Sumario

RÍO BRAVO

¡Teño algo que contarvos! Si, si, a todos vós. Así que xa sabedes, ¡lede con atención, eh! Pero lede a historia ata o final aínda que é cativa; é un consello que vos dou para que logo os profes non nos digan a famosa e repetida frase: “neniños, tedes que ler máis”, ... e bla, bla, bla (xa non sigo porque sabedes todos como continúa a dita frase. Ben, e deixándome de rodeos, vouvos contar a experiencia que tiven hai uns días, cando fun á representación teatral da obra Río Bravo que tivo lugar en Santiago, e xa non vos explico máis porque as referencias ben vos chegan. Teño que dicir antes de nada que asistín a esa obra teatral, ademais de porque perdía clase, pola curiosidade que tiña de ver en vivo e en directo ó actor coñecido por todos nós como “Currás”. A sala na que se representou Río Bravo, coñecida co nome de “Nasa”, concordaba co ambiente no que transcorría a obra; e, xa postos, vou describir a sala para que entendades a anterior frase. Estaba máis ben escura, os asentos eran cómodos, tanto que case se me coa o cu por el, o decorado era escaso pero moi ben adaptado, a música que había molaba, pero aínda molaba máis a que tocaban e cantaban os actores, e xa non me decato de máis detalles. Despois de tomar asento xunto cos meus compañeiros, aparecen ás nosas costas un grupo de rapaces doutro instituto, cos cales compartimos a obra, que, todo sexa dito, eran moito máis feos e educados ca nós; e que conste que non estou facendo ningún tipo de discriminación, tan só comparo, e se, neste caso, os de Melide saímos beneficiados, ¡eu non lle teño que facer!: esa é a relaidade. A representación baseábase nunha película do Oeste, e non vos vou contar o argumento porque é mellor ve-la obra que contala, posto que alí tes garantidas unhas cantas risadas. Como neste intre, e nunca mellor dito, non me lembro de moito máis para dicirvos, vou rematar, aconsellándovos que, se tedes a oportunidade, vaides ve-la obra Río Bravo, xa que vos aseguro que non ides saír da sala sen rir. Ata outra. M. V. L.