupada.

- Cóntollo mentres comemos, ¿parécelle?.

Atenea deixou de lado as normas da psicoloxía que desaconsellaban o trato cos pacientes e acompañouno, xa coa comida na mesa non puido esperar máis e pediulle a Corso que rematase coa historia...

- Ben, pode xa contarme a fin desa historia.

- Así sen diván nin nada, mire que vou poder ver os teus ollos, coñecerei as túas impresións.

- É igual, por favor.

- Está ben, se non viñen antes foi por aclarar algunhas cousas comigo mesmo,

pero agora é momento de acabar con isto, creo que rematei dicíndolle que eu e Mariette decidimos deixar a banda e viaxar, Woody aledouse moito por nós, foi un gran amigo aínda me sigo a ver con el en ocasións, pois ben, pasara xa un ano dende que chegara a Nova York, rematou o inverno e con el marchamos para a primavera en París, alí pasei o ano máis feliz da miña vida, xunto con Mariette, volvemos a tocar nun grupo de Jazz, quedou embarazada eramos moi felices, e cando nos demos conta xa pasara outro ano, rematou o verán e fomos a Santiago, no outono que é cando máis fermosa está a cidade, para que o neno nacera en Galicia, os pais de Mariette trasladáronse con nós, e chegou o día, o do parto, que se complicou, ela perdeu moito sangue, e non puido resistir, ¿sabes? Queríaa moito, como a ninguén no mundo, pero deixoume con unha nena fermosa, era igual que ela, tiña os seus ollos , o seu resplandor, vivín con ela durante dous anos, pero sentía que ela non podería ser feliz nunca sen unha nai, unha familia e eu non podía nin imaxinar o casarme con outra muller, así que tiven que deixala cos seus avós, que aceptaron tela e criala, a condición de que eu non volvese a aquela casa, era incrible, parecía como se me culpasen a min da morte da súa filla, nunca me aceptaron moito, eu tiven que aceptar, era o mellor para ela, pero para min foi un pesadelo.

Agora volvín, despois de sufrir durante toda a vida os remordementos, doéndome pola decisión que tomei aquel día, para buscala pasou moito tempo dende aquelo, demasiado, souben que viviu soa case toda a súa vida, que os seus avós morreran cando ela aínda era pequena.

E atopeina, cos mesmos ollos que a súa nai, igual de fermosa que ela. O seu nome, o que lle puxen o día en que naceu, velaí estás tan fermosa co teu nome de deusa grega.

THE END, C´EST FINIE, FIN