UNHA INESPERADA NOITE

 

Aquela noite espertara co reflexo da lanterna de Piluca. Así era a nosa forma de comunicarnos. Cando a Piluca lle pasaba algo, ela , que tiña a casa paralela á miña , saia á ventá coa lanterna e eu xa espertaba . Iso estaba moi ben . Eu asustada peguei un brinco e, en menos do que canta un galo, xa tiña os pés no chan . Asomeime á venta a ver que pasaba .Ela Intentaba dicirme algo pero eu non a daba entendido .

                                         ¿Que lle pasaría ?

Optei por vestirme e tomar un grolo de leite, collín as chaves e saín á rúa. Esta estaba moi escura e a néboa non me deixaba ver moi ben . Con dificultade logrei chegar á casa de Piluca . Afortunadamente , ela xa estaba abaixo , agardándome .

Tan pronto me viu , correu cara a min para contarme o sucedido.

Resulta que levaba unhas cantas noites , soñando cun pazo deshabitado e ó mesmo tempo precioso , no que vivían espiritos , este asemellábase moito ó pazo da cima da vila .

Cando o soño remataba aparecíalle , unha rapaza sentada enriba, da súa cama que lle dicía :

-Ven con nós ó mundo dos mortos .

Piluca contoume que iso repetíase unha e outra vez ata que se facía día.

Eu quedei abraiada . E díxenlle :

-E logo ¿Que queres facer?

Ela, moi segura de si , respondeume xusto o que eu non quería escoitar:

-Pois ir alí . Quero acabar con isto de algunha maneira .

 Eu non dixen nada , con moito medo emprendemos a longa camiñada ata o pazo.

Eu, ía moi... ¿como diría eu? moi... eso, con moito medo. Sen embargo , Piluca parecía non decatarse de nada , cabeza ergueita e paso lixeiro.

Agora tiñamos que atravesar unha gran fraga . Ese era o problema, a gran fraga ...¡ Fíxoseme eterna! . Pensei que nunca a daría atravesado , pasei moito medo , posto que se ollaba para as árbores aparecían  caras moi raras , e se ollaba cara a diante vía todo escuro e era unha sensación moi abafante .

Ó fin chegamos ó pazo . Por fóra tiña un aspecto terrible, iso que Piluca dixera que era precioso .Despois duns cantos minutos de reflexión decidimos que unha vez alí teriamos que entrar.

O abrir a porta principal deu un pequeno rincho , co que eu xa peguei un brinco.

Seguimos, había unhas escaleiras , subímolas , na primeira planta había cinco portas, pensamos que iriamos abrindo pouco a pouco .Na  primeira, xusto cando a abrimos, encontramos a unha persoa sentada a unha mesa cunha bóla . Polo que puidera pasar , cerrámola . Ó abrirmos a segunda só vimos uns brazos e unha cabeza , escoitábase unha voz que dicía :

-¡Socorro, socorro, socorro ¡

Piluca preguntou:

-         ¿Quen anda aí?

-         Son eu , estou aquí, só teño cabeza e mans, posto que... ¡COIDADO! Non vos acerquedes , son areas movedizas , axuda , ide xunto a meiga da porta un que vos  dea unha corda .

Así o fixemos, a meiga , moi amable por certo, deunos unha corda , que ela mesma fabricou por arte de maxia. Con moito esforzo logramos sacar a aquela rapaza daquel horrible lugar .

-¿Que fas aquí ? ¿Quen es ti? – preguntei eu

-Son Kata. Estou buscando a miña nai , tamén é un espirito coma min .Shhh! Falade baixiño , que non vos escoiten os espiritos negros.

-¿Que son os espiritos negros? –Dixo Piluca

-Son espíritos moi malos .Moi malos. Agora dedícome a meterme nos soños das persoas para que me axuden a atopar a miña nai , e a pelexar con eses ditosos espiritos negros.

Naquel preciso instante empezou a facer unha tremenda corrente . Unhas sombras negras comezaron a voar . Piluca e eu volviámonos tolas . De súpeto , escoitouse:

-Ide, marchade –Berraba Kata

Nos fixémoslle caso, aínda que o que eu non entendía era que: se quería que alguén a axudara ¿por que nos mandou liscar?. Naqueles momentos non pensamos niso, liscamos o máis rápido posible.

Ó chegar á casa, Piluca e mais eu non as tiñamos todas connosco :

¿que habería nas portas: tres, catro, e cinco ? ¿Loitaría Kata contra os espiritos negros? ,¿vencería? ¿atoparía a súa nai ?

      Non sei , a min non me  quedaron ganas de volver a aquel sitio.

Ó mellor Kata aínda volve ós soños de Piluca para contarllo , agora ela xa non se asustará , sabe de que vai a cousa , non se sabe se co tempo  se descubrira todo .

 

                                                            Raquel

-------¿----------