EL-REI
AFIRMA QUE O ESPAÑOL NUNCA FOI IMPOSTO
Non, desta
volta non foi nunha estación de esquí dos Pirineos. Foi durante a entrega do
Premio Cervantes –polémico este ano, por certo- a Francisco Umbral, cando o rei
meteu a pata. E sucedeu o pasado 23 de abril, no Día do Libro, o día no que o
Premio é entregado ano tras ano. Na quenda de discursos, ademais das palabras
bonitas e laudatorias de rigor, a El-Rei alguén lle coou no seu discurso que o español nunca foi imposto, que –antes ó
contrario- serviu historicamente de lugar de encontro.
Eu non sei se
estas palabras do rei teñen algo que ver co que vén sendo común nos últimos
tempos por parte dos medios de comunicación oficiais e por parte dos dous
partidos maioritarios do estado: o de intentar borrar do mapa calquera outro
pensamento, calquera outra idea que non sexa aquilo de una grande y libre, que dicía Serrat retomando o slogan franquista.
Non sei tampouco se son palabras do propio rei, de quen lle escribe os
discursos –neste caso preguntaríame se o rei revisa os discursos antes de
lelos- ou se é unha afirmación asumida por ambos.
O que si sei
é que, desde logo, o rei demostra moi pouca intelixencia se pretende
insultarnos negando evidencias históricas nas que existe acordo unánime por parte
dos investigadores. Deixando á marxe o caso galego, que daría moito para falar
no tema que nos ocupa, non sei qué foi das moreas e moreas das linguas indíxenas
de América –só unhas poucas se seguen falando hoxe-. Pode ser que o español non
fose culpable. Pode ser que a lingua de Cervantes –a data do 23 de abril está
dedicada a el- sirva hoxe de punto de encontro, ¿de quen? Non creo que eses
indios do altiplano que carecen de todo se sintan moi identificados con ese
punto de encontro, pero bueno.
O español non
foi imposto. Non, seguro que non. Unha das referencias da olería galega
chamouse Niño de la Guía –Nido de Águila sería a traducción hipotética
de Niñodaguia- porque ós galegos e ás galegas xa nos aburría utilizar o galego,
e claro… Nalgún Seminario, aquel alumno que era castigado porque fora
descuberto falando en galego –e que non vería levantado o castigo ata que
descubrise a outro colega facendo o mesmo-, simplemente estaba de brincadeira,
e era un pelín masoca. Aquel neno que ó longo de toda a escolaridade nunca dixo
nin media palabra na clase –coas repercusións que este feito tivo nas súas notas-
porque na escola só se falaba castelán e el non se sentía capaz de usalo, á fin
e ó cabo só quería levar uns cinquiños –se chegaba a eles, senón tanto lle
daba-. O feito de que só exista un xornal e unha emisora de radio e unha de
televisión en galego é froito de que os galegos hai moito que pasamos –nós mesmos,
sen que ninguén nos forzase- do noso idioma.
Os reis non se equivocan. Nin por asomo, por iso son reis. E por iso eu son monárquica, e mesmo centralista. Deixádeme dicilo, non vaia ser que acabe sendo acusada de terrorista, de antidemócrata, de republicana –por favor, ¡republicana…!-. Hai que pensar como hai que pensar. Non queda outra.
Srta. Independen---te.