A VIAXE |
|
|
|
Estaba
diante dos paneis de control, mirando polos enormes ventanais blindados.
Moitos dicían que acababa aburrindo, que non impresionaba, pero el non o cría
así. Nunca se cansaba de mirar o espacio baldeiro cheo de puntiños brancos, e
que, a pesar da gran velocidade que levaban (un 95% da velocidade da luz), a
penas cambiaba, tan só un pequeno punto luminoso que se afastaba, facéndose
cada vez menor. O Sol, a vella Terra, que pronto se confundiría co resto das
estrelas. Menudo
panorama, facía a un sentirse insignificante, aínda que fose importante, o
primeiro en abandonar o Sistema Solar e dirixirse a un novo planeta en
Próxima Centauro, estrela que, aínda dentro da Galaxia, estaba a máis de
catro anos luz. Pero, marabillas da ciencia, a viaxe só duraría un mes. E
isto fixo que se acordase da Misión. A Misión, case se esquecera, e iso que o
que primeiro foi un murmurar case inaudible, era agora un estrondo nos
acumuladores de enerxía. Pouco lles faltaba para acadar a suficiente para
facer o salto: pasar do Universo físico ó Hiperespacio, onde non hai tempo
nin materia, e de alí, uns segundos despois, regresar ó Universo, pero esta
vez cerca de Próxima Centauro, onde, no planeta elixido, esperaba aterrar na
Base Nodriza, nave non tripulada de 3 Km de superficie e que contiña os
medios necesarios para que se puidese construír unha Hiperporta que,
conectada coa Terra e abertas simultaneamente, permitirían a viaxe dun
planeta a outro en segundos e sen riscos de colisións, extravío... a través
do Hiperespacio. Así podería chegar o equipo técnico da Terra e construír
unha Hiperporta xigante pola cal xa se podería viaxar e enviar os colonos da
Terra a poboar o novo planeta. Pero para construír a primeira Hiperporta
chegaban eles dous: el e a súa muller. Coñecéranse na Universidade Técnica
Universal, reconstruída despois da Primeira (e a última, iso esperaban)
Guerra Nuclear seguida da Gran Peste,
provocada pola radioactividade. Cando saíran, empezaron a traballar no Centro
de Investigación Lunar, que sobrevivira á Guerra, xa que era unha colonia científica,
non como as de Marte, que eran colonias Federais e tamén foran bombardeadas. Gracias
a eles debérase o éxito das misións a Europa e a Gamínedes (dous dos satélites
de Xúpiter, agora convertidos en colonias terrestres). Foi este prestixio o
que fixo que fosen escollidos para a Misión, ademais de pasar con éxito as
probas físicas e psicolóxicas requiridas. Claro
que tampouco estarían sós. Da Base Nodriza, controlada dende a Terra,
mandaran todo o necesario para a súa estancia, que ademais de estar dotada
dun sistema de comunicación coa Terra, tiña varios robots multifuncionais á súa
disposición para labores de reparación e construcción. E tendo en conta todas
as misións non tripuladas de estudio no planeta con satélites e equipos de
medición, esta era a parte fácil. Os
acumuladores estaban case preparados. Facía falta gran cantidade de enerxía
para o salto, pero ese non era o problema, pois os xeradores Anti-masa podían
crear enerxía anulando a gravidade dos corpos, facendo que se comportasen
coma fotóns e electróns (corpos sen masa nin gravidade), movéndose á
velocidade da luz. Utilizando hidróxeno, os átomos colisionaban e fusionándose
desprendían gran cantidade de enerxía que era utilizada para alimentar os
propios xeradores, e o resto para necesidades humanas, na Terra ou na nave
(neste caso). Logo o helio resultante da fusión era fisionado (dividido) e
volto a transformar en hidróxeno, que se utilizaba de novo, pero que na nave
empregábase nos motores iónicos, que lanzaban o plasma de hidróxeno e conseguían
o grande impulso que facía falta para iniciar o salto. E
agora viña a parte difícil. A viaxe duraba un mes, quince días para saír do
Sistema Solar, uns segundos no Hiperespacio e outros quince días para entrar
no sistema de Próxima Centauro. E eran eses segundos no Hiperespacio o que o
preocupaban, xa que deles dependía o éxito ou o fracaso da Misión. Unha vez
no Hiperespacio, a materia sería enerxía viaxando a velocidade infinita, e a
nave podería aparecer en calquera sitio ou reducida a átomos, pero eso non
era o que o preocupaba, xa que a nave estaba deseñada para chegar
integramente. O que o preocupaba realmente era que ó entrar no Hiperespacio,
os organismos vivos morren (volvendo á vida ó saír) e , aínda que a nave tiña
un sistema para minimizar os efectos (o "acondicionamento") era a
primeira vez que o utilizaba un humano e podía ter problemas. O
estrondo dos motores parou, e unha luz acendeuse no panel de controis. Soubo
que era o sinal, a nave estaba lista para o salto. Puxo o control automático
de operacións e dirixiuse á cámara de acondicionamento, onde xa estaba ela,
para entrar nun estado de coma do que revivirían unha vez que fixesen o
salto. E mentres se dirixía alí, pensaba en que se esto saía ben, o home
pronto podería saír da Galaxia e coñecer os novos mundos que se lle ofrecían ó
longo do Universo. (...)
A viaxe, a pesar dos problemas de enerxía no salto, que consumiu máis do
calculado, foi todo un éxito, logrando os tripulantes da nave (sección
biografías) aterrar no tempo previsto. Así, unha semana despois, construída a
Hiperporta provisional, os técnicos pasaron a construír a que traería ós
centos, e despois miles de colonos que non tardarían en poboar o planeta,
bautizado polo presidente da Federación Planetaria como Nova Harmonía. Esta
viaxe deu paso a posteriores misións que colonizarían a Vía Láctea e as
galaxias próximas, seguindo este proceso aínda na actualidade. (...) ENCICLOPEDIA UNIVERSAL. Edición Púlsar.
Tomo 5. Sección Historia. -PLAN DE ATAQUE- No Alto Mando todos estaban
preocupados. O planeta de bárbaros que tanto os inquietaba decidírase ó final
a atacar. Todo fora detectado polos satélites espía, e agora non quedaba
outra alternativa que entrar en guerra para defenderse. Afortunadamente
contaban con armas poderosas e os exércitos dos demais planetas veciños sumáronse
para facer fronte ó inimigo que, aínda que lixeiramente, era máis débil, a
pesar de que se cría superior. Eses seres primitivos, tan imperfectos, non
saben como é o inimigo ó que se enfrontan. E así declarou o Capitán Xeneral
das Forzas Planetarias cando aprobou o Plan de Ataque ó planeta que os
ameazaba, que no informe constaba co nome que os bárbaros lle daban: /TERRA/ -
AS DÚAS CARAS DUNHA MOEDA- Que sorpresa cando se descubriu que había auga nos polos de Marte.
Que impresión causou cando se atoparon bacterias no xeo dos polos. Que alegría
cando se descubriu que as bacterias podían sintetizar osíxeno a partir da
auga. Que xenialidade o que expuxo que a bacteria sintetizadora de osíxeno se
podía utilizar nas colonias de Marte. Que sorte cando el foi elixido para a
misión... Que desgracia cando el, illado en Marte, descubriu que as bacterias
eran mortalmente perigosas para o home. Alejandro
Vázquez Yáñez 1º
Bac-B |