Recórdote.

Recórdote.

Creo poder acariciar o teu pelo

que cada vez sinto máis cerca.

Mentres os ollos están pechados

e a mente en branco,

ata eu mesma creo

que é verdade o que estou

a ver e a sentir,

en tanto que a distancia real

que nos separa estase a rir

da miña ilusión;

a súa gargallada fai que

a cruel realidade substitúa

a túa ilusionada presencia

e sinto como te alonxas

despacio, moi despacio...

Quero recobrar ese sentimento,

non quero esquecer a túa cara

nin por un segundo, pero

os ollos non se queren pechar...

agora choran... ¡Eu non quero!

¡Parade!, ¡deixádeo xa!

¡Volvamos recordar!,

intentemos de novo facer real

a imaxe dona destas bágoas,

acurtemos a distancia verduga

deste amor alimentado de recordos.

¡Xa non choro! RECÓRDOTE.

S.P.B.