Traballo premiado no concurso “Entre nós en Galego”

O Mensaxeiro

Alba Méndez Martínez.3º ESO

Ás veces pasa.

Os humanos pensamos que o sabemos todo, que podemos exercer o poder sobre tódalas cousas e loitar contra os grandes males.

Cremos cegamente nese vieiro bo, que estará aí agardando por nós repleto de felicidade, que todo nos vai saír ben, e que as cousas malas, só lles pasan ós de fóra. E logo, cando nos damos o golpe contra a cruel e dura

realidade, caemos nun pozo sen fin, por ilusos.

Eu tamén pensaba así, pero o que me esta a ocorrer, fixo que me decatara de que o mundo non é o lugar tranquilo que aparenta ser, e que, sen pensalo pode converterse nun inferno onde ningunha persoa quixera vivir.

Pois xa vedes, eu estou aquí, cunha tristeza no corpo que controla tódolos meus actos un por un, e cunha tensión que me fura por dentro moi paulatinamente. Hai hoxe un ano exactamente que comezou isto, eu tiña quince e estudiaba nun instituto calquera dunha vila calquera.

Como tódolos adolescentes, eu era rebelde, e tiña moitas ganas de vivir.Quizais o feito de ser nova, era o que producía en min aquel sentimento de poder e inmortalidade que agora se transformou en medo, medo a ELA.

Eu, era unha rapaza bastante popular, polo menos no meu curso, e non me custaba facer amigos. Tiña moita facilidade para relacionarme tanto con rapazas coma con rapaces, aínda que logo, o meu grupo de amigos verdadeiros se reducise só a sete.

A verdade ata eu mesma me sorprendera de como cada día aumentaba a miña popularidade, o número de amigos, de inimigos e, con todo isto, unha forte e extraordinaria seguridade en min mesma.

Supoño que foron todos estes factores os que influíron no que aquel día, apareceu escrito na miña mesa.

Como calquera día, eu cheguei á clase, pousei a cadeira no chan e acomodeime no pupitre cando o profesor xa comezaba coa súa lección que, supoño que por ser a primeira hora da mañá, ninguén escoitaba.

Distraída, mirei a superficie lisa e limpa da miña mesa, e reparei en que había algo escrito nela. Poñía algo así:

Ola ¿ séntase aquí Noa?

E como eu son Noa, deixei deslizar un si co meu lapis na superficie da mesa. E así foi, como, ó día seguinte, apareceu outra vez unha mensaxe na que un rapaz chamado Alberte me dicía que me quería coñecer, e me pedía que nos escribísemos deixando cartas so a mesa. A min parecíame unha proposta divertida, e accedín a ela. Se antes chego a saber o que me ocorrería, xamais aceptaría.

Pero así foi, como o coñecín, e como a miña vida cambiou dun xeito tan radical, dunha vida tranquila e agradable, a unha verdadeira escravitude.

Creo que para que entendades o sucedido, vai ser mellor que leades vós, as cartas que me deixaba cada día:

Ola Noa:

Non, no creo que ti me coñezas, aínda que eu a ti si te coñezo, e moi ben, por certo.

Espero poder contar contigo como amiga, e confiar en ti.

Preguntáchesme na túa carta iso que moitas veces se pon mesmo dun xeito involuntario “¿Que tal estás?” sen pensar sequera no significado da frase, só porque si, por rutina, e eu tamén por rutina, debería dicir que si, que estou ben, pero..¿e se non é así? ¿que pasa se me sinto tan mal que desexaría volver nacer?¿que pasa se non me sinto con ganas nin con forzas para face-las cousas?Por eso che escribo, porque te coñezo, e sinto que es unha boa persoa e que che teño que axudar para que ti non remates coma estou eu, nadando nunha escuridade e unha desesperación que me aterra, e o peor, preso DELA... na escravitude...

Eu fun coma ti, popular e divertido, sempre estaba rindo. Sen embargo agora xa non recordo como se sente un ó soltar unha gargallada, e hai tanto tempo que a miña gorxa non emite ningún son e a miña cara no reflicte outra expresión máis ca de angustia...

Agora non me dá tempo a escribir máis, porque se ELA o sabe, a nosa sorte será fatal.

