SENTIMENTOS COMA ONDAS
As ondas baten forte
contra o meu corazón, e arrastran milleiros de sentimentos que me asustan e me
afogan.
Empápanme
de recordos salgados que xa non poderei volver saborear.
Ás veces,
baixa a marea, tamén dentro de min, e é entón cando sinto acougo, cando sinto
que esas ondas me axudan a organizar un pouco os meus pensamentos, pero a lúa
cambia, e a marea sobe enturbando de novo todo aquelo que desfila pola miña
cabeza.
Os meus
ollos, só poden ver auga e máis auga, e, sen embargo, seguen a buscar unha
táboa de esperanza para esta pobre náufraga que non ten ningún paradoiro onde
se arredar.
As
sombras do pasado escurecen o futuro. Todas aquelas palabras que me axudaron
nun momento dado nesta travesía polo mar, carecen agora de significado.
Atérrame
dicilo, pero o certo é que a vida xa se apoderou de min, e vexo o meu futuro
tan escuro coma estas xélidas e frías augas mariñas que se cravan no meu corpo
coma estacas de xeo, arremetendo contra min cun ímpeto e cunha furia esaxerados
de máis.
¿Que
debería dicir se ata os sorrisos me doen? ¿Que facer se a cada paso que dou
sinto as pedriñas cravarse nos meus pés?
A miña
vida é tan inconstante coma o volume do meu mar.
Dime ti:
¿Que debo facer? ¿Déixome arrastrar afastada polas ondas, deixo que o destino
que todos temos infelizmente marcado, dirixa os remos desta navegación?
¿Intentar
dar cada brazada dirixida coa cabeza ou co corazón? Tópica pregunta que todos
nos facemos na nosa viaxe, inútil tamén, pois, son os sentidos e o corazón os
que evitan que afoguemos.
Mantéñome a flote, o meu
corpo resígnase a perecer e rematar formando parte do fondo deste lúgubre mar
que tanto me aterra, e...¿sabes? todo é gracias a un faro, un faro moi afastado
de min, pero que podo divisar, que podo sentir se pecho os ollos...Ese faro, es
ti, a última luz da miña esperanza. O único motivo polo que eu non afogo, é
porque, a miúdo...penso en ti.