Sumario

DE BANDOLEIROS A DEUSES

Efrén e Denís son dous bandoleiros da antiga Gallaecia. Un día, xa cansos de saquear á xente da vila, deciden ir a cidade veciña, que estaba á beira do mar. Ocorréuselles a idea de buscar traballo para variar un pouco a vida que levaran ata agora. A Denís déronlle trallo no porto, tiña que limpar os barcos. A Efrén collérono nunha casa para atender as cortes dos cabalos. Deixaron pasar os días ata que chegaron ós oídos da xente acontecementos do seu pasado. Non lles fixeron caso, negárono todo. Unha mañá Efrén limpaba un cabalo mentres viu que un elevado número de persoas corrían cara el con obxectos punzantes nas mans. Montouse no cabalo e galopou ata chegar ó porto onde Denís limpaba un barco, o cabalo brincou dende terra uns dous metros e os dous caeron na embarcación. Efrén berrou: "¡Denís! ¡colle os remos! ¡rema con todas as túas forzas!" Denís obedeceu as ordes do seu amigo. Remaron horas ata que perderon de vista a cidade. Agora atopábanse no medio do océano sen comida e sen bebida. - Amigo, foi un pracer compartir a miña vida contigo- dixo Efrén con mágoa. - O mesmo digo. Sinto moito que a nosa vida remate así, perdidos nun mar sen fin. Atopáronse tristes, pecharon os ollos e deixáronse levar. De súpeto o cabalo comezou a dar golpes na barca e os homes espertaron do seu sono. ¡Estaban nunha illa! A corrente leváraos ata alí. Baixáronse da barca e dirixíronse a explorar aquela illa. Estaba chea de vexetación e penetraron naquela selva. Viron de lonxe unha potente luz marela, achegáronse a ela e resultou ser unha gran pedra que se moveu ó tocala, dando paso a un pequeno pobo. Non era un pobo calquera ¡era de ouro! Os dous, subidos no cabalo, metéronse naquel fermoso lugar. A xente comezou a saír á porta das casas. Un home, que amosaba ser o sacerdote, asomouse, observou e deu orde de avisar ó xefe do pobo. Acababa de ter unha premonición: visitaríanos os deuses subidos nun monstro de catro patas, igualiño a aquel no que os dous homes viñan montados. A noticia de que os deuses estaban no pobo de visita estendeuse coma o lume polas casas dos veciños. O xefe recibiunos cun agasallo, dúas coroas de ouro; levounos ós seus apousentos e ordenou preparar unha festa para recibir ós deuses. O home amosoulles as camas onde podían descansar para estar ben á hora da festa; nas cabeceiras das cama había infinidade de pequenos diamantes. Na pirámide, onde se hospedaban, había roupa axeitada para a ocasión. Os dous bandoleiros estaban moi ledos: - ¿Quen nos ía dicir a nós que íamos acabar sendo deuses? - Esta pobre xente non sabe quen somos. Botáronse a rir sen decatarse de que unha persoa os estaba a escoitar; era unha unha rapaza, que asombrada deu uns pasos e presentouse: - Ola, son Sixela ¿así que sodes bandoleiros e non deuses? Non vos preocupedes, non direi nada. Pero vós tédesme que deixar marchar convosco. Levo toda a miña vida roubando nestas pirámides, teño moita gana de coñecer o mundo. Axudareivos en todo o que poida ¿aceptades? - Espera, ¿pódesnos deixar sos un momento? - Claro - a rapaza retirouse. - ¿Que facemos? ¿aceptamos? - Si , eu creo que é o mellor- Deron a volta e acercáronse a Sixela. - Vale, aceptamos. - Ben, o primeiro que tedes que facer é poñervos eses traxes. Chegou a festa. Ó baixar as escaleiras da pirámide, todos os individuos do pobo estaban cos xeonllos no chan loándoos. Comezou a soar unha música cerimonia e todos comezaron a bailar lentamente. O sacerdote anunciou que ían darlle as ofrendas ós "deuses". A primeira era o sacrificio dun home, pero os "deuses" non puideron aceptar semellante cousa; non podían deixar que aquel home caese polo barranco. A noite da festa rematou e Denís e Efrén volveron á súa pirámide. Mentres eles permanecían alí, o sacerdote daba ordes á xente de como debían tratar os deuses. Denís decidiu ir pasear polo pobo e informouse de todo o que o sacerdote estaba a inventar. Avisou a Efrén para convocar unha reunión urxente do pobo. Na reunión os deuses, axudados pola rapaciña, explicaron que non era verdade todo o que o home dixera. Non tiñan que dar as súas cousas nin quedar sen nada para que os deuses os quixeran. Dixeron tamén o que pensaran minutos antes, e era que chegar o momento de marchar. Contáronlles que ían marchar nun barco que ó final do océano subía en vertical ó ceo. A xente creuno todo e dispuxéronse a facerlles o barco para o seu regreso ó máis alá. Era a hora de marchar, subíronse os tres ó barco e deixáronse guiar pola corrente. Esta vez foron parar a un país moi rico, Alemania. Unha vez alí, venderon o ouro e fixéronse os máis ricos do mundo. Na aldea a vida continuou sen grandes cambios, aínda quedara gran cantidade de ouro. Denís, Efrén, Sixela e o cabalo nunca se separaron e gardaron o segredo para sempre. En Alemania ninguén os coñecía, así que avida alí resultou sinxela e sen complicacións. Co tempo cada quen botou en falta a súa familia, polo que decidiron facer unha viaxe para visitar todos os países das súas orixes e de paso dar unha volta ó mundo. Deixaron recordos por todos os sitios por onde pasaron, dándolle ós máis pobres pebidas do seu ouro, que aínda lles quedara despois de vendelo. Chegoulles par afacer felices a moitas familias. Ana Méndez Asorey. S3B.