SENDO SEMPRE DE ONDE XA NON SON.

Tiña eu seis aniños, aínda non me decataba dos cambios. Levaba tres anos indo tódolos días a aquel edificio grande cheo de nenos onde todos xogabamos e aprendiamos a pintar. Alguén lle chamaba o colexio das monxas, ¿sería por aquelas mulleres vestidas cun traxe gris que lles tapaba a cabeza e que todo o día intentaban que nos portasemos ben? Estábase ben alí, pero houbo que marchar.

Cheguei a un sitio moi raro, había rapaces máis maiores e as profes ían vestidas normal, non levaban traxe gris. Xa non estaban Lorena, nin Toté, nin Vane. Entón pensei que non tiña que estar alí, que o meu sitio seguía estando coas mulleres do traxe gris. Chorei porque quería volver a xogar e a pintar. Non quería facer iso ó que lle chaman sumar, nin restar. Tampouco quería ler. Pero aquilo foise facendo habitual e deime conta de que Miguel estaba aínda alí, e apareceu Javier Costoya e máis xente que tamén quería xogar. Comecei a sentir que aquel colexio pequeno, marrón, ó que lle chamaban nº 2 tamén se estaba a facer un anaquiño meu.

Pasaron oito anos e foron aparecendo moitas persoas, algunhas tan rápido como chegaron, marcharon; outras deime conta de que as debía botar eu; unha pequena parte segue aí ou volveron aparecer. Aquel sitio xa era como o meu fogar, a xente que había fora a mesma oito anos seguidos, pero outra vez chegou o momento de deixalo.

Entón chegou o instituto, algo novo que facía ansiar liberdade pero no que parecía que xa non tiñas un nome e apelidos, ti eras simplemente o nº 9 de 1º C, ou eras “señorita, haga el favor de entrar en el aula, los corredores no son para charlar” Eras unha máis entre 700. Pasou o primeiro ano e quixen facerme notar. Quixen forxar o que podía ser un pequeno reflexo dunha futura personalidade e comecei a facer cousas. Gustábame a Asociación de Alumnos, e a Intres e todo o que deixara mostrar o meu descontento coas cousas que cría que non estaban ben. Levo así tres anos, e tamén seguiron pasando as persoas, as opinións e os consellos.

Agora, a piques de rematar e con moitísima ilusión por comezar unha vida fóra do IES, sinto que tamén é unha pequena parte de min, que é outro dos lugares nos que se sustentan as miñas lembranzas, o paso da xuventude a algo que se empeñan en chamar “adolescencia”. E é agora cando me pregunto se me pagou a pena loitar polo que eu cría, polos demais, enfrontarme con quen eu non tiña problemas para axudar ós que non se atrevían a falar, perder horas traballando para que outro se divertise e criticase, xa de paso, o meu traballo. E penso que si, que si fixen ben, que sen facer todo iso, hoxe, a un mes de poder marchar, non estaría tan segura de querer facelo, porque, aínda que o IES sempre sexa algo especial, o meu traballo aquí rematou e ó meu carón seguen as persoas que deben seguir, e as que marcharon non me entristecen, porque non as preciso para poder ser eu.

Non vou utilizar o típico tópico de “isto non é un adeus, é un ata logo”, porque espero que sexa un adeus. Un adeus que me abra as portas dunha nova vida que me mostre todo o malo que se fala de ser maior, porque por moito que nos avisen da vida de adulto, cada un cae da burra só. E sei que chegará un día no que bote as mans á cabeza e diga “por que non estarei outra vez no instituto...” pero será demasiado tarde, porque para todo hai un tempo e un momento, e pasado o arroz, xa non sabe a paella.

Pikika.

P.D: Houbo moita xente que estivo comigo todo este tempo, pero agora mesmo quero deixar o nome dos máis importantes: ademais da miña familia (que permanece a duras penas) tamén estiveron Lore, Toté, Vane, Costoya, Miguel, Marta, Noela, Nagore, Tapy, Joselín, Laura, Sonia, Carlos Pereiro, moitos outros que xa se darán por aludidos e moi especialmente Toño e un profesor que non só me ensinou Literatura Galega. “JRASIÑAS”