Sumario

CONSERVANDO A NOSA CULTURA

Abrimos un novo apartado no que tentaremos recoller cantigas, contos, poemas... que poden correr o perigo de perderse ou esquecerse. Así que xa sabes, se escoitas algo ós teus avós, pais, veciños, amigos...que che pareza que pode ser adecuado para este recuncho do Intres, non dubides en achegárnolo.

DISPUTA ENTRE MOZAS E MOZOS (DESAFÍO)

MOZAS	MOZOS
Vaite de aí, Antón, non me veñas a tentar que se me asomo á ventá ha de ser para te insultar.	Heiche de axusta-las contas as contas heiche de axustar. Vén para aquí queridiña, que os dous temos que falar.
Co permiso de meus pais, e da miña señoriña, estimaba de saber, Antón, ti para que viñas.	A que veño ben o sabes, eu direiche a verdade: veño por pasa-la noite que é cousa de mocidade.
Queridiño, ben falaches, queridiño, ben dixeches, se non sábe-lo camiño, volve por onde viñeches.	O camiño ben o sei, ben o vexo desde aquí, só che quería levar unha rosa que hai aquí.
Esta rosa que ti ves asomadiña á ventá non che ha tocar a ti porque é pro teu irmán.	A min non che me interesa, mulleres hanme sobrar; os amores que me negas moitas me quixeran dar.
Adeus cara de coello, porque xa me vou marchar, que non quero máis contigo a miña saliva gastar.	Adeus, María do Campo xa que te vas retirar; mais tamén che xuro eu que de ti me hei vingar.

ENRIQUE MELLID ARIAS-2º-ESO-E

PANXOLIÑA

Velaí esta panxoliña que recolleu o departamento de música e que interpretaron os alumn@s de 2º de ESO o día das actividades de Nadal na Casa da Cultura. Ensínalla os teus avós, pais, veciñ@s por se a recordan.

Achegámosvos a partitura para refrescarvos a memoria ou para que os que non a sabiades a aprendades. A ver se no próximo nadal podemos cantala tod@s.

CANTARES GALEGOS

Acabamos por encher este recuncho con estes Cantares Galegos de Leiras Pulpeiro, que unha alumna de 1º de ESO sacou do dalgún andel esquecido. Conservamos a súa ortografía orixinal.

Como te ves con camisa,

xa coidas que eres grandeza;

non sal o toxo de toxo

por froleado que esteña.

Non quero a vida da vila,

anque folgada ma dean;

quero ir e vir polos pousos

ao sol e ao aire na aldea.

Vaite, barruzo, que veño

coa miña mantela nova

vaite barruzo de festa,

que quero dar catro voltas.

Quen queira un toupizo,

con cara e corpo de cepo;

eu busco moza galana

e de corpiño bringuelo.

¡Dios che pague a túa esmola,

cariña de repinaldo!

Non che coidéi que tiveses

corazonciño tan brando.

Anque che son de Montaña,

ándoche ben limpa e fresca;

que anque che son de Montaña,

non che son das carrachentas.

Non se acanea unha folla;

todo esta noite está calmo;

¡ai, quen poidera decire,

coa mau no peito, outro tanto!

¡Quen fora reichiño rubio

para cantar na túa figueira,

pra non salir do teu horto,

e aniñar na túa silveira!

Mentres non apadres o neno,

Farruco, non che perdono;

non che perdono ¡así morras!

xa que dixeches que é de outro.

A forza do xeito e voltas

ó cabo funa collendo;

pra as nenas non hai coma maña,

certando a chegar a tempo.

Anque treidor pra min fuche,

e anque chore eu toda a vida,

¡non, home, non teñas medo

que malas pragas che eu pida!

Muller que cando se queixa

abre as ventás, pra que a oian,

poderá ser comenencia,

pro nunca será boa.

Cegoume unha vez o demo,

e ben puido entón levarme,

que, feito o feito daquela,

¡ben me rulou con deixarme!

¡Ai, vino, e que non o vira,

pra velo alí cal o vin!

¡Que inda me doi a espiñada,

que, alá dentro, alí sentín!

Como, e bebo, e durmo, e folgo,

e beilo e brinco coas mozas;

non pode naide decirme

que se me acán poucas cousas.

¡Negruras, nada máis vexo,

colla pra baixo ou para riba!

¡negruras, sóilo negruras!

quen mo dixera algún día!

Durme meu neniño, durme;

durme ben, e non me despertes;

que, pra pasar traballiños,

tempo de sobra has de tere.

¡Dios queira que non me atopes

nunca para ti mans abertas,

e que, mal morto de fame,

te coman os cas e as pegas!

Fun de romaxe ó Conforto,

donde tantos se consolan,

e, cal eu fun, tal volvín

coas miñas peniñas todas.

Non volvas a terme o pe

tras de sebes nin valados,

si queres que a mau che agarde

fálame donde adoitamos.

Eres coma as guindas bravas,

que a todos ollos gustan,

e, cando queren probarte,

pra naide tes máis que agruras.

¡Calade campás laionas;

calade por dios calade;

calade, que se me acorda

cando se finou mi madre!

Mentres tiven que lles dare,

víñanme ver os veciños;

e agora, por non atoparme,

torcen de lonxe o camiño.

Escallo de encrucillada,

¡non fales, mentras te avalen

cantos por onde ti pasan

Ben te vin no alto do monte,

medio envolta pola nebra;

que figurabas a Virxe

baixando outra vez á terra.

¡Líbreme Dios de congostras

e pontigos, pra ruala;

líbreme dios de mociñas

que ó rabo dous mozos traian!

Moito che quero, vaquiña...,

mentres me días o leite;

que o día que non me días,

lévote á feira a venderte

Sandra Rodríguez Carril- S1D

.