POEMAS

Fructífera agonía que tiña,

desilusión dun amor que non chega,

e a luz iluminoume co seu brillo,

e chegou o sol, e chegou a estrela predilecta,

a pasos axigantados co seu dedo no meu reloxo

e apoderouse do latir do amor.

Os días perséguense, ledicia encadeada

Cobre de rosa a penumbra,

entón a angustia treme na miña mente,

apártome por un instante da perfección,

da beleza absoluta, e a dúbida corrómpeme,

a realidade evoca en min a angustia,

entón non sei que é realidade,

entón véxote e esquézome do demais.

Noelia.

Nunha liña está escrito o meu destino,

Na corda frouxa está sempre o latexo do meu corazón;

todo é unha sucesión de casualidades que se atopan

e rematan erosionando coma un volcán,

que se converten en nada,

sen chegar a saber en realidade o que un día foron.

Son un títere do destino,

que non se queixa, nin protesta,

que sempre está a punto para a súa seguinte función,

que non garda ases trala súa manga,

que vive entre os seus ollos empanados

ante a súa mera resignación.

Noelia.

Un día souben que os teus bicos

bombeaban o sangue do meu corpo.

Un día souben que ti manabas

o aire que chegaba ós meus pulmóns.

Aquel día comprendín

que formabas parte de min,

que o demais perdíase na ignorancia

de non saber que sempre fora así,

que xa antes eramos aire namorado,

un nada namorado que se pertencía.

Por iso ese sentimento...

inminente, magnetizable e imparable

envólvenos coa súa maxia e non ten fin.

Noelia Pena Garea.-COU-B