|
FOTOXORNALISMO |
|
|
|
Unha música suave e melodiosa estaba soando na suite daquel luxoso hotel situado nun dos barrios exclusivos da cidade da luz. Era unha muller fermosa, a súa loira melena escondía un cabelo negro como o seu pasado e quizais como o seu futuro. Os ollos color mel amosaban rancor e tristura nunha mestura estraña que chegaba a rozar o exotismo. Os beizos estaban tapados por unha espesa capa vermella que restaba luz á súa mirada. As meixelas, sonrosadas sobre unha tupida capa de maquillaxe, agochaban o que parecía ser o paso dos anos. Un vestido branco de Yves Saint Laurent marcaba as curvas do seu corpo esvelto. Nas mans, sen aneis ou xoia algunha, sostiña unha copa de champagne que o servicio de habitacións lle subira dez minutos antes. Movíase polo cuarto dun lado para outro como esperando a alguén que non daba chegado. Baixaba a cabeza e miraba para o chan buscando respostas que tampouco atopaba. Tiña que tomar unha decisión e non era sinxela. O reloxo marcou as dez e media cunhas roncas badaladas que facían presaxiar unha noite longa e difícil. Alguén petou á porta: - Señorita Parker, traémoslle a cea. ¿Quere que lla sirvamos xa? - Non, agora non, déixena aí, por favor.
Os dous camareiros deixáronlle a cea e fóronse. Non pediron propina, no ambiente respirábase un aroma pouco favorable para eses mesteres. A botella da champagne estaba xa preto de se acabar e Marianne continuaba absorta nos seus pensamentos. A música parara e a cea xa estaba fría. Non sabía cando ía chegar el, pero dáballe igual, ía deixalo, non quería seguir con aquela vida. -------------------- O Palais des Sports estaba cheo, o combate era fundamental par o título mundial dos pesos medios, e as ameazas anteriores á pelexa déranlle ó combate un certo aquel que o facía máis interesante aínda. Na primeira fila, a un metro do cuadrilátero estaba Ernest Graham. Vestido con traxe escuro, camisa de raias e gravata de deseño, sorría a pesar de estar perdendo moitos dólares coa pelexa. Graham pasaba dos sesenta, tanto en anos como en millóns de dólares. Amasara unha fortuna coa construcción e o negocio das inmobiliarias. Era un home frío e calculador, non se detiña ante nada. Os seus lentes negros agochaban uns ollos que xa presenciaran de todo. Dicía que se a vida te trataba con dureza, ti debías responderlle con máis dureza; el seguía a súa máxima ó pé da letra. Con dezaseis anos fora testemuña da morte de seu pai, broquer en Wall Street, e dende entón mantiña unha fera loita coa vida. Graham estaba acompañado por un tal Laureen, un dos seus empregados en París. Laureen sabía que a Graham lle gustaba o boxeo e conseguira as entradas para o combate, quería agradalo e simular eficiente e traballador ante o home que lle pagaba os gastos e os vicios. Nun momento da pelexa un golpe inesperado fixéralle sangue a un dos púxiles e o sangue salpicara a Graham, ás autoridades e demais individuos da primeira fila. Lonxe de anoxarse, Graham tomou con excelente humor o ocorrido. Para el o sangue quente era a proba da loita, da supervivencia. O combate acabou e o coche negro esperábaos á saída do recinto. Eran as once e cuarto e as luces da cidade estaban no seu punto álxido. O Sena inspiraba unha calma total e absoluta que absorbía calquera pensamento que pasar pola cabeza de Ernest. Laureen seguía a falar cunha patética oratoria que rozaba os límites da vulgaridade nun fiasco de imitación da elocuencia máis clásica. Graham ignoraba a súa presencia igual que fixera dende que chegara á cidade procedente de New York. O coche detívose á porta do hotel, con axilidade o porteiro, enfundado nun traxe azul con grandes botóns dourados e gorra con idénticos abelorios, abriulle a porta e deulle as boas noites. Laureen seguíao de preto cando Graham se deu a volta e lle dixo: - Vai ver se chegou Peter, que veña aquí. Peter Donovan era a súa man dereita. Coñecéranse no ano corenta en San Francisco, e dende entón compartían os segredos nunha estraña relación de complicidade. Laureen chegou ó luxoso bar do hotel acompañado de Donovan. Déronse as boas noites e Graham preguntoulle se solucionara os asuntos que tiñan pendentes. Donovan respondeu afirmativamente. - ¿ E Marianne, segue na habitación? Vai ver se lle pasou a dor de cabeza. - Si señor, irei agora mesmo, xa ordenei hai unha hora que lle subiran a cea. Donovan dirixiuse co seu corpo recio cara un dos ascensores. Deixou pasar a unha muller chea de alfaias e cun can no colo. Levaba un tocado no pelo cheo de plumas e abelorios máis propios dunha cantante do Moulen Rouge que dunha muller da súa clase, pero isto só viña a confirmar a idea de Donovan de que a clase alta da sociedade parisina estaba a dexenerar nunha mestura estraña e curse. Logo de dúas paradas o ascensor detívose na novena na última planta do edificio, alí estaba a suite de Marianne. Unha muller estaba a limpar as follas dunha gran planta que decoraba un dos currunchos ó lado dos ascensores. Os corredores estaban, igual que o resto do hotel, decorados cun gusto exquisito, as cores brancas e douradas mesturábanse