Sumario

OS SENTIMENTOS

Contan que unha vez se reuniron na Terra todos os sentimentos e calidades dos homes. Cando o aburrimento bocexara por terceira vez, a loucura propuxo xogar ás agachadas. A intriga levantou a cella intrigada e a curiosidade, sen poderse conter, preguntou: - ¿Ás agachadas? ¿E como é iso? - É un xogo, explicou a loucura, no que tapo a cara e comezo a contar desde un ata un millón, mentres vostedes se agachan, e, cando eu xa teña rematado de contar, o primeiro de vostedes que encontre ocupará o meu lugar para continuar o xogo. - O entusiasmo bailou secundado pola euforia; a alegría deu tantas voltas que acabou por convencer á dúbida, e incluso á apatía, á que nunca lle interesaba nada. Pero non todos quixeron participar. A verdade preferiu non esconderse, ¿para que, se sempre a atopaban? e a soberbia opinou que era un xogo moi tonto, e, no fondo, o que lle molestaba era que a idea non fose súa. E a covardía... a covardía preferiu non arriscarse. 1, 2,3, comezou a contar a loucura. A primeira es esconderse foi a preguiza, que, coma sempre, deixouse caer sobre a primeira pedra do camiño. A fe subiu ó ceo e a envexa agachouse trala sombra do triunfo, que co seu propio esforzo logrou subir á copa máis alta dunha árbore. Á xenerosidade, cada sitio que atopaba parecíalle marabilloso para algún dos seus amigos, que se un logo cristalino perfecto para a beleza; que se unha regandixa dunha árbore perfecta para a timidez; así que terminou por ocultarse nun raíño de sol. O eufemismo, en cambio, encontrou un sitio moi bo; desde o principio pareceulled: ventilado, cómodo, ... pero iso si, só para el. A mentira escondeuse no fondo do océano: ¡mentira! (rise), que en realidade escondeuse detrás do arco iris. E a paixon desexou estar dentro dos volcáns. O esquecemente esqueceume onde se escondeu: pero iso non é o importante. Cando a loucura contaba ¡999.999! o amor aínda non se escondera, pois todo estaba ocupado; ata que divisou a roseira, e, enternecido, decidiu esconderse entre as súas flores. "Un millón" contou a loucura, e comezou a buscar. A primeira en aparecer foi a preguiza. Despois escoitouse a fe discutir con Deus no ceo e a paixón e o desexo sentiunas no vibrar dos volcáns. Nun descoido encontrou a envexa e, claro está, encontrou o triunfo. De tanto camiño sentiu sede, e ó achegarse ó lago encontrou a beleza. Pero aínda faltaba o amor. A loucura comezou a mover as pólas cando de pronto escoitouse un doloroso berro; as espiñas feriran os ollos do amor. A loucura non sabía qué facer para desculparse; chorou, rogou, pediu perdón... e ata prometeu ser un Lazarillo. Dende entón, dende que por primeira vez se xogou ás agachadas na Terra, o AMOR é cego e a LOUCURA sempre o acompaña. Yolanda López Garabatos 1º BAC-B