|
ALGUÉN REALMENTE ESPECIAL |
|
|
|
Parece mentira e xa vai facer case catro anos que entrei neste instituto. Parece que aínda foi onte aquel día
no que, en certo modo, estaba asustada, porque aquí todo era novo para min. O
que menos pensaba eu era que aquí me fora namorar, e si, namoreime
completamente. Téñoo moi claro, sen os seus bicos non teño nada, aliméntome
co seu olor, en fin, sen el non son nada. El fíxome esquecer a eses que me
fixeron sufrir tanto, conseguiu facerme sentir viva e con máis ganas de vivir.
Cando teño algún problema, aí está el para axudarme, sempre me acompaña,
tanto para as boas como para as malas, e sempre está disposto a darme un bo
consello e facerme pasar un anaco inesquecible, como todos os que teño pasado
ó seu carón e como todos os que espero pasar, porque creo que, se algún día o
perdo, vai ser algo moi doloroso para min, xa que o amor que eu sinto por el
é algo máis grande que as barreiras que nos separan; nunca quixen tanto a
unha persoa como o quero a el, é o máis importante que me pasou na miña vida,
e por eso espero non perdelo XAMAIS, e aconséllovos que se tedes unha persoa
á que queredes de verdade e el vos quere, non a deixedes escapar nunca, e, se
polo motivo que sexa a perdedes, nunca perdades a esperanza de volver recuperala,
porque a esperanza é o último que se perde, esto dígovolo como boa loitadora
que son, xa que teño loitado moito por conseguir o que quero, e agora teño o
que quero e a quen quero. Ás veces a vida faise cruel con un,
pero xamais agachedes a cabeza e vos poñades a chorar, sei que esto é difícil
de facer pero é o mellor, porque hai que mirar para adiante e vivir o
presente. A min custoume moito facelo, pero ó final fíxeno e agora vese o
froito dun novo amor, que xa ten enriba dez fermosos meses. Moita sorte para vós e biquiños para
o meu pitufiño. ¡¡¡Ata outra,
amigas!!! ¡¡¡EROMENA!!! |