|
DESPRESTIXIO
NEOLIBERAL
|
|
|
|
No
ano 1995 Percy Barnevik, presidente dunha multinacional sueca de equipamentos
eléctricos definía a globalización neoliberal do seguinte xeito: "
Entendo a globalización neoliberal como a liberdade para a miña multinacional
de investir onde queira, o tempo que queira, para producir o que queira,
comprando e vendendo onde queira e suportando os mínimos atrancos posibles en
materia de dereitos laborais e de convenios sociais". Unha declaración coma esta resume
perfectamente a filosofía neoliberal e o capitalismo salvaxe no que nos vemos
mergullados: toda a liberdade para as empresas e tódalas cargas para os
Estados ós que lles fan o favor de permitirlles acollelas, pero esixíndolles
limitar ao máximo os regulamentos xa que de non ser así , acabaríanse indo a
outros países. Desde Reagan a Thatcher, que
creron ferventemente no éxito desta doutrina neoliberal, modificáronse un
gran número de leis e regulamentos, encadrando a economía nas regras anónimas
e inhumanas dos mercados. Estas transformacións iniciadas
nos anos 70 deron un enorme impulso ao desenvolvemento das multinacionais:
nos dez últimos anos, o seu número duplicouse, iso significa que desde 1990
ata hoxe creáronse tantas multinacionais coma nos cinco séculos precedentes. É evidente que liberalizar así as
iniciativas privadas dos máis poderosos ao servicio exclusivamente dos seus
propios beneficios carrexa moitas veces catástrofes,
"custos" que os defensores desta salvaxe filosofía consideran o
prezo inevitable que hai que pagar polo progreso. Por outra banda, as
multinacionais seguen a estar fóra do ámbito de aplicación de sancións e por
riba das leis e dos gobernos. Estes son meros títeres de aquelas. Podemos ver no curso dos últimos
decenios numerosos exemplos. No mes de decembro de 1984 na India, a emanación
dun gas tóxico dunha fábrica de pesticidas provocou a morte de 2.500 persoas;
a compañía americana responsable deste xenocidio, Union Carbide, eludiu por completo as súas responsabilidades. En
marzo de 1978, o naufraxio do Amoco
Cadiz provocou, preto das costas bretonas a decimoséptima maré negra da
historia. O petroleiro Exxon Valdez
derramou miles de toneladas de petróleo contaminando centos de quilómetros de
terras virxes en Alaska. En decembro de 1999 o Erika naufragou preto das costas francesas. Os danos producidos
neste caso foron imputados ás multinacionais petroleiras Exxon e Total, que se
fixeron parcialmente cargo do desastre ocasionado á poboación e á natureza,
aínda que as cicatrices destas catástrofes permanecerán durante moito tempo
nas costas e nas almas dos mariñeiros. Hoxe tócanos a nós. A decimooitava
maré negra provocada polo Prestige,
quizais a máis letal da nosa historia, énchenos de chapapote as nosas costas,
arruína a vida de milleiros de
mariñeiros e estraga un dos ecosistemas máis ricos do mundo. O verquido letal
non só destruíu a natureza e a economía dos mariñeiros, senón tamén a nosa
identidade. O pobo galego sentiuse abandoado
por un Estado inexistente e por uns políticos insensibles, preocupados
soamente por xestionar as contas do Capital . Os galegos, máis orfos ca
nunca, decatáronse de que só se tiñan a eles mesmos e que só podían contar
coa solidariedade dun voluntariado altruísta alleo ó pensamento único. Os
mariñeiros tatuaron con chapapote nos seus brazos a palabra desengano e os galegos de interior, parafraseando a Manuel Antonio,
naufragamos en terra . Esta vez trátase dun naufraxio existencial. NUNCA MÁIS Fermín
Freixido. |