O GRELO ESFÉRICO

Caían as doce da noite cando Tertuliano chegou á súa casa; era unha vivenda de construcción recente, pequena e sombría que estaba edificada a carón dun bosque de piñeiros. Tertuliano introduciu a chave e, cando o fixo, decatouse de que a porta xa estaba aberta, entón comezaron a tremerlle as pernas, e máis o fixeron cando sentiu que o televisor estaba aceso e case cae ó chan cando viu un home descoñecido sentado no seu sofá mirando a programación nocturna.

O home logo se decatou da presencia de Tertuliano e virouse cara a el suavemente e con un macabro sorriso na cara, entón Tertuliano recoñeceuno, era Nino Palermo, un famoso taxidermista, pero o que el non sabía era que as súas actividades como tal só eran unha tapadeira para os seus escuros negocios e que, en realidade, era un alto mando na Mafia rusa.

Antes de que puidese dicir nada, o home da coleta xa lle estaba falando:

- Te preguntarás que estoy haciendo aquí, pues bien, te diré que no me dedico a disecar animales y que he venido porque tienes algo que me pertenece. Por Dios... no se si me explico.

Tertuliano seguía calado aferrando con forza as chaves da casa.

Palermo proseguiu:

- Hace muchos años un viejo barco de la Armada Estadounidense transportaba un cargamento de armas, entre ellas y disimulada entre el resto de las armas se hallaba una cabeza nuclear, la más avanzada y peligrosa del momento que se podía activar desde un ordenador cualquiera gracias a un pequeño microchip, pero ese microchip fue robado y escondido en algún lugar, luego tuve noticias de que fue escondido en un mechero como este que tengo en la mano.

Agora Nino Palermo acendía un puro e poñíao na boca.

- ... Y tengo motivos para creer que usted tiene ese mechero ¿me entiende?

Tertuliano tiña por casualidade un antigo acendedor no peto e só por seguirlle a corrente a Palermo botoulle a man e ensinoullo.

- ¿Pode ser este?

- Es posible, déjeme verlo.

- ¿E se non quero darllo?

- Entonces quizás tengamos que usar otros métodos aunque yo no quisiera... Por Dios...

Dixo isto mentres sacaba unha navalla do peto e se levantaba dirixíndose a

Tertuliano, pero Tertuliano en vez de asustarse lembrou o que fixera cando o atacara o lobo; puxera o brazo por diante do corpo e mentres o lobo llo desgarraba, coa outra man cravoulle o coitelo e quixo facer algo parecido, así que sacou rapidamente a chaqueta, envolveuna no brazo esquerdo, no que aínda lle quedaban marcas do lobo, e poñendo ese brazo por diante para protexerse da navalla de Palermo lanzouse a el dándolle puñetazos coa outra man ata que lle tirou coa navalla.

- ¡A ver que fas agora! ¡Cabrón!-berraba Tertuliano.

Pero Palermo reaccionou e cando Tertuliano o lanzou contra o sofá sacou unha pistola e apuntoulle facéndolle soltar o cinseiro de vidro que tiña na man.

- Has cometido un error, amigo, vas a hacer que pierda los nervios y no tengo mucho tiempo, así que dame ahora mismo ese maldito encendedor.

A Tertuliano, de volta á realidade, volveron a tremerlle as pernas e lanzou o

chisqueiro ó chan. Nino Palermo abriu un maletín que tiña e sacou un pequeno desaparafusador co que foi desmontando o chisqueiro sen atopar o que buscaba.

- Mi paciencia se acaba y espero por su bien que me diga donde ha escondido el microchip.

- ¡Déixeme en paz! Eu non teño o que busca -dixo enfadado Tertuliano

Pero Palermo atouno ó sofá cun arame que traía, logo colleu o teléfono móbil e fixo unha chamada. En dez minutos alguén entrou pola porta; era baixo e groso e traía unha maleta parecida á de Palermo que puxo sobre a mesa.

- Yo en su lugar hablaría, y si no lo hace, este amable caballero va a encargarse de que lo haga- dixo Palermo mentres acendía outro puro.

Tertuliano sabía que tiña un problema, debérase confundir con outro, porque el

non sabía nada de ningún microchip, pero iso sabíao el e non o home que estaba sacando un frasco de alcohol e unha caixa de mistos do maletín e agora se dispoñía a baleirar o frasco sobre el.

O home que sostiña a caixa de mistos preto do corpo húmido de Tertuliano era Calucho Kiskoros, traballaba para Nino Palermo e despois de acender un misto e antes de deixalo caer sobre Tertuliano díxolle:

- Creo que esto te va a doler y creo que es mejor que nos digas lo que queremos saber.

Pero Tertuliano seguía repetindo que aquelo era un erro e conseguiu que Kiskonos soltase o misto. Feito iso, os dous mafiosos prendéronlle lume á casa e saíron cara o coche.

Mentres, Tertuliano ardía e berraba ata que de súpeto se lle foi apagando a chama azul que o cubría debido a que o frasco de alcohol que utilizara Calucho estaba caducado, entón puido liberarse das súas ataduras gracias á navalla de Palermo que atopou no chan, e saíu rapidamente da casa en chamas vendo dous automóbiles afastándose pola corredoira.

Nunca corría tanto e non controlaba moi ben o vehículo nas curvas, era un vello Seat Panda o que conducía Tertuliano. No asento de atrás ía Tchulopocho, o seu can de presa e no do copiloto estaba a súa boneca inchable que non lle dera tempo de sacar, perseguía ó BMV negro que conducía Nino Palermo e quería botalo da estrada e quería ver a Palermo agonizar entre os ferros do coche, e quería matalo porque el o intentara matar antes e, sobre todo, porque non tiña outra cousa que facer, así que pisou máis alá do tope o acelerador ata poñerse de lado de BMV e deu un forte volantazo á dereita como vira facer nas películas, o coche negro só sufriu unha pequena aboiadura, pero o seu comezou a encherse de buratos e daquela Tertuliano non deu controlado o coche porque el tamén tiña un burato no costado e foise á cuneta, entón o outro coche detívose e saíu del un home con coleta e con unha automática na man disposto a darlle un último tiro a Tertuliano, pero de súpeto saíu Tchulopocho pola ventá rota e botouse a Palermo, directamente ó pescozo e este non puido facer nada máis.

Fixouse na enfermeira que o atendía, era loura e tiña o corpo cheo de pencas, alí tamén estaba Calucho Kiskoros botándolle unha mirada melancólica e ensinándolle o seu carné falso da CIA, explicáralle que quería atopar o chip para destruílo aproveitándose da información de Palermo e por iso estaba infiltrado na Mafia, e por iso utilizara alcohol caducado, e Tertuliano entendeuno case todo, pero o que el non sabía era que Calucho Kiskoros en realidade se chamaba Ambrosio, aínda que era máis coñecido como Pakopp e que era subtenente da Armada dos Estados Unidos.

Pablo Vázquez Ríos

B1ºA

Este relato está inspirado en O grelo

mecánico de Xan Fernández García e en La carta esférica de Arturo

Pérez Reverte.