Xa estou aquí, despois duns escasos minutos, atravesando unha nada luminosa, por fin cheguei, pero estou só, supoño que será un tempo que os de aquí arriba me conceden para que reflexione e me xulgue a min mesmo antes de que o fagan eles.

A miña nena non o merecía, só tiña trece anos e aqueles homes arrebatáronlle a vida porque a cor da súa pel facía que a considerasen un ser inferior.Eramos a única familia negra que habitaba naquela vila dirixida por brancos;ó principio a convivencia non foi doada, as miradas e as murmuracións eran continuas, pero co tempo aquel pesadelo transformouse nun soño que o consideramos imposible: conseguimos o respecto daqueles que nos miraban por riba do ombro e fixémonos un lugar naquela vila.

Pero moi pronto o soño no que viviamos tornouse de novo aínda peor, a miña nena, a miña pequena apareceu tirada ante min, co seu corpo espido, chea de de sangue, os ollos abertos de par en par e cun corazón que deixara de latexar.

Aquela imaxe aínda me persegue agora, e foi o estímulo que me conduciu a toma-la xustiza pola miña man, xa que tras a denuncia e xuízo, os culpables daquel cruel asasinato quedaron libres de culpa.

Pero a cousa non foi igual, cando era eu, un negro culpable dun delicto, o que se atopaba ante o xuíz.

De nada serviu o coñecemento da historia, ninguén entendeu a reacción dun pai ó que non só lle mataron a filla senón que tamén foi testemuña da ineficacia da xustiza ante un caso que era tan evidente, testemuña dunha discriminación vergoñosa no século no que viviamos.

Eu era culpable, culpable dun asasinato que nunca debín cometer, pero foi a xustiza, esa mesma xustiza que me condeou a morte a que puido evitar o meu acto, froito dunha ira incontrolable, se no seu momento condenara os auténticos culpables desta historia.

Hai escasos minutos, pouco antes de chegar aquí, puiden sentir probablemente o que sentiu a miña filla e aqueles dous homes cando me viron ante eles buscando vinganza; dirixíame cara a cadeira eléctrica e toda a miña vida pasou ante min á velocidade da luz sabendo que ía morrer e co medo de non saber o que me ía atopar ó cruzar a temida fronteira que me levaría ó descoñecido e temido por todos.

Agora xa sei o que hai, estou aquí arriba esperando a que alguén poderoso decida a onde se dirixe a miña alma, se ó lado da miña pequena ou ó lado dos seus asasinos.