|
MORRIÑA |
|
|
|
Aínda lembro o meu primeiro día neste
lugar, entrei asustadiña observando ós maiores que me sacaban tres cabezas.
Camiñaban tranquilos, acostumados a aqueles pasos cargando cunha carpeta e
moreas de folios que falaban de filosofía, de latín, ... ,e o que eu cría entón moi afastado. Pasaron
cinco anos dende aquela mañá; e agora son eu
a que camiño paseniña co percorrido ben sabido falando do que xa non
está arredado; son os problemas de cada día e de cada materia. Os da
ESO (non se semellan en case nada á miña xeración) veñen coas mochilas
cargadas a saltos polos corredores. Cando eu estudiaba en 1º estabamos no
insti vello, ¡tempiños aqueles!. ¿Cantas persoas pasarían por alí e cantos
compañeiros coñecín?. Algúns
son hoxe os meus mellores amigos, outros tan só un nome máis na lista dunha
clase que me acompañarían ó longo do curso. Tamén
hai unha chea de profes que permanecerán na miña mente, cada un co seu estilo
propio, coas súas expresións, ... de calquera deles quedeime con anacos de
sabedoría. Nunca
esquecerei as clases de inglés con Mari Luz porque iguais poden ser, mellores
non. Ética, esa era a miña, galego, historia,...moitos nomes máis dos que
sempre queda algo. Pero a ESO xa é historia pasada. Aquilo que
maldicimos e criticamos mil veces ó invento e ó inventor, as ganas de
rematala, as protestas, a ilusión por algo non obrigatorio, iso xa rematou. O
Bacharelato veu sendo “xa non estades na ESO, aquí vides porque queredes así
que é o teu problema, eu limítome a impartir a materia establecida, a nota do
exame é o importante...”. Podería
seguir cun montón de ditos máis que resultan duros, claros e pasotas, lonxe
da cercanía onde os profes axudaban a estudiar, cando era máis que números
nunha folla, cando ensinar significaba agarimo, ánimo, ilusións e sobre todo
esforzo. Os
recordos de Bacharelato xa non serán lembranzas, senón loita inútil por un
aprobado, eu xa me rindo e posiblemente abandone. Prepárannos para a
Universidade ¿así?, imaxino que sempre é o máis correcto. Gracias por facerme
crer que podía ser posible, gracias polos bos momentos e a atención agarimosa
dalgúns PROFESORES con maiúsculas. Sempre iredes comigo porque o que che
ensinan nestas catro paredes non se borre, nin as excursións, broncas,
trasnadas,...todo vale. Aproveitade
o tempo aquí, asegúrovos que pasa moi axiña. Isto que acabades de ler tan só
corresponde a un papel dunha adolescente con ilusión de chegar a ser
xornalista e que o intentou. Asinado: Un número máis, un expediente
coma outros, tan só unha alumna máis sen importancia. A
coidarse e pasar un BO NADAL. * Un anaquiño especial dedicado a unha profesora de Lingua Española que
compartiu o seu saber connosco. As túas clases seguirán sendo diferentes. NATY |