Alberte Rei

Non era precisamente a clase de carta que eu esperaba atopar,

e debo dicir que me asustei, e que esa tarde non puiden deixar de pensar qué era o que estaba a pasar ó meu arredor sen eu darme conta, pero, para escudarme en algo, porque eu son moi medorenta, pensei na posibilidade duna broma. Sen embargo as palabras das cartas que Alberte me seguía a escribir, eran francas, moi francas...

Ola Noa:

Non sabes ata que punto me consome este terror que vai comigo a todas partes, e non sabes de que maneira me persegue a soidade.

O pánico e a angustia, fanme caer nun abismo moi escuro e profundo, cada vez máis lonxe da realidade. Gracias por aconsellarme un médico, pero a situación que envolve a miña desastrosa vida non ma arranxa ninguén, porque non é nada psicolóxico, é algo que forma parte dunha realidade totalmente descoñecida para ti, e para o teu ben, debe seguilo sendo.

¿verdade que non es capaz nin de supoñer o que me atormenta?

Tampouco cho vou dicir, a non ser que sexa necesario.

Polo de agora non che vou dicir máis.

Alberte Rei

Si Alberte...agora sei moi ben que é eso que sentías, e que che agarraba sen deixarche escapar. Agora que a coñezo, sinto coma se as cartas que me escribías e que reflectían toda a angustia xamais vivida por alguén, estivesen escritas por min.

Ola Noa:

Sinto estarche amolando a vida, pero estou seguro de que algún día, se todo sae ben, mo agradecerás.

Nunca pensei que eu remataría así, nunca pensei que existise outra realidade máis que a que acostumaba a ver.

Cando vexo na rúa a eses raparigos felices, os seus pais, ás familias...

E penso que é ELA a que fai que remate esa felicidade e eu vendo todos estes desastres sen poder facer nada...e vendo escapar eses sentimentos de ledicia tan só nun suspiro final...

Chega o momento, o momento da advertencia...

A min quédame moi pouco tempo, ELA busca outro mensaxeiro, outra persoa que a axude a elaborar as listas, e vaia tachando as vidas no momento dado...e esa persoa, es ti, pero non temas, podes evitalo.

Algún día, aparecerá ante ti unha persoa descoñecida, xa sexa un home, unha muller, unha anciá...non importa quen, pero vaise achegar a ti, cun sorriso debuxado na cara, agradable e sosegada, que ofrece seguridade, e vaiche facer calquera pregunta, a hora, unha rúa...e cando ti lle contestes, ofrecerache un colgante tamén aparentemente inofensivo, pero ti recorda, non llo collas, nin tan sequera a mires ós ollos. Se evitas isto, non correrás riscos, pero lémbrao alá onde vaias.

Unha última aperta:

Alberte Rei

Esa foi a derradeira carta que Alberte me puido deixar so a mesa.

Agora o único que podo facer eu, é lamentarme do parva que fun. Pasou un mes dende a derradeira carta, cando ía eu pola rúa en dirección a calquera sitio, cando se me achegou un mozo moi atractivo, cun sorriso relucente coma perlas, e unha voz fermosísima que me preguntaba por un supermercado.

Foi isto o que me fixo pensar que non era malo, e esquecín toda advertencia cando a miña ollada se pousou neses fermosísimos ollos verdes. Cando lle contestei ó que me preguntaba moi agradecido colgou un colgante moi fermoso no meu pescozo.

Era coma unha bóla transparente, que filtraba as cores da rúa.

Deille as gracias, e despedinme del, pero cando, embobada, dei a volta para preguntarlle o seu nome, xa non estaba. Eu mirei arredor, para un lado e para outro, desandei o andado, pero non estaba por ningures, e entón, comecei a sentir un chisco de medo, porque me lembrei das advertencias de Alberte, pero, desgraciadamente, xa era tarde.

Cando cheguei á casa, era noite, e non había ninguén, estabamos só eu e a escuridade, que facía que o corredor do piso parecese unha interminable galería negra que non levaba a ningures, e que eu non me atrevía a recorrer.