de xeito maxistral creando un ambiente lúcido e glamoroso propio de décadas anteriores. Donovan continuou o seu camiño cara a habitación do fondo. A porta era de cor branca co peche dourado. A cada lado situábanse dúas pequenas mesiñas que sostiñan senllos xarróns de cerámica. Petou á porta á espera de que aquela muller de tinguidos cabelos dourados lle abrise a porta. -------------------- Alguén petou á porta con suavidade. Marianne, que non quería ver a ninguén, non contestou á espera de que quen estivese detrás da porta se fose polo corredor branco e dourado. Logo duns instantes volveu soar aquel toc-toc. Marianne, sen forza, replicou que se fose, que non quería ver a ninguén. Unha voz masculina soou detrás da porta branca con empuñadura dourada. - Señorita Parker, preciso falar con vostede, ábrame, por favor. - Non quero falar con ninguén, vaiase. - É importante, tenme que atender un minuto. - Díxenlle que se fora, ¿ é que non me oíu? Dóeme moito a cabeza e non quero falar con ninguén. - Chámome Charles Simpson, son detective do corpo de policía de New York. Teño que falar con vostede pola morte do seu esposo. Catorce meses antes Marianne sufrira un dos golpes máis duros da súa vida, o seu home, John, morrera. O seu corpo aparecera na tirado na baía. A policía dixera que fora un suicidio pero Marianne resistíase a crelo. Ían ter o seu primeiro fillo oito meses despois, pero Marianne, que entrara nun fondo proceso depresivo perdérao e ó tempo perdera os escasos motivos que tiña para vivir. Facendo un esforzo Marianne levantouse do sillón de pel no que quedara deitada e dirixiuse á porta. O reloxo deu as oito e media. O combate de boxeo xa non debía tardar moito en empezar. A Henry non lle gustara moito que Marianne non o acompañase, pero a dor de cabeza que lle comezara á hora de marchar non a deixaba vivir. Con paso temeroso dirixiuse á porta e descubriu tras ela a un home duns corenta anos que lle amosou unha placa de policía. Marianne díxolle que qué quería saber, que estaba moi lonxe do seu país e que tiña que ser algo moi importante para chegar ata alí. Simpson respostoulle afirmativamente entrando na habitación. De súpeto Marianne esqueceuse da dor de cabeza, no seu sitio un tremor percorreu o seu corpo. O home díxolle que se trataba dunha investigación distinta ó caso do seu marido. Marianne non entendía nada. O inspector explicoulle que estaba investigando un caso que podería estar relacionado co asasinato de John. -------------------- O gong soou e os dous homes comezaron a pelexa. O ambiente no Palais des Sports era impresionante, miles de persoas se deran cita para presenciar un dos combates do ano. As apostas estaban polos aires igual que as entradas para o combate. Na primeira fila Graham sorría gozando do que parecía que ía ser unha noite interesante. Laureen, ó seu lado non deixaba de falar ante a total pasividade do seu xefe. ------------------- Cando Marianne oíu a palabra asasinato os seus ollo color mel escurecéronse. Non entendía nada, os policías que levaran o caso de John aseguráranlle que fora un suicidio. No fondo Marianne nunca o crera, pero agora, por fin, unha explicación podía estar en camiño. Simpson comezou a falar ante a mirada atenta da viúva. Como un raio fulminante, apareceu na conversa o nome de Henry Graham, o prometido e salvador da viúva Marianne. Simpson levaba anos investigando as operacións de Graham en Estados Unidos; estaba seguro de que non eran limpas, pero a rede que Graham tecera non lle permitía obter probas para condenalo, en realidade o historial de Graham non tiña nin unha mísera multa. Palabras como subornos, chantaxes, estafas e outras lindezas similares apareceron no transcurso do relato, e no medio, John, un pobre arquitecto que traballara para Graham e que cometera o erro de non traizoar os seus principios. Segundo Simpson Henry Graham non se permitía deixar cabos soltos, atábaos ou calábaos. No medio, Marianne, un premio adicional que Graham atopara sen buscar. Simpson foise e Marianne comezou a atar cabos. Estrañas conversas con John antes da súa morte comezaban agora a ter sentido á vez que a vida da loira perdía o pouco que tiña. ------------------ Nun momento da pelexa un golpe inesperado fíxolle sangue a un do púxiles salpicando a Graham, ás autoridades e demais individuos da primeira fila. Laureen mirou o reloxo, eran as once menos cuarto, o combate estaba para rematar. ------------------- O reloxo deu as once menos cuarto. A comida xa arrefriara e a botella de champagne estaba baleira. Volvía soar a música que se detivera un anaco antes. A Marianne xa nunca máis lle doería a cabeza. ------------------- Ninguén contestaba ó outro lado da porta. Donovan volveu polo corredor branco e dourado e dirixiuse ós ascensores. Baixou e pediu a copia da chave da suite. ------------------- Unha muller duns trinta anos xacía no chan dentro dun corpo de cincuenta. Os seus beizos xa non eran tan vermellos e as sonrosadas meixelas volvéranse brancas como o seu vestido. Unha espesa nube negra caía sobre a cidade da luz. LORENA GARCÍA CALVO |