E foi aí, nese corredor, cando eu sentín un frío terrible no pescozo, que pasou a estenderse polas miñas articulacións, inmobilizándome o corpo, e se cravou no meu cerebro como unha estaca de xeo, que me producía unha dor terrible, e mesturadas con esa dor, e o medo apareceron nos meus ollos bágoas, pero non bágoas morniñas, senón que eran bágoas frías que ferían os meus ollos asustados que tremían de medo e de dor.

Formouse un berro na miña gorxa, pero non puido saír dela máis ca un salouco que reflectía unha angustia, que ata facía un mes, eu lera e sentira coas cartas de Alberte.

Pero non rematou aquí todo, porque de súpeto, xurdiu da nada unha sombra que me fixo sentir aínda máis frío, e nesa sombra uniforme só puiden distinguir unha ollada que me miraba dunha forma imposible de definir, pero que se me cravou nos ollos punzante, como dous alfinetes envelenados que me fixeron pecha-los ollos de dor e sentir que caía nun profundo abismo moi arredado da realidade. Cando sentín que me agarraban un milleiro de mans con dedos ferintes por todo o corpo, supoño que perdín o coñecemento, pero a dor e a inquietude, seguían comigo, fieis ó que me estaba a ocorrer.

Non sei canto tempo pasei así, quizais horas, días, ou tan só segundos, pero cando espertei, sentín o meu corpo magoado por todos lados e unha terrible incerteza roldaba a miña cabeza.

Estiven un cacho así, deitada, pero pronto os meus sentidos, foron capaces de percibir que estaba nun mundo paralelo e distante a toda a realidade, e os meus ollos non vían máis ca escuridade, unha escuridade que me penetraba nos ósos, e logo apareceu aquela sombra ameazante, diante de min, pero esta vez, evitei mirarlle ós ollos, e ELA achegouse a min, botándome o seu alento na cara, con cheiro a crueldade, a infelicidade e a dor, e faloume, faloume cunha voz que era o espello de tódalas desgracias do mundo.

-Foi inútil que Alberte quixera axudarche, tes un destino marcado que se ten que cumprir nun momento xusto. Eu teño o poder sobre tódalas cousas, vós sodes e sempre seredes inferiores a min.

Pobres ilusos, non queredes crer nun final, pensades que non pode ser, pero é, o voso final son eu, que vos agardarei sempre cando rematedes o voso vieiro.

Non me fixo falta pensar moito antes de decatarme de que estaba cara a cara co que máis temémo-las persoas, A MORTE.

-Non temas, porque o teu final aínda está lonxe, pero estás aquí porque eu preciso da túa axuda e has facer o que eu che diga, gústeche ou non. Serás encargada de axudarme a elabora-las listas, e de controlar que se cumpren no momento dado.

Comprendín entón o que me quería dicir Alberte con iso do mensaxeiro, e souben que, dende ese momento axudaríaa a ELA a tachar milleiros de vidas, coñecidas ou non, pero a maioría seguramente inocentes, e que, de paso faría morrer tamén os sentimentos de ledicia de milleiros de persoas.

E así pasou o tempo, e eu sigo aquí, cun bolígrafo nunha man, e unha lista na outra, e con só un movemento do meu brazo, remato con vidas alleas.

Si, síntome coma unha asasina, síntome coma ELA, e aínda é peor ver pasar ó meu carón as almas de tódalas persoas que se evaporan neste mundo, coa esperanza ou non, de atoparse con outro mellor que nin sequera existe. E o peor, sinto unha terrible impotencia que controla os meus movementos, ou mellor dito, evita que faga o que sinto. Decátome agora de que unha vida, que parecía tan importante para min, só é iso, unha vida máis. Para uns poucos, significa bágoas, para outros, unha morte, só é outra noticia.

Non somos ninguén, eu sempre pensei que a vida é unha supervivencia, pero agora teño a certeza de que é inútil intentar sobrevivir, loitar é unha bobada porque, ¿e se es o próximo da lista? Non hai escapatoria, o teu destino está aquí, escrito na lista que sosteñen estas mans, pero,¿De que serve que che diga que non pases preto desa grúa que hai diante da túa casa cando faga moito vento? NON PODEMOS EVITA-LO INEVITABLE.